Άγιος Ανδρέας Μπομπόλα, ο "κυνηγός των ψυχών"...

Στη Στραχοτσίνα της Ρωσολιθουανικής κοινοπολιτείας, το 1591, γεννήθηκε ένας νέος που η καρδιά του φλεγόταν από πίστη. Ο Ανδρέας Μπομπόλα, γόνος αριστοκρατικής γενιάς, δεν επέλεξε ούτε πλούτη, ούτε τιμές, αλλά τα μονοπάτια της πίστης, της διδασκαλίας και της φροντίδας των ανθρώπων. Από νεαρή ηλικία, εντάχθηκε στους Ιησουίτες, αφιερώνοντας την ύπαρξή του στην υπηρεσία του Θεού και η παρουσία του έφερνε γλυκιά παρηγοριά στους φτωχούς και τους ταλαιπωρημένους. Οι πιστοί τον ονόμασαν "Απόστολο της Λιθουανίας" και ο δρόμος του ήταν ο δρόμος της αγάπης και της φροντίδας για κάθε ψυχή.

Όμως το 1657, κατά τη διάρκεια μεγάλης εξέγερσης αιχμαλωτίστηκε από τους Κοζάκους και βασανίστηκε σκληρά. Μα εκείνος δεν λύγισε...Στα γόνατα και με τα χέρια υψωμένα προς τον ουρανό, προσευχόταν: "Κύριε, γεννηθήτω το θέλημά Σου!"
Οι βασανιστές τού άφησαν σημάδια πάνω στο σώμα και στην ψυχή του. Μαστίγωσαν τη σάρκα του, έβγαλαν το ένα του μάτι, χάραξαν σχήματα με σπαθί, τον έκαψαν με πυρσούς. Ακόμη και τότε, ο Ανδρέας Μπομπόλα συνέχισε να προσεύχεται. Μέχρι την τελευταία ανάσα, μέχρι που η γλώσσα του ξεριζώθηκε και το κρανίο του συντρίφτηκε, παρέμεινε ακλόνητος...ένας φάρος πίστης μέσα στη φρίκη.

Η Εκκλησία τον αναγνώρισε ως μάρτυρα πίστης και τον αγιοποίησε αιώνες μετά. Κάθε 16 Μαΐου τιμά τον "κυνηγό των ψυχών", τον απόστολο της πίστης και της αγάπης, που δίδαξε με τη ζωή και τον θάνατό του ότι η αλήθεια και η αφοσίωση στον Θεό υπερβαίνουν κάθε φόβο.

Σήμερα, ο Άγιος Ανδρέας Μπομπόλα θεωρείται ένας από εκείνους τους μάρτυρες που, στην Πολωνία και τη Λιθουανία, αποκαλούνται "προστάτες σε δύσκολους καιρούς, αφιερωμένοι στον αγώνα για την ελευθερία και την επέκταση της δόξας του Θεού".

Ο τόπος μαρτυρίου του Αγίου Ανδρέα Μπομπόλα

Προς τιμήν του έχει συντεθεί ο "Hymnus in Honorem S. Andreae" από τον πολωνό συνθέτη Andrzej Dutkiewicz, έργο που ανήκει στον χώρο της σύγχρονης ιερής μουσικής για μικτή χορωδία a cappella.
Αντλώντας έμπνευση από την αιώνια παράδοση της χριστιανικής μουσικής -από τους ύμνους των μοναστηριών, τα πολυφωνικά μοτέτα της αναγέννησης και τις μπαρόκ αντιφωνικές υφές- το έργο διερευνά νέους μουσικούς χώρους. Ο συνθέτης αξιοποιεί πολυφωνικές γραμμές με πλούσια διακλαδωμένη υφή, εναλλαγές μεταξύ ομόφωνων και αντιφωνικών τμημάτων, καθώς και σύγχρονες αρμονικές τεχνικές. Η σύνθεση δημιουργεί μια ηχητική αρχιτεκτονική που προσκαλεί τον ακροατή σε βαθιά περισυλλογή και προσευχή, ενώ ταυτόχρονα διατηρεί ζωντανή τη σύνδεση με την παραδοσιακή πνευματική εμπειρία της χριστιανικής λατρείας.

Παρότι δεν είναι εξακριβωμένο, εικάζεται ότι ο συνθέτης, λόγω του κοινού ονόματος με τον Άγιο Ανδρέα, αισθάνθηκε μια προσωπική πνευματική σύνδεση μαζί του, σαν να υπήρξε ο Άγιος προσωπικός του προστάτης. Η σύνθεση, επομένως, δεν αποτελεί μόνο μια τιμητική ωδή προς τον μάρτυρα, αλλά και έναν πνευματικό διάλογο μέσα από τη μουσική μεταξύ του δημιουργού και του Αγίου, όπου η παράδοση, η σύγχρονη έκφραση και η πίστη συναντιούνται σε μια μοναδική ηχητική εμπειρία.

Andrzej Dutkiewicz: "Hymnus in Honorem S. Andreae":