Μουσικές εμπνεύσεις για..."πρόσωπα με μεγάλα αυτιά"...

 

"Πρωί, πηγαίνοντας στη δουλειά", Βαν Γκογκ

Η Παγκόσμια Ημέρα Γαϊδάρου γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 8 Μαΐου για να αναδείξει ένα από τα πιο εργατικά και συχνά υποτιμημένα ζώα στον κόσμο. Οι γάιδαροι, από την εξημέρωσή τους, έχουν υπηρετήσει τον άνθρωπο σε αγροτικές δουλειές, μεταφορές, άλεση, άλωνισμα, άντληση νερού... Κάποιοι χρησιμοποιούνται για ιππασία ή αναπαραγωγή μουλαριών.

"Παιδιά με γαϊδουράκια και χήνες", Edgar Bundy

Η ιδέα για την καθιέρωση της Παγκόσμιας Ημέρας Γαϊδάρου ανήκει στον Πακιστανό εθνο-οικολόγο Δρ. Αμπντούλ Ραζίκ Κακάρ, ο οποίος το 2010, ενώ μελετούσε τις καμήλες, συνειδητοποίησε ότι οι γάιδαροι είναι πιο εργατικοί και ανθεκτικοί στις δύσκολες συνθήκες. Η ημερομηνία της 8ης Μαΐου επιλέχθηκε ώστε να συμπέσει συμβολικά μία εβδομάδα μετά την Εργατική Πρωτομαγιά, αναδεικνύοντας τον γάιδαρο ως ζώο εργασίας.

Αν και οι γάιδαροι θεωρούνται πεισματάρηδες, η συμπεριφορά τους αντανακλά έντονη αίσθηση αυτοπροστασίας. Δεν εξαναγκάζονται σε επικίνδυνες καταστάσεις, αλλά μόλις κερδίσουν την εμπιστοσύνη σου, γίνονται πιστοί, φιλικοί και αξιόπιστοι σύντροφοι. Έξυπνοι, παιχνιδιάρηδες και μαθαίνουν εύκολα, οι γάιδαροι παραμένουν ένα ζωντανό σύμβολο εργατικότητας και αντοχής.

Ο Γαϊδαράκος ως μουσική έμπνευση:

"Ήταν ένας γάιδαρος με μεγάλ’ αυτιά,
το παχνί δεν τ’ άρεσε, ήθελ’ αρχοντιά…"

O Iγκόρ Στραβίνσκυ χαϊδεύει ένα γαϊδάρακο

Από τα παιδικά ποιήματα μέχρι τις μεγάλες ορχηστρικές συνθέσεις, το πεισματάρικο και γλυκύτατο "πρόσωπο με μεγάλα αυτιά" έχει εμπνεύσει συνθέτες ανά τον κόσμο, δημιουργώντας έργα γεμάτα χιούμορ, τρυφερότητα και μουσική εφευρετικότητα.

Ας απολαύσουμε μερικά:

1. Saint-Saëns: "Le Carnaval des Animaux - Personnage à longues oreilles"

Το μικρότερο κομμάτι της διάσημης σουίτας του Σαιν-Σανς διαρκεί λιγότερο από ένα λεπτό, αλλά αποτυπώνει με θαυμαστή ακρίβεια τον υπομονετικό γάιδαρο. Δύο βιολιά εναλλάσσονται μιμούμενα τον χαρακτηριστικό γκαριστό ήχο, με νότες διαστήματος ημιτονίου που αποδίδουν την αδέξια, αλλά γλυκιά φύση του ζώου. Οι αναλυτές επισημαίνουν πως ίσως οι "γάιδαροι" του Σαιν Σανς ήταν σατιρική νύξη στους μουσικοκριτικούς της εποχής του, καθώς η όλη σουίτα ξεκίνησε ως μουσικό αστείο του αιωνίως χιουμορίστα συνθέτη. Κάθε μέρος της σουίτας λειτουργεί σαν μικρή γελοιογραφία, συνδυάζοντας χιούμορ και μουσική δεξιοτεχνία.

Saint Saens: Le Carnaval des Animaux - Personnage à longues oreilles:

2. Shostakovich - "Τwo Fables of Krylov, Op. 4 - Δύο Μύθοι του Κριλόφ"

Μόλις 16 ετών, ο νεαρός Σοστακόβιτς εμπνεύστηκε από τους Μύθους του Αισώπου, όπως είχαν μεταφραστεί στα ρωσικά από τον Ιβάν Κριλόφ. Σε έναν από αυτούς, η μουσική αντιπαραβάλλει το παράφωνο γκάρισμα του γαϊδάρου με το μελωδικό κελάηδισμα του αηδονιού, προσφέροντας μια διακριτική κριτική για την πάλη της ποιοτικής τέχνης με την άγνοια και την επιπολαιότητα.

Ο συνθέτης αξιοποιεί τη φωνή της μέτζο για να αναδείξει την αντίθεση μεταξύ της τραχιάς, σκληρής φωνής του γαϊδουριού και της ευαισθησίας του μελωδικού τραγουδιού, δημιουργώντας ένα ορχηστρικό αποτέλεσμα που, αν και σε κάποια σημεία άκομψο, παραμένει θελκτικό και γοητευτικό. Στο μύθο, ο γαϊδαράκος γίνεται κριτής της φωνής του αηδονιού...

"Ο Γάιδαρος είδε το Αηδόνι

και του είπε: "Άκου, φίλε μου!

Λένε ότι είσαι μεγάλος μάστορας του τραγουδιού.

Θα ήθελα πολύ

να κρίνω μόνος μου, έχοντας ακούσει το τραγούδι σου,

πόσο μεγάλη είναι η ικανότητά σου;"

Τότε ο Αηδόνι άρχισε να επιδεικνύει την τέχνη του

Έτριξε, σφύριξε,

σε χίλιους τόνους, τραγούδησε, αντηχούσε,

μελωδίες που κυλούσαν σαν ποτάμι..."

Shostakovich: "Two Fables of Krylov, Op. 4, II. The Donkey and the Nightingale"

3. Jacques Ibert - Histoires: Le petit âne blanc

Η σύνθεση "Histoires" που έγραψε ο Ιμπέρ το 1922 περιλαμβάνει χαρακτήρες, τόπους και ζώα, μεταξύ αυτών και το "Μικρό Λευκό Γαϊδουράκι". Αρχικά γραμμένο για πιάνο, το έργο απέκτησε τόση δημοφιλία, που διασκευάστηκε για πιάνο με 4 χέρια, αλλά και για ορχήστρα. Το γαϊδουράκι του Ιμπέρ αποτυπώνεται ως γλυκό, ζωηρό και παιχνιδιάρικο, ενσαρκώνοντας την αθωότητα και την τρυφερότητα της παιδικής φαντασίας.

Ακούμε την εκδοχή για σόλο πιάνο.

Jacques Ibert: "Histoires: Le petit âne blanc"

4. Robert Mansell - "8 Piano Studies, Op. 3: Τhe little donkey"

Στην όγδοη σπουδή του πιανιστικού κύκλου του, ο βρετανός Mansell σκιαγραφεί μουσικά ένα γάιδαρο, που περπατά φορτωμένος κατά μήκος ενός κακοτράχαλου μονοπατιού. Καθώς το μονοπάτι γίνεται απότομο, το ζώο κουράζεται και αρνείται πεισματικά να συνεχίσει. Τελικά κοιμάται, με τα πιανιστικά μοτίβα να αποδίδουν την κούραση και τη γλυκιά αδέξια κίνηση του ζώου.

Robert Mansell: "8 Piano Studies, Op. 3: Τhe little donkey"

5. Miguel Kertsman - "The Dumb Donkey Called Jackass-Ο Άτακτος Γάιδαρος που λεγόταν Jackass"

Ο βραζιλιάνος συνθέτης, Miguel Kertsman στο τρίτο μέρος της σύνθεσής του "Sinfonia Concertante Brasileira" μεταφέρει την εικόνα ενός άτακτου γαϊδουριού φορτωμένου με κατσαρόλες και τηγάνια. Η μουσική που συνδυάζει βραζιλιάνικους ήχους με τον ήχο μιας τζαζ μπάντας, αποτυπώνει την αδράνεια και την πεισματάρικη στάση του ζώου, ενώ οι ήχοι των μεταλλικών αντικειμένων δημιουργούν ένα εύθυμο, χιουμοριστικό, ξεσηκωτικό σκηνικό ...Προς το τέλος, οι εκτελεστές τραγουδούν, ακούγονται παλαμάκια και προσθέτουν κωμικά την κραυγή: "Έι!" .

Miguel Kertsman - "Sinfonia Concertante Brasileira
Μov. III: The Dumb Donkey Called Jackass

Αγαπημένοι φίλοι, από το παιχνιδιάρικο γκαρισματάκι του Σαιν-Σανς έως τη γοητευτική μελωδία του Σοστακόβιτς, το χαριτωμένο λευκό γαϊδουράκι του Ιμπέρ και τις ευφάνταστες προσεγγίσεις των υπολοίπων συνθετών, βλέπουμε πως αυτά τα συμπαθητικά τετράποδα στη μουσική γίνονται πηγή χιούμορ, τρυφερότητας και δημιουργικής φαντασίας.
Η αθωότητα, η υπομονή και η αδέξια χάρη τους ενέπνευσαν ευρηματικές μουσικές μεταμορφώσεις, μετατρέποντας την εικόνα ενός απλού, καθημερινού ζώου σε ένα μικρό θαύμα μουσικής τέχνης, γεμάτο ζωντάνια και παιγνιώδη διάθεση.

John Constable: "Study of a donkey"

Brahms: "Δύο Ιερά Μοτέτα" η Μουσική ως Θαύμα...

O Mπραμς την περίοδο σύνθεσης των μοτέτων

Παρότι ο Γιοχάνες Μπραμς δεν ήταν θρησκευόμενος με τον παραδοσιακό τρόπο, η στάση του ως άνθρωπος και καλλιτέχνης αποκαλύπτει έναν βαθιά ανθρωπιστικό προσανατολισμό. Ο Ντβόρζακ, προστατευόμενος του Μπραμς και ευσεβής Καθολικός, σχολίασε για τον μέντορά του: "Τόσο καλός άνθρωπος, τόσο καλή ψυχή και δεν πιστεύει σε τίποτα! Δεν πιστεύει σε τίποτα!"

 Κι όμως, ο Μπραμς κατέφευγε συχνά στη Βίβλο και συνέκρινε τη μουσική με τα θαύματα του Ιησού, αναγνωρίζοντας με αυτόν τον τρόπο τη βαθύτερη πνευματική διάσταση της τέχνης του.

Είναι γνωστή η φράση του:

"Στο γραφείο μου μπορώ να βρω την Αγία Γραφή ακόμα και στο απόλυτο σκοτάδι. Όλες οι αληθινά εμπνευσμένες ιδέες προέρχονται από τον Θεό. Οι δυνάμεις από τις οποίες άντλησαν όλοι οι μεγάλοι συνθέτες (Μπαχ, Μότσαρτ, Μπετόβεν, Σούμπερτ) την έμπνευσή τους, είναι η ίδια δύναμη που επέτρεψε στον Ιησού να τελέσει τα θαύματά Του."


Βλέπουμε από τα λόγια του, πως ο συνθέτης έχει μια θεοκεντρική προσέγγιση για τη μουσική. Τη βλέπει σαν μια μορφή θαύματος. Ο τρόπος που η μουσική αγγίζει τον άνθρωπο, όπως τα θαύματα αγγίζουν την ψυχή, είναι αποτέλεσμα της ίδιας υπερφυσικής δύναμης. Δεν αναφέρει τους σπουδαίους συνθέτες για να υπογραμμίσει την αριστεία τους μόνο, αλλά και για να δείξει τη συνέχεια μιας "θείας δύναμης" που εκφράζεται μέσα από τη μουσική. Η έμπνευση, κατά τον Μπραμς, δεν είναι προϊόν τυχαίας ανθρώπινης δεξιοτεχνίας... είναι μια φλόγα που ανάβει μέσα στην ψυχή, ένα ίχνος του θείου κόσμου στον υλικό, ένας φωτεινός δεσμός μεταξύ του ανθρώπου και της αιώνιας αλήθειας. Η μουσική, όπως η προσευχή, ανακαλεί τον άνθρωπο στη συμμετοχή του στο υπερβατικό, υπενθυμίζοντάς του ότι η δημιουργία δεν ανήκει στη λογική αλλά στην πνευματική ορμή που διαπερνά το σύμπαν και καθιστά αισθητή την παρουσία του Θεού μέσα στο ανθρώπινο πνεύμα.

Το "Zwei Motetten, Op. 74" του Γιοχάνες Μπράμς περιλαμβάνει δύο ιερά μοτέτα για μικτή χορωδία a cappella, που συνδυάζουν βαθιά πνευματικότητα με αυστηρή μουσική δομή.

Το πρώτο μοτέτο φέρει τον τίτλο "Warum ist das Licht gegeben dem Mühseligen-Γιατί δόθηκε φως στον κουρασμένο της ψυχής;" και το δεύτερο "O Heiland, reiß die Himmel auf-Ω Σωτήρα, άνοιξε τους ουρανούς".

Ο Μπράμς συνέθεσε τα μοτέτα γύρω στα έτη 1863–1864, αντλώντας τα κείμενα από τη Βίβλο χωρίς να τα προορίζει για κάποια λειτουργική χρήση. Τα επιλεγμένα κείμενα προέρχονται από το Βιβλίο του Ιώβ, το Βιβλίο των Θρήνων και την Επιστολή του Ιακώβου και φέρουν έντονο υπαρξιακό και θρησκευτικό βάθος. Ο συνθέτης ολοκλήρωσε τα μοτέτα με χορικά, ακολουθώντας το πρότυπο του Γ.Σ.Μπαχ συνδέοντας την πολυφωνική παράδοση της χριστιανικής χορωδιακής μουσικής με τη δική του ρομαντική έκφραση.

Μουσικολογικά, τα μοτέτα του Μπραμς διακρίνονται για τη χρήση πλούσιων αρμονικών υφών, την πολυφωνική αντιστικτική γραφή και την ευαίσθητη δραματουργία της φωνής, η οποία αναδεικνύει τη δραματικότητα και τη βαθιά συναισθηματική ένταση των βιβλικών κειμένων.

Brahms: "Zwei Motetten, Op. 74":

00:00 - Ι, "Warum ist das Licht gegeben dem Mühseligen
11:12 - ΙΙ, "O Heiland, reiß die Himmel auf

Tο κείμενο γράφτηκε με αφορμή τη γενέθλια επέτειο του Γ. Μπραμς(Γεννήθηκε στο Αμβούργο στις 7 Μαΐου 1833.
Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους συνθέτες του ρομαντισμού, γνωστός για την αυστηρή μορφή, την πλούσια αρμονική γλώσσα και την πολυφωνική του γραφή. Το έργο του εκτείνεται από συμφωνίες και κοντσέρτα μέχρι λήντερ και χορωδιακές συνθέσεις, ενώ η μουσική του συνδυάζει τη βαθιά συναισθηματική ένταση με τη διαρκή σύνδεση με την κλασική παράδοση.


 Στο μπλογκ υπάρχουν πολλά κείμενα για τον συνθέτη. Περιηγηθείτε και ανακαλύψτε περισσότερα...