Georges Bizet: Ο θάνατος που γέννησε την αθανασία...

Έφυγε νωρίς, τόσο νωρίς, που η μουσική δεν πρόλαβε να του πει το τελευταίο "ευχαριστώ".
Ο Georges Bizet, ο παθιασμένος δημιουργός που χάρισε στον κόσμο την υπέροχη "Carmen", πέθανε ξαφνικά στις 3 Ιουνίου 1875, μόλις στα τριάντα έξι του χρόνια.
Ήταν η μέρα που σχεδόν ειρωνικά σηματοδότησε την αρχή της δόξας του έργου του, αλλά και το τέλος της ζωής του.

Zωρζ Μπιζέ(1860)

Τους τελευταίους μήνες, ο Μπιζέ ένιωθε εξαντλημένος. Δεν ήταν η εργασία που τον είχε καταβάλλει, αλλά η πικρία που του προκάλεσε η ψυχρή υποδοχή της "Κάρμεν" του. 

Οι κριτικοί τον είχαν κατηγορήσει για "ανηθικότητα", οι θεατές είχαν αποδοκιμάσει, και ο ίδιος, ευαίσθητος και βαθιά εσωστρεφής, ένιωσε να καταρρέει κάτω από το βάρος της αδικίας. Αποσύρθηκε στη γαλήνη της εξοχής, κοντά στον ποταμό Μαρν, αναζητώντας λίγη ανάπαυση. Κι εκεί τον πρόλαβε ο θάνατος, ήσυχα, απροσδόκητα, σαν την τελευταία πνοή που σβήνει μαζί με τη νύχτα...
Πολλοί έκαναν λόγο για φυσική συνέπεια μιας ψυχής που κάηκε από την ίδια της τη δημιουργική φλόγα. Τρεις μόλις μήνες πριν, είχε ολοκληρώσει το αριστούργημά του, χωρίς να γνωρίζει ότι η "Carmen" θα γινόταν το έργο που θα του πρόσφερε την αθανασία.
Ο κόσμος της μουσικής, που τότε γύριζε την πλάτη του, σύντομα θα αναγνώριζε το μεγαλείο του. Η Κάρμεν θα ταξίδευε στα μεγαλύτερα θέατρα του κόσμου, συγκινώντας και μαγεύοντας γενιές ακροατών.

Στις 5 Ιουνίου 1875, μετά την κηδεία στην εκκλησία Αγίας Τριάδας της Μονμάρτης, με χιλιάδες ανθρώπους να παρευρίσκονται, ο Μπιζέ τάφηκε προσωρινά στο Κοιμητήριο της περιοχής.
Στον τάφο, ο συνθέτης και μέντοράς του Σαρλ Γκουνό εκφώνησε τον επικήδειο λόγο, συνοψίζοντας το παράπονο όλων:

"Ο Ζωρζ Μπιζέ πέθανε σε ηλικία τριάντα επτά ετών, τη στιγμή που, μετά από είκοσι χρόνια υπομονετικής και θαρραλέας προσπάθειας, απολάμβανε επιτέλους εκείνη την εκτίμηση που σημαίνει ακόμη περισσότερα από την ίδια την επιτυχία, εκείνη που αποδίδεται μόνο στους αληθινούς καλλιτέχνες και που οδηγεί στην απονομή του τίτλου του Δασκάλου. Στην αρχή αυτής της επίπονα ένδοξης πορείας, ο θάνατος τον χτύπησε…"

Τα λόγια του Γκουνό αντήχησαν τη συγκίνηση και το θαυμασμό, αντήχησαν σαν ύστατη αναγνώριση προς έναν καλλιτέχνη που πρόλαβε να αγγίξει την αιωνιότητα πριν ακόμη τη γευτεί..

Στο κοιμητήριο Père-Lachaise, όπου αναπαύεται σήμερα, ο τάφος του στέκει λιτός, επιβλητικός. Υπέροχο γλυπτό μνημείο, ένας αληθινός φόρος τιμής στον σπουδαίο Γάλλο συνθέτη Ζωρζ Μπιζέ, στον οποίο ο κόσμος της μουσικής οφείλει τόσα πολλά. Εξαιρετική η σύλληψη του γλύπτη να συνοδεύσει την προτομή του Μπιζέ με μια λύρα τυλιγμένη σε στεφάνι από φύλλα δάφνης, σκαλισμένη πάνω στη μαρμάρινη πλάκα, ένα σύμβολο που υπογραμμίζει την καλλιτεχνική του φύση, την αθάνατη προσφορά του στη μουσική, αλλά και τον σεβασμό όλων μας προς τη μνήμη του.

Η στήλη φέρει την επιγραφή:
"Στον Ζωρζ Μπιζέ, την οικογένειά του και τους φίλους του, 1838-1875"

Πάνω από την επιγραφή δεσπόζει ένα χάλκινο δάφνινο στεφάνι που περιβάλλει τη λύρα, ενώ στις πλευρές του μνημείου είναι χαραγμένοι οι τίτλοι έξι από τα σημαντικότερα έργα του συνθέτη:
L’Arlésienne, Patrie, Carmen, Les Pêcheurs de perles, La Jolie Fille de Perth και Djamileh.

Στη μνήμη του Ζωρζ Μπιζέ επιλέγω να ακούσουμε ένα από τα πιο λυρικά και συγκινητικά αποσπάσματα, το περίφημο ντουέτο "Au fond du temple saint-Στα βάθη του ιερού ναού" από την όπερα "Les Pêcheurs de perles-Αλιείς Μαργαριταριών", που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Παρίσι το 1863, όταν ο συνθέτης ήταν μόλις 24 ετών.
Πρόκειται για μια μουσική σελίδα που μιλά για τη δύναμη της μνήμης, για δεσμούς που αντέχουν στον χρόνο. Γι' αυτό και θεωρώ ταιριάζει ιδανικά σαν μουσικός απόηχος δίπλα στον τάφο του συνθέτη... Δεν θρηνεί τον θάνατο, αλλά υμνεί ό,τι επιβιώνει πέρα από αυτόν...την τέχνη, τη φιλία, τις μνήμες... 

Το ντουέτο ερμηνεύουν οι δύο φίλοι, Ναδίρ και Ζουργκά, οι οποίοι ανακαλούν μια παλιά συνάντηση με μια μυστηριώδη γυναίκα, μια ιέρεια καλυμμένη με πέπλο, της οποίας η ομορφιά τούς είχε γοητεύσει βαθιά. Για να προστατεύσουν τη φιλία τους από την αντιζηλία, είχαν δώσει όρκο να την απαρνηθούν.
Η συγκίνηση δεν πηγάζει τόσο από το ερωτικό στοιχείο, αλλά κυρίως από τη νοσταλγική ανάμνηση μιας κοινής εμπειρίας και από τον βαθύ δεσμό που ενώνει τους δύο άνδρες. Η μουσική ξεκινά σαν ψίθυρος που έρχεται από το παρελθόν και σταδιακά αναπτύσσεται σε μια από τις ωραιότερες εκφράσεις λυρισμού του γαλλικού ρομαντισμού.

Πολλοί μουσικολόγοι θεωρούν ότι στο ντουέτο αυτό διακρίνεται ήδη η εξαιρετική μελωδική ιδιοφυΐα του Μπιζέ, η οποία λίγα χρόνια αργότερα θα βρει την πληρέστερη έκφρασή της στο αριστούργημα "Κάρμεν", που τον έκανε αθάνατο...

Georges Bizet: "Les Pêcheurs de perles / Au fond du temple saint"

"Στα βάθη του ιερού ναού,

στολισμένη με χρυσάφι και άνθη,

προβάλλει μια γυναίκα...

Νομίζω πως ακόμη τη βλέπω.

Το πλήθος, γονατισμένο,

την κοιτά με δέος και θαυμασμό

και ψιθυρίζει:

"Δείτε... είναι η θεά!"

[...]

Αυτή τη μέρα που έρχεται να μας ενώσει,

πιστός στον όρκο μου,

θα σ' αγαπώ σαν αδελφό..."

Η ηχογράφηση με Luciano Pavarotti και Nicolai Ghiaurov έχει χαρακτηριστεί "θρυλική" και παραμένει σημείο αναφοράς ως σήμερα:

Πεντηκοστή: από τον Ελ Γκρέκο στον Βάγκνερ, ένα όραμα φωτός...

 

"Πεντηκοστή, El Greco

Η Πεντηκοστή, κορυφαία στιγμή της χριστιανικής εμπειρίας, δεν αποτελεί απλό ιστορικό γεγονός, αλλά μυσταγωγική αποκάλυψη. Είναι η στιγμή κατά την οποία το Άγιο Πνεύμα κατέρχεται στον κόσμο και μεταμορφώνει τη σιωπή σε λόγο, τον φόβο σε πίστη και την ανθρώπινη κοινότητα σε ζωντανό σώμα πνευματικής ενότητας. Είναι το κατεξοχήν γεγονός της εσωτερικής φλόγας, όπου το θείο γίνεται φως που εισέρχεται στον άνθρωπο και τον διαπερνά.
Μέσα σε αυτή τη θεολογική και συμβολική ένταση, η σκηνή της Πεντηκοστής όπως την αποδίδει ο Ελ Γκρέκο μετατρέπεται σε όραμα υπερβατικό. Οι μορφές δεν στέκονται ακίνητες. Πάλλονται μέσα σε μια εσωτερική ένταση, σαν να αφουγκράζονται τη στιγμή της θείας επιφοίτησης.

Στο ανώτερο σημείο δεσπόζει το περιστέρι, σύμβολο του Αγίου Πνεύματος, με ανοιχτά φτερά και εκτυφλωτικό φως που ακτινοβολεί προς τα κάτω, αγγίζοντας τις μορφές. Η ακτινοβολία αυτή λειτουργεί σαν ορατή απόδοση της θείας παρουσίας και της πνευματικής ένωσης των πιστών.
Στο κέντρο της σύνθεσης βρίσκεται η Παναγία, ντυμένη με τα χαρακτηριστικά κόκκινα και μπλε ενδύματα, περιβαλλόμενη από τους Αποστόλους. Η τοποθέτησή της στο μέσο υπογραμμίζει τον ρόλο της σαν πνευματικού άξονα της σκηνής. 
Στο κάτω μέρος του πίνακα, δύο μορφές σε πρώτο πλάνο, υψώνουν τα χέρια τους και στρέφουν το βλέμμα προς τα πάνω, εκφράζοντας δέος και προσμονή. Ανάμεσα στους Αποστόλους, ο ίδιος ο καλλιτέχνης φαίνεται να έχει ενσωματώσει τον εαυτό του...Μια μορφή με λευκή γενειάδα, απορροφημένη σε εσωτερική περισυλλογή, που δεν κοιτά το θαύμα αλλά μοιάζει να το στοχάζεται.

Ο Ελ Γκρέκο δημιουργεί μια δυναμική και ζωντανή σύνθεση, όπου κάθε μορφή αντιδρά διαφορετικά. Άλλοι υψώνουν τα χέρια, άλλοι στρέφουν το βλέμμα, άλλοι βυθίζονται σε εσωτερική έκσταση. Μέσα από επιμήκεις μορφές, έντονες κινήσεις και δραματικό φωτισμό, αποδίδεται το θαυματουργό γεγονός της Πεντηκοστής, αλλά και η εσωτερική εμπειρία της θείας παρουσίας.
Έτσι, ο πίνακας μετατρέπεται σε μια ισχυρή έκφραση πνευματικότητας, όπου το θείο φως φωτίζει το χώρο, αλλά συγχρόνως διαπερνά τις ψυχές των παρευρισκομένων.

Από το θαύμα της Πεντηκοστής είναι εμπνευσμένη η σύνθεση του Ρίχαρντ Βάγκνερ "Das Liebesmahl der Apostel", μια ασυνήθιστη δημιουργία μέσα στο συνολικό έργο του συνθέτη. Πρόκειται για ένα χορωδιακό και ορχηστρικό έργο μεγάλης κλίμακας, γραμμένο για τεράστιες ανδρικές χορωδίες και εκτεταμένο μουσικό σύνολο, με χαρακτήρα περισσότερο λειτουργικό και τελετουργικό, παρά θεατρικό.

Το έργο πραγματεύεται το γεγονός της Πεντηκοστής, δηλαδή την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος και την πνευματική ένωση των Αποστόλων, στοιχείο που το φέρνει πιο κοντά στο εκκλησιαστικό ορατόριο παρά στη ρομαντική όπερα. Σε αντίθεση με τα ώριμα δραματικά έργα του Βάγκνερ, εδώ δεν κυριαρχεί ο μύθος ή η σύγκρουση χαρακτήρων, αλλά μια μυσταγωγική εμπειρία χορωδιακής έκστασης.

Το 1843, ο Βάγκνερ είχε αναλάβει την καλλιτεχνική διεύθυνση της Dresden Liedertafel, μιας από τις σημαντικότερες ανδρικές χορωδιακές εταιρείες της εποχής και στο πλαίσιο αυτό συνέθεσε το έργο για το μεγάλο χορωδιακό φεστιβάλ της πόλης. Η σύνθεση παρουσιάστηκε σαν το κορυφαίο έργο της εναρκτήριας συναυλίας στη Frauenkirche της Δρέσδης, παρουσία της βασιλικής οικογένειας και της αυλής, με περίπου 1.200 χορωδούς και 100 μουσικούς, προκαλώντας έντονη αίσθηση στο κοινό.
Σε επιστολή του προς την αδελφή του, ο Βάγκνερ χαρακτηρίζει την εμπειρία "πραγματική έκχυση του Αγίου Πνεύματος" τονίζοντας τον πρωτοφανή χαρακτήρα της εκτέλεσης σε εκκλησιαστικό χώρο.

Ο ίδιος -όπως πάντα- συνέθεσε και το λιμπρέτο, βασισμένος στις αφηγήσεις της Πεντηκοστής από τις Πράξεις των Αποστόλων:

"Και έξαφνα ήλθε από τον ουρανόν ένας ήχος, σαν ισχυρή βοή ανέμου που κινείται με ορμήν, και εγέμισε όλο το σπίτι, μέσα στο οποίον εκάθηντο οι μαθηταί.

Και παρουσιάσθησαν εις αυτούς γλώσσες σαν από φλόγες πυρός, να διαμοιράζωνται
 και στον καθένα από αυτούς εκάθισε από μία γλώσσα.

Και εγέμισαν όλοι από Πνεύμα Αγιον και ήρχισαν να ομιλούν ξένας γλώσσας
και να κηρύττουν τας υψηλάς αληθείας,
όπως το Πνεύμα το Άγιον τους εφώτιζε και τους έδιδε την δύναμιν να ομιλούν"

(Πράξεις 2:2-4)

      

Η σύνθεση αποδίδει με μουσικά μέσα τη συλλογική εμπειρία της Πεντηκοστής και διαμορφώνεται σαν μεγάλης κλίμακας χορωδιακή σύνθεση, όπου το τελετουργικό στοιχείο υπερισχύει του θεατρικού.

Η Φραουενκίρχε στη Δρέσδη

Η σκηνική και μουσική διάταξη είναι εξαιρετικά σύνθετη. Η ανδρική χορωδία χωρίζεται σε τρεις ομάδες μέσα στον ναό, μια επιπλέον χορωδία τοποθετείται στον τρούλο της Frauenkirche, οι 12 Απόστολοι αποδίδονται από 12 μπάσους σολίστες, ενώ η ορχήστρα τοποθετείται στο πλάι του ιερού, ενισχύοντας τον δραματικό αλλά και τελετουργικό χαρακτήρα της εκτέλεσης.
Το έργο ξεκινά με τη χορωδία a cappella και κορυφώνεται με την είσοδο της ορχήστρας σε ένα εκρηκτικό φινάλε, όπου η μουσική μετατρέπεται σε συλλογική ηχητική έξαρση, παραπέμποντας στην κάθοδο του Αγίου Πνεύματος.
Έτσι, η σύνθεση δεν λειτουργεί σαν συναυλιακό έργο, αλλά σαν  "βιβλική σκηνή" μέσα στον ίδιο τον χώρο της εκκλησίας, όπου μουσική και αρχιτεκτονική συνθέτουν μια ενιαία πνευματική εμπειρία...

Wagner: "Das Liebesmahl der Apostel"

"Μαγιάτικη Νύχτα": Πνεύματα, έρωτας και φεγγαράδα στην όπερα του Κόρσακοφ...

 

"Yδάτινα πνεύματα", Ivan Kramskoi

Ο Μάης είναι ο μήνας της άνοιξης, της αναγέννησης της φύσης και της αρμονίας. Τα ανθισμένα δέντρα, τα ήρεμα νερά και η ασημένια ομίχλη που απλώνεται τη νύχτα δημιουργούν ένα σκηνικό γαλήνης αλλά και μυστηρίου. Η νύχτα του Μάη, με τη σιωπή και τη μαγεία της, γεννά ρομαντισμό και αφήνει χώρο στο υπερφυσικό, αποτελώντας ιδανικό πλαίσιο για ιστορίες με φαντάσματα και μαγικά πλάσματα. Όπως σε πολλούς λαούς, έτσι και στη ρωσική και ουκρανική λαϊκή παράδοση, οι μαγιάτικες νύχτες θεωρούνται ιδιαίτερα μυστηριακές... Τότε εμφανίζονται ξωτικά, φαντάσματα και άλλα υπερφυσικά όντα, ενώ μάγισσες και ανήσυχες ψυχές δρουν εντονότερα.

Νικολάι Γκόγκολ

Σε αυτήν ακριβώς την ατμόσφαιρα στηρίζεται ο τίτλος "Νύχτα του Μάη", που επιλέγει ο Νικολάι Γκόγκολ, καθώς συμπυκνώνει το μυστήριο, τη μαγεία, τον ρομαντισμό και το υπερφυσικό στοιχείο που διαπερνούν ολόκληρη την ιστορία. Το έργο είναι το τρίτο παραμύθι της συλλογής "Βράδια σ’ ένα αγρόκτημα κοντά στη Ντικάνκα".

Κεντρικός ήρωας είναι ο νεαρός Κοζάκος Λέβκο, που είναι ερωτευμένος με τη δεκαεπτάχρονη Χάνα. Ο πατέρας του, δήμαρχος του χωριού, αντιτίθεται στον γάμο, επειδή επιθυμεί ο ίδιος τη Χάνα. Κατά τη διάρκεια μιας βόλτας, ο Λέβκο αφηγείται στην αγαπημένη του την ιστορία ενός παλιού, εγκαταλελειμένου σπιτιού δίπλα στη λίμνη. Εκεί ζούσε η Πανόσκα, μια όμορφη κοπέλα που μετά τον θάνατο της μητέρας της, βασανίστηκε από τη νέα μητριά της, η οποία αποδείχθηκε μάγισσα. Καταπιεσμένη και δυστυχισμένη, η Πανόσκα ρίχτηκε στα νερά της λίμνης και πνίγηκε, γι’ αυτό και το παραμύθι είναι γνωστό και με τον τίτλο "Η Πνιγμένη Κόρη". Στον βυθό συνάντησε τα φαντάσματα άλλων πνιγμένων κοριτσιών και, αργότερα, παρέσυρε και τη μάγισσα, η οποία όμως μεταμορφώθηκε και χάθηκε ανάμεσά τους, παραμένοντας άγνωστη.

Στη συνέχεια, ο Λέβκο και οι φίλοι του προσπαθούν να εκδικηθούν τον πατέρα του με φάρσες, αλλά απομακρύνονται όταν εκείνος τους καταδιώκει. Ο Λέβκο μένει μόνος κοντά στο παλιό σπίτι και συναντά το πνεύμα της Πανόσκα, που του ζητά να αναγνωρίσει ποια από τις πνιγμένες κοπέλες είναι η μάγισσα. Εκείνος τα καταφέρνει και ως ανταμοιβή, λαμβάνει ένα γράμμα που εξασφαλίζει τελικά την άδεια του πατέρα του για τον γάμο με τη Χάνα.
Έτσι, η ιστορία συνδυάζει την τραγωδία με το υπερφυσικό και την κοινωνική σάτιρα, ενώ η μορφή της Πανόσκα παραμένει ένα ζωντανό μυστήριο που επιστρέφει στις μαγικές νύχτες του Μάη.

Σλαβική Γιορτή Σέμικ

Από το παραμύθι του Γκόγκολ εμπνεύστηκε την ομώνυμη τρίπρακτη όπερά του ο Ρίμσκυ-Κόρσακωφ. Το λιμπρέτο το έγραψε ο ίδιος ο συνθέτης, συνδυάζοντας στοιχεία κωμωδίας, λυρικής ποίησης και ουκρανικής λαογραφίας, με κεντρικά θέματα την αγάπη, τα πνεύματα της λίμνης (τα γνωστά ρουσάλκι) και τη ζωή στο χωριό. Ο Ρώσος δημιουργός τοποθέτησε χρονικά την ιστορία του κατά την Εβδομάδα των Ρουσάλκι(Σέμικ), μια σλαβική γιορτή του Μαΐου, κοντά στην Πεντηκοστή, η οποία σηματοδοτεί το τέλος της άνοιξης και την αρχή του καλοκαιριού. 

Ρίμσκι Κόρσακωφ

Στην όπερα ενσωμάτωσε ουκρανικά τραγούδια, άσματα για την άνοιξη και μελωδικά χορωδιακά, όλα ενορχηστρωμένα με λαμπερή διαφάνεια, που αναδεικνύει τα υπερφυσικά μοτίβα και προαναγγέλλει τεχνικές τις οποίες αργότερα θα υιοθετούσαν οι ιμπρεσιονιστές.

Ο Κόρσακωφ δημιούργησε ένα έργο γεμάτο λαϊκά φολκλορικά στοιχεία και εντυπωσιακά ορχηστρικά εφέ, όπως γκλισάντι από άρπες και ξύλινα πνευστά, για να αποδώσει το απόκοσμο και μυστηριώδες περιβάλλον, όπου μαγεία και φύση συνυπάρχουν αρμονικά.

Ο 34χρονος Ρίμσκυ-Κόρσακωφ, την περίοδο που προηγήθηκε της σύνθεσης της όπερας, έδειχνε έντονο ενδιαφέρον για το φανταστικό, το παραμυθικό και το υπερφυσικό, ενώ βρισκόταν σε φάση εντατικής μουσικής μελέτης. Έτσι, αποφάσισε να τοποθετήσει τη δράση της όπερας κατά τη διάρκεια του Μάη, ενός μήνα με βαθιές ρίζες στη σλαβική λαογραφία, συνδεδεμένου με τελετουργίες γονιμότητας και με την εμφάνιση των ρουσάλκι, νυμφών του νερού ή εκδικητικών πνευμάτων πνιγμένων γυναικών. Η ιστορία συνδυάζει ρομαντισμό, χιούμορ και υπερφυσικά στοιχεία. Ο συνθέτης αναδεικνύει την παρουσία των υδάτινων πνευμάτων επεκτείνοντας τις σκηνές τους σε περίτεχνα χορωδιακά σύνολα, που αποτυπώνουν την αιθέρια γοητεία τους και τον εκδικητικό χορό τους.

Η παγκόσμια πρεμιέρα της όπερας πραγματοποιήθηκε το 1880 στο Θέατρο Μαριίνσκι της Αγίας Πετρούπολης. Μεταξύ των αξιοσημείωτων συντελεστών ήταν ο Φιόντορ Στραβίνσκι, πατέρας του Ιγκόρ, που υποδύθηκε το ρόλο του δημάρχου. Η υποδοχή από τους κριτικούς ήταν ανάμεικτη, αλλά πολλοί επαίνεσαν τις καινοτόμες ενσωματώσεις των λαϊκών τραγουδιών στην όπερα, καθώς και την πολύχρωμη και ζωντανή ενορχήστρωση.

Η όπερα ξεκινά με την ορχήστρα να ζωγραφίζει μουσικά τη Μαγιάτικη Νύχτα, μεταφέροντας τις μυρωδιές της ανθισμένης φύσης και την ατμόσφαιρα μυστηρίου που την καλύπτει. Σε ένα ήσυχο ουκρανικό χωριό, η μουσική προετοιμάζει την εναρκτήρια σκηνή, όπου αγόρια και κορίτσια συμμετέχουν σε παραδοσιακά παιχνίδια στους δρόμους, χαρίζοντας στην παράσταση μια εορταστική, ζωντανή και λαϊκή αύρα.

Rimsky-Korsakov - May Night "Overture"

Στην ίδια πράξη, αργότερα ο  ερωτευμένος Λέβκο πλησιάζει το σπίτι της Χάνα, παίζοντας τις χορδές της μπαντούρας του και τραγουδάει:

"Ο ήλιος χαμηλώνει, η νύχτα πλησιάζει.

Έλα κοντά μου, αγάπη μου, έστω για μια στιγμή.

Κοιμάσαι ή διστάζεις να φανείς στο φως;

Ποιος θα μπορούσε να μη σε θαυμάσει;

Ή μήπως φοβάσαι να παραδώσεις το λευκό σου πρόσωπο

στο ψυχρό άγγιγμα της νύχτας;

Μη φοβάσαι… είμαστε μόνοι εδώ.

Το βράδυ είναι ήρεμο, απαλό, σχεδόν ιερό.

Κι αν περάσει κάποιος, θα σε κρύψω με το σάλι μου,

κανένα βλέμμα δεν θα μας προδώσει.

Κι αν φυσήξει κρύο, θα σε φυλάξω μέσα στην καρδιά μου.

Θα σκεπάσω τα λευκά σου πόδια με το σκουφί μου

και μ' ένα φιλί θα σε ζεστάνω"

Στο ρόλο του Levko

Εδώ, αξίζει να σημειωθεί ότι ο ρόλος του τενόρου Λέβκο είναι κεντρικός σε ολόκληρο το έργο.
Πρόκειται για μια σπάνια περίπτωση στον Ρίμσκι-Κόρσακοφ, όπου σε μια οπερατική ιστορία αγάπης η έμφαση δεν δίνεται σε γυναίκα, αλλά σε άνδρα.

Ο λόγος πιθανότατα είναι ότι ο συνθέτης βίωνε τα ίδια συναισθήματα που ένιωθε ο ερωτευμένος ήρωας του έργου του. Άλλωστε, η όπερα είναι αφιερωμένη στην αγαπημένη σύζυγο του συνθέτη, γεγονός που προσδίδει στο έργο προσωπική, τρυφερή χροιά.

Rimsky-Korsakov - "May Night , Levko' s aria / "Ο ήλιος χαμηλώνει":

Στην Τρίτη Πράξη, το ασημένιο φεγγάρι φωτίζει τη Μαγιάτικη νύχτα, αντανακλώντας το φως του στη λίμνη, στο εγκαταλελειμμένο αρχοντικό και στον άγριο κήπο που το περιβάλλει. Ο Λέβκο μπαίνει κρατώντας την μπαντούρα του και το παράθυρο του παλιού σπιτιού ανοίγει διάπλατα. Μπροστά του εμφανίζεται το φάντασμα της πνιγμένης γυναίκας, ενώ οι ρουσάλκι αναδύονται από τη λίμνη, τραγουδώντας και λικνιζόμενες σε κυκλικούς χορούς, γεμίζοντας τη σκηνή με μαγεία και υπερφυσική ομορφιά.

"Rusalki", Malczewski Jacek

"Λέβκο:

Ονειρεύομαι;

Βλέπω νεράιδες…

μία-μία να ξεπροβάλλουν στην ακτή…

Τα πρόσωπά τους, χλωμά στο φως του φεγγαριού…

Νερό στάζει από τις μακριές πλεξούδες τους…

Σώματα διάφανα, σαν σκιές…

Ρούχα άσπρα… άσπρα σαν χιόνι…

Υδάτινα πνεύματα:

Είτε δελεάζουμε έναν νεαρό με τραγούδι,

είτε τρομάζουμε τον γέρο με γέλιο…

Μας αρέσει…

Να τραγουδάμε, να παίζουμε…

Με τις ανοιχτόχρωμες σκιές στο φως του φεγγαριού!

Μας αρέσει να στροβιλιζόμαστε στη σκοτεινή λίμνη…

Να βουτάμε στα βάθη της νύχτας…

Να παίζουμε στο κύμα…

Και μερικές φορές…

Ακούγοντας τη νύχτα…

Το θρόισμα του ανέμου στα καλάμια…

Με ελαφριά, αέρινα βήματα…

Βγαίνουμε στην ακτή…

να απολαύσουμε τις φεγγαρίσιες τις αχτίδες…"

Rimsky-Korsakov: "May Night, Act III, Scene with Rusalki":

Μετά από αρκετά ευτράπελα επεισόδια και παρεξηγήσεις, η όπερα κορυφώνεται με μια θριαμβευτική χορωδία, που υμνεί τη μαγεία της νύχτας του Μαΐου, εγκωμιάζει τον ήλιο, τη ζωντάνια της φύσης και την ομορφιά της ζωής:

"Δόξα στον κόκκινο ήλιο,

δόξα στο λαμπερό Μαγιάτικο φεγγάρι!

Δόξα στον ωραίο άνθρωπο,

δόξα στον λευκό κύκνο!

Δόξα, δόξα!"

Rimsky-Korsakov: "May Night, Finale":

Παγκανίνι - Ροσίνι: Μια φιλία που έλαμψε μέσα από τις εμπνεύσεις που πυροδότησε...

Η μουσική σκηνή της Ιταλίας τον 19ο αιώνα γνώρισε σημαντικές καινοτομίες, οι οποίες οφείλονταν σε στενές σχέσεις και συνεργασίες μεταξύ κορυφαίων δημιουργών.
Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η φιλία μεταξύ του Νικολό Παγκανίνι και του Τζοακίνο Ροσίνι. 

Η σχέση αυτή δεν περιορίστηκε σε κοινωνικές ή προσωπικές επαφές, αλλά επηρέασε καθοριστικά την καλλιτεχνική τους πορεία, συνδέοντας τη βιρτουοζιτέ του βιολιού με τη λυρικότητα και τη δραματικότητα της ιταλικής όπερας. Μέσα από κοινές εμπειρίες, συνθέσεις και εμφανίσεις, η συνεργασία τους άφησε ανεξίτηλο στίγμα στη μουσική του 19ου αιώνα, αναδεικνύοντας την αμοιβαία επιρροή και την καλλιτεχνική αλληλεγγύη που χαρακτήριζε αυτή την εποχή.

Ο Παγκανίνι και ο Ροσίνι γνωρίστηκαν το καλοκαίρι του 1818 στη Μπολόνια. Η φιλία τους εδραιώθηκε το 1821, όταν ο Παγκανίνι ανέλαβε τη διεύθυνση της όπερας του Ροσίνι "Matilde di Shabran" στη Ρώμη, μετά τον αιφνίδιο θάνατο του αρχικού μαέστρου. Η ενέργεια αυτή εκτιμήθηκε ιδιαίτερα από τον Ροσίνι, ενισχύοντας τη μεταξύ τους σχέση, κάνοντάς τον να ομολογήσει πως "η μία από τις τρεις φορές που είχε κλάψει στη ζωή του ήταν όταν πρωτάκουσε τον Παγκανίνι να παίζει βιολι". 

Μια από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές της φιλίας τους ήταν η κοινή τους συμμετοχή σε φιλανθρωπική εκδήλωση κατά τη διάρκεια του καρναβαλιού της Ρώμης. Μεταμφιεσμένοι σε γυναίκες, περιφέρονταν στην πόλη παίζοντας κιθάρες και τραγουδώντας για να συγκεντρώσουν χρήματα, δείχνοντας την αφοσίωσή τους στην τέχνη και στην κοινωνία.

Η συνεργασία τους είχε σημαντικό αντίκτυπο στη μουσική τους. 

• Ο Παγκανίνι το 1828 συνέθεσε τις "Variations on I Palpiti" για βιολί, βασισμένες στην άρια "Di tanti palpiti" από την όπερα "Tancredi" του Ροσίνι.

Το έργο αναδεικνύει την τεχνική δεξιοτεχνία του Παγκανίνι, με γρήγορα περάσματα και εντυπωσιακά σόλι στις ψηλότερες περιοχές του βιολιού. Για να επιτευχθεί η πιο λαμπερή ηχοχρωματική αίσθηση που επιθυμούσε, ο Παγκανίνι το εκτέλεσε σε σκορντατούρα, οπότε ο σολίστ πρέπει να κουρδίσει τις χορδές ένα ημιτόνιο ψηλότερα, ενισχύοντας τον φωτεινό και ζωντανό ήχο του οργάνου. Παράλληλα ο Παγκανίνι τιμά τη μελωδική γραφή του Ροσίνι, με μακριές λυρικές γραμμές και τραγουδιστές φράσεις. Χρησιμοποιεί επίσης τεχνικές όπως το pizzicato στο αριστερό και τις αρμονικές για να προσθέσει χρώμα και εκφραστικότητα, προσφέροντας παράλληλα μια συναρπαστική δραματική αίσθηση που φέρνει το ύφος της όπερας στο σόλο βιολί.

Μέσα απ' αυτό το έργο, συνδυάζει τη δυναμική βιρτουοζιτέ με την όμορφη, μελωδική αίσθηση της όπερας.

Paganini: "Variations on I Palpiti":

• Mια δεκαετία νωρίτερα ο Παγκανίνι είχε συνθέσει το "Mose-Fantasy", μια φαντασία για βιολί βασισμένη στο θέμα "Dal tuo stellato soglio" από την όπερα "Mosè in Egitto" του Ροσίνι.

Το έργο αναδεικνύει τη μοναδική δεξιοτεχνία του Παγκανίνι, καθώς χρησιμοποιεί μόνο την κάτω χορδή του βιολιού για να δημιουργήσει ήχους που μιμούνται άλλα όργανα, όπως τσέλο ή κιθάρα. Περιλαμβάνει γρήγορα περάσματα, διπλές χορδές, αρμονικές και αριστερό pizzicato, δείχνοντας την εκφραστική ποικιλία του οργάνου. Παράλληλα, η φαντασία τιμά την όπερα του Ροσίνι, μεταφέροντας τις μελωδίες και τη δραματική ένταση της φωνής στο βιολί, συνδυάζοντας τεχνική δεξιοτεχνία με εκφραστική μουσικότητα.

Paganini: "Mose-Fantasy":

• Αν και ο Παγκανίνι ήταν ήδη καθιερωμένος ως βιολιστής και συνθέτης, η φιλία και η μουσική γλώσσα του Ροσίνι ενίσχυσαν περαιτέρω την έκφρασή του. Η εξαιρετική ικανότητα του Ροσίνι στη μελωδία και την αρμονία επηρέασε το έργο του Παγκανίνι, ακόμα και πριν από τη στενή τους προσωπική γνωριμία, καθώς ο Παγκανίνι ενσωμάτωσε στοιχεία του ιταλικού μπελκάντο.

Το "Violin Concerto No. 1" παρουσιάζει σαφείς επιρροές από το στυλ του Ροσίνι.
Oι μεγάλες τρίτες, οι χρωματικές αρμονίες και οι λυρικές, σχεδόν "φωνητικές" μελωδίες αναδεικνύουν τη σύνδεση μεταξύ της όπερας και του σόλο βιολιού. Το έργο περιλαμβάνει επίσης έντονα βιρτουοζικά περάσματα, ενώ η δραματική ένταση και οι διακυμάνσεις στην έκφραση θυμίζουν τον τρόπο με τον οποίο ο Ροσίνι χτίζει την κορύφωση στις όπερές του. Με αυτόν τον τρόπο, το κοντσέρτο συνδυάζει την τεχνική δεξιοτεχνία του Παγκανίνι με την εκφραστική, τραγουδιστική ποιότητα του μπελκάντο.

Απολαύσε το εκρηκτικό Rondo από τη Hilary Hahn:

Paganini: "Violin Concerto No. 1-Rondo"

Ωστόσο, η φιλία του Παγκανίνι με τον Ροσίνι δεν περιοριζόταν μόνο στη μουσική. Μοιράζονταν στιγμές χαλάρωσης και δημιουργικότητας, όπως όταν ο Ροσίνι φιλοξένησε τον Παγκανίνι και τον κιθαριστή Μάουρο Τζουλιάνι στη βίλα του στη Ρώμη. Οι τρεις τους, γνωστοί ως "μουσική τριανδρία", περνούσαν τον χρόνο τους ανταλλάσσοντας ιδέες και εμπειρίες και διοργανώνοντας αξέχαστες μουσικές βραδιές στην έπαυλη του Ροσίνι. Εκεί έπαιζαν ως τρίο, ντουέτα ή σόλι, αυτοσχεδιάζοντας, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα χαράς, έμπνευσης και αδιάκοπης μουσικής δημιουργίας. Κάθε νότα ήταν εύθυμη γιορτή με πινελιές μουσικής φαντασίας, αναδεικνύοντας την αφοσίωση και την αμοιβαία έμπνευση που χαρακτήριζε τη φιλία τους.

Η φιλία και η συνεργασία μεταξύ Παγκανίνι και Ροσίνι αποτέλεσαν καθοριστικό παράγοντα για την εξέλιξη της μουσικής τους. Μέσα από τις κοινές τους εμπειρίες και τις συνθέσεις τους κατάφεραν να αφήσουν ένα διαρκές αποτύπωμα στη μουσική του 19ου αιώνα, αναδεικνύοντας πώς η αμοιβαία επιρροή και η δημιουργική αλληλεγγύη μπορούν να εμπλουτίσουν και να ενισχύσουν την καλλιτεχνική έκφραση.

[Το κείμενο γράφτηκε στη μνήμη του σπουδαίου βιρτουόζου και συνθέτη Νικολό Παγκανίνι. Πέθανε στις 27 Μαΐου του 1840. Η Εκκλησία αρνήθηκε την ταφή του "δούλου του Σατανά" και η σορός του παρέμεινε επί μήνες στο φέρετρο στα υπόγεια του νοσοκομείου...Μετά από χρόνια δόθηκε άδεια ταφής κι έπειτα από πολλές περιπέτειες ο Παγκανίνι θάφτηκε και αναπαύεται στην Πάρμα.]

 

 

St. Filippo Neri: Η φωνή της ψυχής του στη μουσική του Σκαρλάτι...

Guido Reni: "St. Filippo Neri in ecstasy"

Τη μνήμη του Αγίου Φίλιππου Νέρι γιορτάζει η Δυτική Εκκλησία, σήμερα 26 Μαΐου, ημέρα του θανάτου του και αποτελεί μια αφορμή να θυμηθούμε τη μοναδική του πνευματικότητα, τη χαρά και το χιούμορ που χαρακτήριζαν όλη του τη ζωή. 

Τιέπολο: "O Άγιος Φίλιππος Νέρι και η Παναγία"

Ο Φίλιππος Νέρι γεννήθηκε το 1515 στη Φλωρεντία, σε φτωχή οικογένεια, και από νωρίς έδειξε έντονο ενδιαφέρον για τη θρησκευτική ζωή και την πνευματική καλλιέργεια. Μορφώθηκε αρχικά από τους Δομινικανούς μοναχούς του Αγίου Μάρκου και συνέχισε τις σπουδές του στη Ρώμη. Εκεί, αφιερώθηκε στη φροντίδα των φτωχών, των αρρώστων και των πιστών, ταξιδεύοντας στην πόλη για να μιλήσει με όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως κοινωνικής τάξης.

Το 1548 ίδρυσε την Αδελφότητα της Υπεραγίας Τριάδας των Προσκυνητών και των Αναρρωσάντων, ενώ λίφο αργότερα χειροτονήθηκε ιερέας. Δημιούργησε το πρώτο Oratorio, συνδυάζοντας προσευχή, κατήχηση και μουσική. Το 1575, ο Πάπας Γρηγόριος ΙΓ’ αναγνώρισε επίσημα τους "Ορατοριανούς", μια κοινότητα ιερέων που ζει κοινοβιακά χωρίς μοναστική αυστηρότητα.

Γνωστός για τη χαρά και την παιχνιδιάρικη φύση του, ο Νέρι προσέγγιζε τα παιδιά και τους νέους με μουσική, τραγούδι, θεατρικά δρώμενα και παιχνίδι, χωρίς διακρίσεις, γι’ αυτό τον αποκαλούσαν "Άγιο της χαράς". Η μουσική στα ορατόριά του δημιούργησε το υπόβαθρο για την ανάπτυξη του είδους του "ορατορίου".
Αγιοποιήθηκε το 1622 και θεωρείται προστάτης της νεολαίας, των εκπαιδευτικών και των ηθοποιών. Σήμερα, οι Oρατοριανοί συνεχίζουν διεθνώς το έργο του, διατηρώντας ζωντανή την παράδοση μιας χαρούμενης, ενεργής και δημιουργικής πνευματικότητας, που ενσάρκωνε ο Άγιος Φίλιππος Νέρι.

Η μουσική παράδοση που αναπτύχθηκε γύρω από τον Άγιο Φίλιππο Νέρι οδήγησε στη γέννηση του ορατορίου ως ξεχωριστής μουσικής μορφής. Το πρώτο γνωστό παράδειγμα εμφανίστηκε το 1678, γραμμένο από τον Τζιοβάνι Μπέλι, θέτοντας τα θεμέλια για την εξέλιξη του είδους. Ακολούθησε ο Alessandro Scarlatti, ο οποίος συνέθεσε το ορατόριό του " San Filippo Neri" το 1705, σε μια εποχή που η πολυφωνία άρχιζε να υποχωρεί μπροστά στη συνοδευτική μελωδία και το ορατόριο εξελισσόταν στο ιερό αντίστοιχο της όπερας, διατηρώντας όμως τον πνευματικό και αφηγηματικό του χαρακτήρα.

Guercino: "St. Filippo Neri"

Στη σύνθεση του, ο Σκαρλάτι συνεργάστηκε με τον λιμπρετίστα Pietro Ottoboni, νεαρό καρδινάλιο και προστάτη των τεχνών. Το έργο περιλαμβάνει ζωντανούς διαλόγους ανάμεσα στις τρεις θεολογικές Αρετές: Πίστη, Ελπίδα και Φιλανθρωπία και τον ίδιο τον Άγιο Νέρι. Οι διάλογοι εκτυλίσσονται σε κομβικές στιγμές της ζωής του Αγίου, αναδεικνύοντας τις αρετές του και την πνευματική του αφοσίωση με δραματική ένταση. Το λιμπρέτο του Ottoboni συνδυάζει αφηγηματικές και δραματικές τεχνικές, φωτίζοντας τόσο τον χαρακτήρα όσο και τις θαυμαστές πράξεις του Αγίου, δημιουργώντας μια ζωντανή και συγκινητική μουσική αφήγηση.
Ορισμένοι ερευνητές αναφέρουν ότι ο νεαρός Χαίντελ άκουσε το ορατόριο κατά τα πρώτα του χρόνια στην Ιταλία και εντυπωσιάστηκε.

Η κορύφωση της σύνθεσης βρίσκεται στην εκπληκτική άρια του Αγίου στην επιθανάτια κλίνη, "Mio Gesù", όπου η μουσική, με την ένδειξη Largo e sempre piano, αγκαλιάζει τον ακροατή με βαθιά συγκίνηση και πνευματική γαλήνη. Η απαλότητα και η λεπτομέρεια της φωνητικής γραμμής αποδίδουν τη λαχτάρα του Αγίου να ενωθεί με τον Θεό, ενώ η πλούσια αρμονική συνοδεία της ορχήστρας δημιουργεί αίσθηση ανύψωσης και υπερβατικής κατάνυξης, καθιστώντας την άρια εκτός από κορυφαίο σημείο της παρτιτούρας και μια αληθινά συγκινητική μουσική εμπειρία.

Το ορατόριο του Σκαρλάτι θεωρείται το πιο σημαντικό για τον Άγιο Φίλιππο Νέρι, καθώς ενσωματώνει την πνευματικότητα, τη χαρά και την αμεσότητα που χαρακτήριζαν τη ζωή του Αγίου, ενώ ταυτόχρονα συμβάλλει καθοριστικά στην εξέλιξη του ορατορίου ως μουσικής μορφής, επηρεάζοντας νεότερους συνθέτες όπως ο Χαίντελ και την ιταλική μουσική παράδοση του 18ου αιώνα.

Al. Scarlatti: "San Filippo Neri, Mio Gesù":

Mio Gesù, sento tua voce,

che mi chiama, e mi desia.

Se languida, e stanca

la vita già manca,

nel tuo seno aperto in Croce

tu ricevi l’alma mia.

Δηλαδή:

Ιησού μου, ακούω τη φωνή Σου,

που με καλεί και επιθυμεί την ψυχή μου.

Εάν η ζωή μου πια εξασθενεί

και κουράζεται,

στην ανοιχτή Σου αγκαλιά πάνω στο Σταυρό

δέξου την ψυχή μου.

"Hymne à Victor Hugo": ο Ύμνος του Σαιν-Σανς προς τον "ημίθεό" του...

 

"Η μουσική εκφράζει αυτό που δεν μπορούν να εκφράσουν τα λόγια

κι αυτό που δεν μπορεί να μείνει σιωπηλό"

(Βίκτωρ Ουγκώ)

Ήταν 22 Μαΐου 1885, όταν η Γαλλία θρηνούσε τον θάνατο του Βίκτωρος Ουγκώ, του ανυπέρβλητου ποιητή και συγγραφέα που η ζωή του φώτισε με το πνεύμα της κάθε γωνιά της χώρας και ολάκερου του κόσμου!

Η κηδεία του μετατράπηκε σε συγκλονιστική έκφραση λαϊκής ευλάβειας. Περίπου δύο εκατομμύρια άνθρωποι συνόδευσαν τον επιφανή νεκρό από την Αψίδα του Θριάμβου στο Πάνθεον, αποδεικνύοντας τη βαθιά επίδραση που άσκησε στην ψυχή του λαού και στον γαλλικό πολιτισμό. Ο θάνατός του σήμαινε την απώλεια ενός πνευματικού γίγαντα, ενός ανθρώπου που η μεγαλοσύνη του έμοιαζε θεϊκή.

Ένα χρόνο νωρίτερα, ο Καμίγ Σαιν Σανς είχε τιμήσει τον Ουγκώ με μια μουσική σύνθεση, που αντανακλούσε την αξεπέραστη δόξα του. Ήταν το "Hymne à Victor Hugo, Op. 69", έργο για χορωδία και ορχήστρα, που συνέθεσε με βαθύ σεβασμό και θαυμασμό προς το σπουδαίο εκπρόσωπο του γαλλικού ρομαντισμού.

Ο Ουγκώ στο νεκρικό κρεβάτι

Η σύνθεση ξεκίνησε το 1881, με σκοπό να παρουσιαστεί στα αποκαλυπτήρια ενός αγάλματος προς τιμήν του συγγραφέα και ποιητή, που ο Σαιν-Σανς θεωρούσε "ημίθεο". Ωστόσο, η εκδήλωση ακυρώθηκε και το έργο παρέμεινε στο συρτάρι για μερικά χρόνια. Ξαναβγήκε στο προσκήνιο και ολοκληρώθηκε το 1884, όταν προγραμματίστηκαν οι "Γιορτές της Άνοιξης" στο Τροκαντερό, κατά τις οποίες εκείνη τη χρονιά επρόκειτο να τιμηθεί ο Βίκτωρ Ουγκώ.
Οι παρευρισκόμενοι εγκωμίασαν τη σύνθεση και ο δημιουργός, με τον ιδιαίτερο, ανατρεπτικό τρόπο που πάντα αντιμετώπιζε τα πράγματα, περιέγραψε την εμπειρία ως εξής:
"Ήταν μια εκθαμβωτική βραδιά! Επίδειξη πυροτεχνημάτων, μια πανδαισία ήχων που ξεπεράστηκε από τις απερίγραπτες επευφημίες για τον προσκεκλημένο ποιητή".
Τα λόγια του Σαιν Σανς αποδεικνύουν το μέγεθος του ενθουσιασμού και τη βαθιά συγκίνηση του κοινού.

Ο δε Ουγκώ, αν και δεν είχε ιδιαίτερη μουσική παιδεία, συγκινήθηκε κι αυτός από τον ύμνο προς τιμήν του και κάλεσε τον Σαιν-Σανς σε δείπνο, το ίδιο βράδυ, στιγμή, που κατέγραψε την εκτίμηση ανάμεσα στον μουσουργό και τον αξεπέραστο "ημίθεό" του...

Παράλληλα, το έργο αποκατέστησε και την κάπως τεταμένη σχέση μεταξύ τους. Οι δύο τους είχαν ψυχρανθεί όταν ο Ουγκώ πρότεινε στον Σαιν-Σανς να γράψει μια όπερα βασισμένη στην "Παναγία των Παρισίων". Η ιδέα δεν άρεσε στον συνθέτη και την αρνήθηκε. Για τα επόμενα είκοσι χρόνια απέφυγε κάθε επαφή με τον Ουγκώ, νιώθοντας ντροπή για την προηγούμενη απόρριψή του.

Το έργο χαρακτηρίζεται από πλούσια χορωδιακά, λαμπρή ορχηστρική συνοδεία και  αντιστικτικές τεχνικές, δημιουργώντας πανδαισία ήχων που διατρέχει πληθώρα συναισθημάτων...χαρά, ενθουσιασμό, μεγαλοπρέπεια.

Ο Σαιν-Σανς, γνωρίζοντας τον ένθερμο θαυμασμό του Ουγκώ για τον Μπετόβεν, ενσωμάτωσε στον ύμνο μια μελωδία που υποτίθεται ότι ήταν του Γερμανού τιτάνα, τον οποίο ο Ουγκώ θεωρούσε υπέρτατη δημιουργική ιδιοφυΐα και "ιερή" δύναμη.
Εδώ, ας θυμίσουμε ότι  έβλεπε τις συμφωνίες του Μπετόβεν σαν μυστικιστική αποκάλυψη, απόλυτη απόδειξη της ανθρώπινης ψυχής:
"Αμφιβάλλετε για την ψυχή; Λοιπόν, ακούστε Μπετόβεν. Αυτή η μουσική είναι η λάμψη ενός κωφού... Ο Μπετόβεν, με όλους τους πόρους της ψυχής του ανοιχτούς, την διαπερνά. Ακούει την αρμονία και δημιουργεί τη συμφωνία", έγραψε σε δοκίμιό του.

Έτσι, η υποτιθέμενη Μπετοβενική φράση διατρέχει τον ύμνο, μεταμορφώνοντάς τον σε προσωπικό μουσικό πορτρέτο του Ουγκώ, με στιγμές μεγαλείου και βαθιάς συγκίνησης.

Η εκθαμβωτική πρεμιέρα του ύμνου οφείλει πολλά στην εντυπωσιακή σε όγκο, ορχήστρα. Όπως σημείωσε ο Σαιν-Σανς:
"Ένα θαυμαστό όργανο, οκτώ άρπες και οκτώ τρομπέτες παιάνιζαν πανηγυρικά, ενώ η χορωδία, με την επισημότητα που απαιτεί ένας ύμνος προς τιμήν μιας μεγαλοπρεπούς προσωπικότητας έψαλλε τα λόγια: "Δόξα στην ιδιοφυΐα! Δόξα στο δάσκαλο! Δόξα στην αθανασία!".

Saint Saens: "Hymne à Victor Hugo, Op. 69"
(μεταγραφή για όργανο)

Χριστόφορος Κολόμβος: Ο θαλασσοπόρος που ενέπνευσε το νεαρό Βάγκνερ...

"Ο Κολόμβος επιστρέφοντας από το Νέο Κόσμο, ενώπιον του Φερδινάνδου και της Ισαβέλλας"
(Ευγένιος Ντελακρουά)

"O θάνατος του Κολόμβου", H. Linton
Ξυλογραφία, ΜΕΤ Collection

20 Μαΐου 1506, στη Βαλένθια της Ισπανίας, πεθαίνει ο Χριστόφορος Κολόμβος, αφήνοντας πίσω του μια πλούσια και αξιοθαύμαστη εξερευνητική δράση. Τον πρόδωσε η καρδιά του στα 55 του χρόνια.
Γεννημένος στη Γένοβα, αφιέρωσε τη ζωή του στην ανακάλυψη νέων θαλασσίων οδών και στην εξερεύνηση άγνωστων περιοχών, πραγματοποιώντας τέσσερα μεγάλα ταξίδια στη Νέα Γη. Οι αποστολές του άνοιξαν νέους δρόμους για την Ευρώπη, φέρνοντας σε επαφή άγνωστους κόσμους και εμπλουτίζοντας τη γεωγραφική γνώση της εποχής.

Το 1485, στο Μοναστήρι La Rabida στην Ουέλβα, ο εξερευνητής Κολόμβος παρουσιάζει τα σχέδιά του στον μοναχό Άμπα Φράνκο και στους Ισπανούς προστάτες του, αποκαλύπτοντας την πρόθεσή του να φτάσει στην Ασία πλέοντας προς τα δυτικά.
Επτά χρόνια αργότερα, τα ταξίδια του θα τον οδηγήσουν στην Αμερική, σηματοδοτώντας μια από τις πιο καθοριστικές στιγμές της Εποχής των Ανακαλύψεων.

"Columbus Explaining His Intended Voyage"
David Wilkie, 1834

Αυτή η σκηνή αποτυπώνεται στο εικαστικό έργο που βλέπετε στη διπλανή εικόνα και τιτλοφορείται "Ο Κολόμβος εξηγεί το ταξίδι που σχεδιάζει", έναν ιστορικό πίνακα που φιλοτεχνήθηκε το 1834 από τον Βρετανό καλλιτέχνη Ντέιβιντ Γουίλκι. Σήμερα, το έργο ανήκει στη συλλογή του Μουσείου Τέχνης της Βόρειας Καρολίνας.

Αδιαμφισβήτητες είναι η τόλμη, η αποφασιστικότητα και η ικανότητα του Κολόμβου να ονειρεύεται πέρα από τα όρια του τότε γνωστού κόσμου. 
Αιώνες μετά, η ζωή και οι θρυλικές περιπέτειες του Χριστόφορου Κολόμβου έγιναν πηγή έμπνευσης για τους καλλιτέχνες. Ανάμεσά τους και ο Ρίχαρντ Βάγκνερ, που κατάφερε να αποτυπώσει με τη μουσική του το πνεύμα και το επικών διαστάσεων θάρρος του Ιταλού θαλασσοπόρου.

Ήταν 22 χρονών ο Βάγκνερ όταν γεμάτος νεανική ορμή και φιλοδοξία, συνέθεσε την Ουβερτούρα "Cristoph Columbus".
Το έργο, γραμμένο τον Ιανουάριο του 1835, αποτέλεσε εισαγωγή για το θεατρικό έργο του παιδικού φίλου του, Γκουίντο Τέοντορ Άπελ, και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Μαγδεμβούργο υπό τη διεύθυνση του ίδιου του Βάγκνερ. Αν και το θεατρικό έργο δεν γνώρισε επιτυχία, η μουσική του νεαρού μουσουργού συγκίνησε θερμά το κοινό, αφήνοντας έντονη αίσθηση ενός πρώιμου αλλά βαθιά εκφραστικού ταλέντου.

Η ουβερτούρα αποκαλύπτει την προσπάθεια ενός νεαρού δημιουργού να συνδυάσει δραματικότητα και ηρωισμό με μια μουσική γλώσσα που ακόμη αναζητά τη δική της μορφή.

"Κολόμβος", Carl von Piloty

Η εισαγωγή, μεγαλόπρεπη και σε αργό ρυθμό, αναπτύσσει μελωδική πορεία που προαναγγέλλει την εξέλιξη των θεμάτων στα επόμενα μέρη. Δύο χαρακτηριστικές συγχορδίες οδηγούν στο επικό allegro, όπου το κύριο θέμα αναδεικνύει την ηρωική διάσταση της αφήγησης, ενώ ένα δεύτερο θέμα στις τρομπέτες παρουσιάζεται με νοσταλγικό χρώμα. Η εξέλιξη των θεμάτων, με ευφάνταστες μετατροπίες, προμηνύει τη συνθετική ευφυία, που θα χαρακτηρίσει τα ώριμα έργα του Βάγκνερ. Η επανάληψη των αρχικών μοτίβων οδηγεί σε μια θριαμβευτική, αποφασιστική και άκρως ηχηρή κατάληξη.

Στο έργο -όπως ο ίδιος ο Βάγκνερ ομολόγησε αργότερα στη σύζυγό του Κόζιμα- αναγνωρίζεται η επίδραση του Φέλιξ Μέντελσον, ιδιαίτερα της εισαγωγής "Ήρεμη Θάλασσα και Ευημερούν Ταξίδι", την οποία ο Βάγκνερ αργότερα θα χαρακτήριζε χαριτολογώντας "νεανική κλοπή". Η ίδια η ουβερτούρα, με τον μεγάλο όγκο της και την ισχυρή παρουσία των χάλκινων πνευστών, φανερώνει έναν νεαρό συνθέτη που πειραματίζεται, παρατηρεί και αποτυπώνει το ηρωικό και το επικό, πριν ακόμα διαμορφώσει πλήρως το αναγνωρίσιμο βαγκνερικό του σύμπαν.

Η ιστορική σημασία της ουβερτούρας είναι αδιαμφισβήτητη. Ως πρώιμο δείγμα γραφής, καταγράφει τη μεταβατική στιγμή ενός καλλιτέχνη που προχωρά από την παραδοσιακή σύνθεση στην πρωτοπορία της δραματικής-ηρωικής μουσικής, που θα χαρακτηρίσει τα μελλοντικά του έργα. Παρά το γεγονός ότι δεν κατέκτησε μόνιμη θέση στο ρεπερτόριο όπως οι μεταγενέστερες ουβερτούρες του, παραμένει ένα πολύτιμο τεκμήριο της εξέλιξης ενός από τους σημαντικότερους συνθέτες του 19ου αιώνα.

Εύστοχα κάποιοι αναλυτές χαρακτήρισαν την ουβερτούρα "Cristoph Columbus" σαν "ηχητικό μνημείο της νεανικής δημιουργικότητας, προσχέδιο μιας μελλοντικής μεγαλοφυΐας".

Wagner: "Cristoph Columbus, Overture, WWV 37"

(Διευθύνει ο Neeme Järvi)

Kάποια από τα στοιχεία της Βαγκνερικής σύνθεσης αλιεύτηκαν από repertoire-explorer...