Αμπάντο, ένας Μαλερ-ιστής, ένα "ΠΟΤΑΜΙ" να σε παρασύρει στο ρεύμα της μουσικότητάς του...

 

(Για τη γενέθλια επέτειο του Κλάουντιο Αμπάντο - 26 Ιουνίου 1933)

Ο ΜΑΕΣΤΡΟΣ ΑΜΠΑΝΤΟ:

Ηταν επτά χρονών, όταν άκουσε στη Σκάλα του Μιλάνου τα Νυχτερινά του Ντεμπισί..Ήχοι και μελωδίες, που του γέννησαν την επιθυμία να γίνει μαέστρος!
Είκοσι πέντε χρόνια αργότερα, εκεί, στον ίδιο χώρο της Σκάλας θα έκανε το ντεμπούτο του με την "Τρίτη Συμφωνία" του Μάλερ, συνθέτη, έργα του οποίου ηχογράφησε πολλές φορές!
Ο γεννημένος σαν σήμερα Αμπάντο, ήταν ένας από τους πιο αγαπημένους διευθυντές ορχήστρας της σύγχρονης μουσικής ιστορίας.
Χαμηλών τόνων καλλιτέχνης, δούλευε πολύ και μιλούσε λίγο… Με τους μουσικούς του προτιμούσε την επικοινωνία με τα μάτια, τα χέρια και τις κινήσεις του σώματος…Άφηνε τη μουσική να μιλάει για κείνον.

"Όταν ακούω μουσική, δεν κάνω τίποτε άλλο. 

Η μουσική δεν είναι συνοδευτική. Είναι μια παρουσία που απαιτεί ολοκληρωτική αφοσίωση. 

Απαιτεί απόλυτη προσοχή για να λειτουργήσει!", 

θα πει σε μια συνέντευξή του στο Θ.Λάλα.

Το 1982 ίδρυσε τη "Φιλαρμονική της Σκάλας" για την εκτέλεση ορχηστρικών έργων και παρέμεινε στην υπηρεσία της μέχρι το 1986…
Υπήρξε μουσικός διευθυντής της Συμφωνικής Ορχήστρας του Λονδίνου, της Κρατικής Οπερας της Βιέννης, διαδέχτηκε τον Κάραγιαν στο πόντιουμ της Φιλαρμονικής Ορχήστρας του Βερολίνου, ίδρυσε την Ορχήστρα του Φεστιβάλ της Λουκέρνης.

Κάθε του συναυλία άγγιζε τα ουράνια ύψη της λαμπρότητας και της αποκάλυψης. Οι ερμηνείες του ξεχώριζαν για το βαθύ τους συναίσθημα, συνδυάζοντας την ακρίβεια και το βάθος των Γερμανών με τη ζεστασιά και το πάθος των Ιταλών.

Αδιαμφισβήτητα ο Αμπάντο ειναι ένας από τους κορυφαίους δ/ντές ορχήστρας, με μια αντίληψη για την τέχνη της μουσικής, πολύ ιδιαίτερη., όπως αξιοσημείωτη ήταν και η αγάπη του προς τους νέους μουσικούς. Βοήθησε πολλά ανερχόμενα μουσικά ταλέντα!
Οι μηνιαίες αποδοχές του από το ιταλικό κοινοβούλιο , το οποίο υπηρετούσε ως ισόβιος γερουσιαστής, δίνονταν για την υποστήριξη μουσικών υποτροφιών.

***

Ο ΑΜΠΑΝΤΟ στο βιβλίο του Μπγιόρνσταντ: "ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ":

(Απόσπασμα και συγχρόνως μικρή ΑΝΑΛΥΣΗ της 3ης του ΜΑΛΕΡ):

"...Είναι δυο εισιτήρια για το αποψινό κονσέρτο στο Μέγαρο Μουσικής. 
"Σκέφτηκα ότι θα σου άρεσε", λέει η Μαριάνε. Η Τρίτη Συμφωνία του Μάλερ με διευθυντή τον ΚΛΑΟΥΝΤΙΟ ΑΜΠΑΝΤΟ.
"Είναι η πιο αγαπημένη μου συμφωνία! Αλλά κι αυτή που με αναστατώνει περισσότερο...[...]εμπεριέχει τόσο τρόμο και βαναυσότητα, ειδικά στην αρχή. Και την ίδια στιγμή τεντώνεται για να φτάσει τα ουράνια με μεγαλύτερη λαχτάρα απ' οποιαδήποτε άλλη συμφωνία ξέρω, λες και ο Μάλερ ήθελε να ξεπεράσει τον Μπετόβεν, ν 'αγκαλιάσει την ίδια τη ζωή και όλο το μυστήριο της ύπαρξης μέσα σ' ένα και μοναδικό έργο.
[...]
Ο Μάλερ είχε δώσει και διαφορετικό τίτλο σε καθένα από τα έξι μέρη. Ξέρεις πώς λεγόταν το πρώτο; Ο Πάνας ξυπνά. Το καλοκαίρι καταφθάνει...
"Είναι δραματικό. Είναι μια οδυνηρή ιστορία για τον αγώνα ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο, με άπειρα πανέμορφα μικρά κομμάτια διάσπαρτα ενδιάμεσα, σαν μια αίσθηση απεγνωσμένης λαχτάρας. Μα από το δεύτερο κιόλας μέρος έχουμε μια εικόνα ειδυλλιακή: τη χαρά που μας δίνουν τα μικρά πράγματα στη ζωή. Κι αυτό το μέρος ονομάζεται Τι μου διηγούνται τα λουλούδια που ανθίζουν στον αγρό. 
Αλλά η οδύνη επιστρέφει στο σκέρτσο, στο τρίτο μέρος που λέγεται Τι μου διηγούνται τα ζώα στο δάσος, με τη μορφή μιας καταιγίδας, ενός αναπάντεχου κινδύνου, ενός αρπακτικού. Κι ο Μάλερ αποδίδει αυτή την αίσθηση τόσο πειστικά: περιγράφει πρώτα τον παράδεισο-όπως τον ζει κανείς μια καλοκαιρινή μέρα σ' ένα δάσος της Αυστρίας, καθώς ακούει τον μακρινό ήχο της σάλπιγγας του κυνηγού- σαν μια αβέβαιη συμφιλίωση ανάμεσα στη φύση και στο σύμπαν και κατόπιν διαλύει την ειδυλλιακή εικόνα: κάτι τρομακτικό συμβαίνει. 
Κι ο Μάλερ καταφέρνει να μας τρομάξει πολύ περισσότερο απ' ό,τι η ίδια η φύση...
Αλλά από κει και ύστερα έρχεται η εξιλέωση ή η ανάσταση. Ίσως αυτό να είναι και η πεποίθηση του Μάλερ, μια κατάθεση πίστης. 
Το τέταρτο μέρος, το: Τι μου διηγείται ο Άνθρωπος, είναι μια υπέροχη ελεγεία όπου μια μέτζο σοπράνο τραγουδάει το φημισμένο κομμάτι από το Τάδε Έφη Ζαρατούστρα, του Φρειδερίκου Νίτσε: "Άνθρωπε, πρόσεξε!"
[...]
Η ουσία του κειμένου είναι η εξής: Τι μας λένε τα βαθιά μεσάνυχτα. Κοιμόμουν. Ξύπνησα από ένα όνειρο βαθύ. Ο κόσμος είναι βαθύς, βαθύτερος απ' ό,τι νομίζει η σκέψη. Άνθρωπε! Βαθύς είναι και ο πόνος! Κι η λαχτάρα, βαθύτερη από της καρδιάς τον πόνο! Ο πόνος λέει: θα καταστραφείς! Μα κάθε λαχτάρα αξίζει την αιωνιότητα. Αξίζει μια βαθιά, πολύ βαθιά αιωνιότητα".

"Μην πεις άλλα σε παρακαλώ.... ήταν τρομακτικό. 
[...]
"Ξέρεις από κει και πέρα η συμφωνία εκφράζει μόνο τη συμφιλίωση"[...] 
"Το προτελευταίο μέρος λέγεται :Τι μου διηγούνται οι άγγελοι. Και το τελευταίο: Τι μου διηγείται η αγάπη".
[...]
Η βροχή έχει σταματήσει. Κόβω δρόμο για να φτάσω πιο σύντομα στο Μέγαρο Μουσικής.
Αναρωτιέμαι τί ήταν αυτό που την άγγιξε τόσο βαθειά.
Μήπως η προσταγή του πόνου;Θα καταστραφείς![...]
Το Μέγαρο Μουσικής μού προκαλεί δέος!Κάθομαι στην 5η σειρά, δίπλα στον κεντρικό διάδρομο...[...]
Ο Αμπάντο βγαίνει στη σκηνή και εισπράττει το χειροκρότημα. Η μουσική ξεκινάει...

("Το ποτάμι", Kέτιλ Μπγιόρνσταντ-εκδ. Πόλις)

Ο Αμπάντο θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους ερμηνευτές της μουσικής του Γκούσταβ Μάλερ. Η μουσική του Μάλερ τον συγκινούσε βαθιά, όχι μόνο για τη συναισθηματική της ένταση, αλλά και για τον φιλοσοφικό της στοχασμό, την υπαρξιακή αγωνία, καθώς και την μυστικιστική της διάσταση. Όλα αυτά τα στοιχεία αντηχούσαν άμεσα στη δική του καλλιτεχνική φύση, τη γεμάτη λεπτότητα, ενόραση και πνευματικότητα.

Ο Αμπάντο πλησίαζε το έργο του Μάλερ όχι επιφανειακά, αλλά με ανθρωπιστική προσέγγιση, μια βαθιά εσωτερικότητα και πειθαρχία αναδεικνύοντας τις πιο διακριτικές αποχρώσεις της παρτιτούρας. Γι’ αυτό και οι ερμηνείες του θεωρούνται υποδείγματα στοχαστικής συγκίνησης.

Η σχέση του με τον Μάλερ δεν ήταν μόνο ερμηνευτική, αλλά σχεδόν βιωματική: ο Αμπάντο συχνά μιλούσε για την παρηγορητική δύναμη της μουσικής του Μάλερ υπογραμμίζοντας πως στο έργο του «όλη η ανθρώπινη εμπειρία μετατρέπεται σε ήχο».

Για τον Αμπάντο, η μουσική δεν ήταν επίδειξη, αλλά αναζήτηση νοήματος. Και σε αυτή την αναζήτηση, ο Μάλερ στάθηκε ένας συνοδοιπόρος ψυχής.

Claudio Abbado: "Mahler Symphony No.3"

"Να τα εκατοστήσεις, Lang Lang!"

gettyimages

Τα 36 του κλείνει σήμερα ο βιρτουόζος του πιάνου Lang Lang!

Η πρώτη επαφή του κινέζου ταλαντούχου πιανίστα με τη δυτική μουσική, έγινε με τη 2η Ουγγρική Ραψωδία του Λιστ, στα κινούμενα σχέδια και το γνωστό "Cat concert" με Τομ και Τζέρυ.
Έτσι, ξεκινά μαθήματα πιάνου και κοντά στα  πέντε κάνει την πρώτη δημόσια εμφάνισή του εντυπωσιάζοντας τους πάντες, που μιλούν για ένα μικρό βιρτουόζο του οργάνου, ένα παιδί-θαύμα!

Κερδίζει απανωτά σε μουσικούς διαγωνισμούς...
Με πρότυπα εκτός από τον Λιστ, και τον Μότσαρτ, όπου εμφανιζονταν προκαλεί φρενίτιδα!Ας θυμίσουμε πως με τον Μότσαρτ εχει και το κοινό των effects!! Παρόμοιο με το Mozart effect είναι και το Lang Lang effect!

Σίγουρα, η εξέλιξή του δεν ειναι τυχαία... Μελετά με πρόγραμμα και οργάνωση. Πιστεύει στην εξάσκηση, που όπως λέει είναι "η μόνη που φέρνει την τελειότητα"!
Πέντε χρονών, ο Lang Lang εξασκείτο στο πιάνο μια ώρα κάθε πρωί, 45 λεπτά κάθε μεσημέρι και 4 ώρες το βράδυ.
"Αν δεν εξασκηθείς, δεν κάνεις μουσική", λέει όπου συναντήσει νέους πιανίστες.
Μεγάλος του θαυμαστής ο Ντάνιελ Μπαρενμπόιμ, με τον οποίο έχει διοργανώσει επιτυχέστατα masterclasses!

Ο Lang Lang φημίζεται για την επικοινωνιακότητα, την  άνεση, αυτοπεποίθηση και το απερίγραπτο χιούμορ του! Είναι τολμηρός και εξωστρεφής, τόσο που κάποιοι τον χαρακτηρίζουν αλαζόνα,  και φαμφαρόνο... Ενας showman, που εμένα, προσωπικά στο μέτρο του συγκεκριμένου δεν με ενοχλεί. Εξάλλου,  κάπως ετσι πιστευω θα φέρονταν όλοι οι μεγάλοι αστερες και σε παρελθοντικές περιόδους; ... Σόουμαν ηταν και ο Λιστ, και ο Παγκανινι.Ο ίδιος ο Lang Lang  έχει δώσει απάντηση σχετικά, που με καλύπτει απόλυτα, λέγοντας πως με αυτόν τον τρόπο "δροσίζει" την κλασική μουσική κι έτσι την κάνει περισσότερο εύπεπτη.
Προσωπικά, εκείνο που θαυμάζω στον Λανγκ Λανγκ πέρα από τον  τρόπο που έχει βρει να παρουσιάζει την υψηλού επιπέδου και ποιότητος,  κλασική μουσική, είναι οι συνεργασίες του με καλλιτέχνες από άλλα, σύγχρονα είδη και οι γέφυρες που δημιουργεί μεταξύ ανατολικής και δυτικής κουλτούρας.
Δεν είναι λίγες οι φορές που τον έχουμε δει να συμπράττει με Ασιάτες συνθέτες και εκτελεστές και να συνδυάζει τον ήχο του πιάνου με παραδοσιακά όργανα της ανατολής.

Σήμερα, επιλέγω να τον ακούσουμε σε ένα Κονσέρτο Ανατολής,που περιλαμβάνεται στο CD-DVD του: "LANG LANG-Dragon Songs"  της DG.

Είναι το "Υellow River Piano Concert", βασισμένο στην ομώνυμη καντάτα του Xian Xinghai. 

Τρομερά δεξιοτεχνικό το μέρος του σολίστα, αναπτύσσεταi σε 4 μέρη όπου μελωδικά  και αρμονικά πατάνε σε παραδοσιακές λαϊκές μελωδίες της Κίνας. Συμβολιστικά ο κίτρινος ποταμός αντιπροσωπεύει την  αντίσταση των Κινέζων  απέναντι στα ιαπωνικά στρατεύματα.

Η μελωδική ροή του "Πρελούδιου" είναι ομαλή και ήσυχη, απεικονίζει το τραγούδι  των ναυτών που κινούνται στον Κίτρινο ποταμό.Χαρακτηριστική είναι και η δυναμική του εισαγωγικού μέρους, αποτυπώνει τα ορμητικά κύματα μέσα από ένα ιδιαίτερα όμορφο χρωματικό κρεσέντο, με κορύφωση τις υπογραμμίσεις από τα κύμβαλα και τα rolls των τυμπάνων...

Tσέλα και κοντραμπάσα  ανοίγουν την  "Ωδή στον Κίτρινο ποταμό"(β' μέρος), ένα μελωδικό εγκώμιο στην ιστορία της Κίνας γι'αυτό και το βασικό θέμα είναι από τον Εθνικό ύμνο της χώρας, που επισημαίνεται στο μοτίβο των χάλκινων πνευστών κυρίως.
Συνεχόμενα αρπίσματα στο αριστερό χέρι του πιανίστα ενισχύουν την εντύπωση της ροής του ποταμού, ενώ η μελωδία του περιλαμβάνει επαναλαμβανόμενες συγχορδίες  με αρμονική πορεία από την τονική προς την δεσπόζουσα, διανθισμένη από τρίλλιες και διαφόρων ειδών ποικιλματικούς φθόγγους.

Η ανυσματική πορεία ρυθμικής επιτάχυνσης οδηγεί σε ένα παραδοσιακό κινέζικο πίκολο, gudi ή dizi,που δίνει τη σκυτάλη στο πιάνο να ξετυλίξει μοτίβα σε πεντατονικές κλίμακες, συνδυαστικά με μια ελεγειακή μελωδία που το άκουσμά της δίνει την εντύπωση ερμηνείας από το  κινέζικο νυκτό κιουτζίν. Ένα πιανιστικό ξέσπασμα σκιαγραφεί τον οργισμένο ποταμό-Κίνα.

Ομάδα από τρομπέτες ανοίγει το 4ο και τελευταίο μέρος με τον ύμνο της Πολιτιστικής Επανάστασης, που εξελίσσεται μιμητικά σε μορφή proposta(κανόνα) για να υπογραμμίσει την ανάγκη προστασίας του Κίτρινου ποταμού.Ενεργητικό το πιανιστικό πέρασμα, κρίνεται επιβεβλημένο, όχι μόνο για την ενίσχυση της έκφρασης, μα και  την τονική επαναφορά του θέματος, που φθάνει με μεγαλοπρέπεια σε μιαν εμφαντική ορχηστρική αποπεράτωση.

"Yellow River Concert", Xian Xinghai / Lang Lang:

Παλαιότερο κείμενο για τον Lang Lang μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Χορός με ..."μπανανένια" φούστα!

 

Μητέρα της "φυλής του ουράνιου τόξου"!
Λεγόταν έτσι γιατί είχε υιοθετήσει 12 παιδιά διαφορετικών εθνοτήτων, θρησκείας και χρώματος...

Ακτιβίστρια, πολέμια του ρατσισμού...
Θηλυκό-βόμβα, αλλά και εθελόντρια του Ερυθρού Σταυρού...
Το κορίτσι-έκρηξη με τη "μπανανένια φούστα", η καλλιτέχνις -θρύλος με την αρχέγονη  ζωντάνια και την εξωτική ομορφιά...
Το καταφύγιο των παρτιζάνων στην Αντίσταση...
Παρασημοφορεμένη για τη δράση της κατά των Ναζί, αλλά και το σεξ απήλ προσωποποιημένο!!!!

Ποια είναι εκείνη με τα τόσο αλλοπρόσαλλα και αταίριαστα μεταξύ τους χαρακτηριστικά;;;

"Η πιο συναρπαστική γυναίκα που θα μπορούσε να γνωρίσει κανείς!!!" , κατά τον Χέμινγουέι...

Η Ζοζέφ Μπέικερ, γεννημένη στις 3 Ιουνίου του 1906,η αφροαμερικανή ντίβα...ο μαύρος θρύλος των βαριετέ...
H εντυπωσιακή και άκρως προκλητική χορεύτρια που ξεσήκωνε  με τον τολμηρό ηδυπαθή χορό της...
Eκείνη που λάτρεψε μια ολόκληρη εποχή για το μοναδικό της στυλ !!

H περιβόητη χορεύτρια με τη θρυλική φούστα με τις μπανάνες.

Η Ζοζεφίν με τα παιδιά της -"Rainbow Tribe"Η Ζοζεφίν με τα παιδιά της -"Rainbow Tribe"

Εκκεντρική, αισθησιακή, η "Σύγχρονη Νεφερτίτη με τον καφέ στο δέρμα , τον έβενο στα μάτια , και τον παράδεισο στις γάμπες", όπως την εξυμνούσε ο Πικάσσο...,αγωνίστηκε ως το τέλος της ζωής της για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Όταν εμφανιζόταν  στα Φολί-Μπερζέρ και στο Καζινό ντε Παρί μαγνήτιζε  τους πάντες με το χορό και το τραγούδι της!!!
Άνθρωπος της προσφοράς, λάτρευε τα ζώα.


Από αυτά, που άφησαν ιστορία και ο τίτλος τους έχει συνδεθεί με το όνομα της μαύρης ντίβας Ζοζέφ Μπέικερ, το  "CHIQUITA MADAME", που θα μας κρατήσει συντροφιά...

Με το σκέρτσο και το μπρίο της η Ζοζεφίν μάς δείχνει το δρόμο της απόλαυσης,της ανεμελιάς, της ....αληθινής ευτυχίας!

Joséphine Baker - "C'est ça le vrai bonheur-Να τη η αληθινή ευτυχία":

"Το στοίχημα, η Ρετζινέλλα και ο Μουσολίνι"

 

Έσπευσε να στοιχηματίσει ο Μάκης!Πάντα βιαστικός και ανυπόμονος...

Και πόσες φορές  τούς έχω πει πως ο καλός Θεούλης μάς έχεις δώσει δυο χεράκια, που όταν θέλουμε να πούμε τη γνώμη μας για κάτι, ή να δώσουμε μιαν απάντηση στο καθηγητή μας, πρέπει πρώτα να πάρουμε την άδεια...

Τι κι αν το λέω;

Ο Μάκης μάλλον έχει κλειστά τ'αυτιά του εκείνη την ώρα.

Ο Μάκης είναι μαθητής στο σχολείο μου.

Ξέρετε, από κείνους τους δαιμόνιους "αγγέλους", που κρατάνε ζωντανή την ατμόσφαιρα της σχολικής αίθουσας.

Αεικίνητος, προπέτης, ...ακόμα και με ακουμπισμένο τον πισινό του στην καρέκλα, σού μεταδίδει αυτή την εσωτερική του ενέργεια, αυτή τη διάθεση για αδιάκοπη, ακατάπαυστη δράση!

Ένας γλύκας, αν και κάποιοι από τους συναδέλφους μου τον κατατάσσουν περιπαικτικά στους "μεταμορφωμένους Βελζεβούληδες"!!

Μπήκα την Δευτέρα στην  τάξη του.Παραμονή της γιορτής της 28ης Οκτωβρίου.

Άφησα το μαγνητόφωνο πάνω στην έδρα και περίμενα τους μαθητές να ησυχάσουν.

Καλημέρισα.Με καλημέρισαν χαμογελαστά και κείνοι.

-"Τι θα λέγατε σήμερα να τραγουδήσουμε ένα χαρούμενο ιταλικό τραγούδι;", ρώτησα.

-"Μάθημα μην κάνουμε, κι ας πούμε όσα τραγούδια θέλετε, κυρία", πετάχτηκε ο Βελζεβούλης!

Ο φθινοπωρινός ήλιος είχε ανέβει ψηλά κι οι χρυσές ακτίνες του τρύπωναν μέσα απ'τις κουρτίνες δημιουργώντας θαλπωρή και κάνοντας την ατμόσφαιρα ζεστή και οικεία.

-"Λοιπόν, σήμερα , λέω να πούμε ένα βουκολικό τραγουδάκι.Μας εμπνέει και ο καιρός.

Θα τραγουδήσουμε όλοι μαζί χαρούμενα και ζωηρά.Πάμε λοιπόν, τη Reginella!"

-"Δεν το ξέρουμε, κυρία!Να μας το μάθετε!"

-"Το ξέρετε όλοι", τους διαβεβαίωσα!

-"Reginella το είπατε;Δεν το ξέρουμε!"

-"Το ξέρετε και σας το υπογράφω", απάντησα με σιγουριά!

-"Βάζουμε στοίχημα;"...έκανε το λάθος να πεταχτεί εσπευσμένα ο Μάκης!

-"Θα το χάσεις", τον προειδοποίησα!

-Δεν υπάρχει περίπτωση, κυρία.Πάω πέντε ευρώ στοίχημα πως δεν γνωρίζω αυτή την κυρία "πώς την είπατε;"!!

Καθάρισα το λαιμό μου, σηκώθηκα όρθια, πήρα την ανάλογη στάση και ύφος, βαθειά αναπνοή  κι άρχισα να τραγουδώ...

"All’alba quando spunta il sole,

là nell’Abruzzo tutto d’or…

le prosperose campagnole

discendono le valli in fior.

O campagnola bella,

tu sei la Reginella.

Negli occhi tuoi c’è il sole

c’è il colore delle viole,

delle valli tutte in fior!…Λα λα λα..."

Όλα με κοιτούσαν με γουρλωμένα τα μάτια κι έτοιμα να με κατασπαράξουν!!

Ήθελαν να μού φωνάξουν...:

-"Μας κοροϊδεύτε; Ποια Ρετζινέλλα; Αυτό είναι το "Κορόιδο Μουσολίνι!"

-Το΄χασες το στοίχημα, Μακούλη μου!Μη βιάζεσαι άλλη φορά!

Δεν το'βαλε κάτω, όμως!

Γύρισε προς το μέρος μου και δήλωσε με αυτοπεποίθηση:

-"Άλλη φορά, να είστε πιο σαφής, κυρία και μη μιλάτε με γρίφους!"

Δίκιο είχε.

Ήμουν κάπως αινιγματική, αλλά πώς θα είχε σασπένς η υπόθεση Ρετζινέλλα αν δεν προξενούσα με κάποιο τρόπο απορία και περιέργεια;

-"Ακούστε με λοιπόν, με προσοχή", είπα, κι άρχισα την εξιστόρηση της όμορφης βοσκοπούλας, που ταξίδεψε κι έγινε άσμα ηρωικό να τονώσει με τους σατιρικούς στίχους του το ηθικό των στρατιωτών, που έφευγαν για το ελληνικό μέτωπο.

Το τραγούδι, που τη μουσική είχε γράψει ο Eldo di Lazzaro είναι του 1937 και υμνεί την ιταλική φύση και τα κάλλη της ωραίας χωριατοπούλας.

Είχε γίνει μεγάλο σουξέ της εποχής με τη φωνή του Κάρλο Μπούτι, ιδιαίτερα αγαπητό τόσο, που ξεπέρασε τα όρια της πατρίδας του.

Η Ρετζινέλλα φόρεσε  φούστα γαλλική, κορσικάνικη, τσέχικη μα και ελληνική!

Ο Πωλ Μενεστρέλ βάζει ελληνικούς στίχους και η χαριτωμένη αγρότισσα γίνεται αγαπητικιά κάθε Ελληνα!

"Με το χαμόγελο στα χείλη

φέρνει Άνοιξη μεσ’ τις καρδιές

και σαν τριαντάφυλλο τ’ Απρίλη

σκορπάει γύρω ευωδιές

Μικρή χωριατοπούλα

γλυκειά μελαχροινούλα

δυο μάτια βελουδένια

δυο χειλάκια κερασένια

να τι έχεις για προικιά!"

Κι έρχεται το '40 και η κύρηξη του πολέμου!

Η πατρίδα έχει ανάγκη υπεράσπισης κι οι φαντάροι ανάγκη εμψύχωσης του ηθικού τους!

Έτσι, το τραγούδι διασκευάζεται άλλη μια φορά.

Τώρα οι στίχοι δεν υμνούν τη φύση, ούτε και τα γυναικεία κάλλη, αλλά τι ειρωνία!

Πάνω σε μια ιταλική, πασίγνωστη μελωδία βρίσκεται ο τρόπος να χλευαστεί ο ηγέτης της φασιστικής Ιταλίας, Μουσολίνι!

Τα λόγια σαρκάζουν , κοροϊδεύουν και ειρωνεύονται την  κατά πολλούς, ανίκητη δυναμή του!

Ο  ευφυέστατος στιχουργός είναι ο γνωστός μετέπειτα  κομφερανσιέ, Γιώργος Οικονομίδης.

Η ερμηνεία του αξέχαστου Νίκου Γούναρη οπλίζει με δύναμη και κουράγιο τους έλληνες αγωνιστές.

Κι έτσι ο Οικονομίδης "πειράζοντας" αριστοτεχνικά τη Ρετζινέλλα περνάει το σατιρικό για τους Ιταλούς, μήνυμα.

Τα χρόνια ήταν δύσκολα.Όμως ο κόσμος είχε ανάγκη τη μουσική.

Να πάρει δύναμη, ν 'ανεβεί στα φτερά της, να πετάξει ψηλά!

Ν'ανασκουμπωθεί, να διεκδικήσει, να πιστέψει σε ό,τι φάνταζε αδιανόητο, ασύλληπτο κι έξω απ΄την κοινή λογική!

Να πιστέψει στη λευτεριά του!  Να παλέψει και να την κατακτήσει!!!...

***

Είχε από ώρα χτυπήσει το κουδούνι για διάλειμμα.

Κανένας, ούτε κι ο Βελζεβούλης Μάκης είχε κουνηθεί από τη θέση του!

Φαινόταν να είχε φχαριστηθεί, που ' χε χάσει το στοίχημα.

Συνειδητοποιημένος μάλλον, για ό,τι είχε κερδίσει απ'την αφήγηση του ταξιδιού της Ρετζινέλλας, μού ψιθύρισε:

-Πόσο χαίρομαι, κυρία!Έχασα το στοίχημα...κέρδισα τη γνώση και τα διδάγματα της Ιστορίας.Σας ευχαριστώ!

Χαιρέτισα τα παιδάκια μου, πήρα το μαγνητόφωνο και βγήκαμε όλοι μαζί έξω.

Πόση ικανοποίηση νοιώθω κάτι τέτοιες στιγμές!

Κάτι τέτοιες στιγμές ενισχύεται περισσότερο η αμετανόητη σιγουριά μου για το επάγγελμα που διάλεξα και ασκώ!


Tο κείμενο δημοσιεύτηκε και στο ηλεκτρονικό περιοδικό iporta.gr

Χαρα α.
28 Οκτωβρίου 2015 at 08:40
REPLY

Καλημέρα! Εςεις σημερα θελετε(πολυ σωςτά) να συνδεςετε Την μερα με την μουσικη. Όμορφο κείμενο!

Θα μου επιτρέψετε ομως να σας συγχαρώ και να σας ευχαριστήσω ως εκπαιδευτικό για την εκφραςη/αποψη σας:
“Ξέρετε, από κείνους τους δαιμόνιους “αγγέλους”, που κρατάνε ζωντανή την ατμόσφαιρα της σχολικής αίθουσας. ”
Συγκινητική ανθρώπινη αντιμετώπιση Δασκάλου.



Ελπίδα Νούσα
28 Οκτωβρίου 2015 at 14:47
REPLY

Με συγκινούν βαθύτατα τα λόγια σας, αγαπητή @Χαρά α.
Πιστέψτε με, χωρίς αυτούς τους “δαιμόνιους αγγέλους” το χρώμα του μαθήματός μου θα ήταν άτονο, ξεθωριασμένο και …νεκρό.Κι ο στοχος μου ειναι φυσικά πέρα από τη γνώση , η ενεργοποίηση της ψυχής…Οπότε το σπινθηροβόλο, διαβολικό σκέρτσο τους συνεπικουρεί στην υλοποίηση των σχεδίων μου…
Σας ευχαριστώ!

«Ζακ Μπρελ, ο δάσκαλος της γαλλικής προφοράς μου»

 

Η γαλλική γλώσσα μ’ άρεσε ανέκαθεν. 

Αυτή η μουσικότητά της ερέθιζε τ’ αυτιά μου, απ’  όταν ήμουν παιδί.

Πρωτοάκουσα γαλλικά σε μια ταινία με το Λουί ντε Φινές. 

Όλοι, θυμάμαι γύρω μου γελούσαν σπαρταριστά με τους μορφασμούς, τις τρέλες και τ’ αστεία του κωμικού ηθοποιού, όμως εγώ, παρέμενα να κοιτώ το άσπρο πανί αποσβολωμένη, συνεπαρμένη από το «γο» και το «γα»…

Οι συλλαβές κυλάριζαν …Γάργαρο νεράκι η προφορά στον ποταμό της παιδικής ψυχής, που γοητευόταν απ’ όλα κείνα τα ασυνήθιστα και παράξενα του κόσμου, που ανακάλυπτε καθημερινά.

Η ταινία, που είχα παρακολουθήσει τότε, η μυρωδάτη με τα γιασεμιά του θερινού σινεμά στάθηκε η αφορμή να ξεκινήσω σε πολύ μικρή ηλικία μαθήματα Γαλλικών.

Τα χρόνια κυλούσαν… και οι επιδόσεις μου σύμφωνα με τη mademoiselle Catherine ήταν αρκετά καλές.

Στο μόνο, που υστερούσα, ήταν η προφορά…κι όχι μόνο εγώ, μα οι περισσότεροι από τους συμμαθητές μου.

Έτσι, μάς συνέστησε να προμηθευτούμε δίσκους με γαλλικά τραγούδια, προκειμένου να βελτιώσουμε το accent μας!

Είχα ένα μικρό κασετοφωνάκι στο δωμάτιό μου, πάνω στο κομοδίνο. Έτσι, όταν τα βράδια έπεφτα για ύπνο, έβαζα ν’ ακούσω γαλλικά τραγούδια κι ομολογώ το νανούρισμα ήταν γλυκό, μελισσιού ζουζούνισμα, που’ φερνε  ύπνο πλατύ κι ελαφρό! 

Είχα μπει στην εφηβεία κι οι νύχτες γέμιζαν ρομαντισμό, φαντασίες, εικόνες με πριγκηπόπουλα πάνω στ’ άλογο…

Πλάσματα, που το γαλλικό accent κι η ερωτική, γεμάτη πάθος γαλλική γλώσσα έφερνε στα βραδινά μου όνειρα, συνοδούς μιας έφηβης, που γοητευόταν απ’τη μαγεία της φωνής του Σαρλ Αζναβούρ, της Ζυλιέτ Γκρεκό ή του Υβ Μοντάν.

Η κασέτα όμως, που από τότε που έφτασε στα χέρια μου εκτόπισε όλες τις προηγούμενες. ήταν εκείνη του Ζακ Μπρελ!

Σύμβολο μιας χρυσής εποχής, αποθεωνόταν κάθε βράδυ, όταν με περισσή ανυπομονησία πρόσμενα να φτάσει η ώρα «βελτίωσης της γαλλικής προφοράς μου»! 

Η φωνή του, πνοή, που τροφοδοτούσε και φλόγιζε πιότερο ακόμη την εσωτερική μου λάβρα. Σιγομουρμούριζα κάτω απ’τα σκεπάσματα και πάνω στη δική του φωνή:

«Ne me quitte pas...Μη μ' αφήνεις …Μη!

πρέπει να ξεχάσω! να ξεχάσω τον καιρό των παρεξηγήσεων 

και το χρόνο που χάθηκε για να μαθαίνω τα «πώς», τα «γιατί»…» 

Ήταν όνειρο, το γνώριζα, μα δεν είχε τίποτα το ψεύτικο, το παράλογο, το κούφιο ή το ρηχό…

http://ropetacklecentre.co.uk/ 

«Ne me quitte pas…Μη μ' αφήνεις…Μη!

Θα σου χαρίσω μαργαριτάρια βροχής 

φερμένα από χώρες, που δεν βρέχει 

Θα βρω για σένα λέξεις παράλογες 

που μόνο εσύ θα τις καταλαβαίνεις…» 

Έτρεμα σε κάθε αλήθεια, που στεκόταν γυμνή μπρος μου κάθε βράδυ κι εξιστορούσε…

Βροντοφώναζε κείνο το αιματοβαμμένο «μη!!!»

«Μη μ’αφήνεις…Μη!

Έλα να δούμε να ξαναβγαίνει φωτιά 

από αρχαίο ηφαίστειο, που το νομίζαμε σβησμένο…»

Ο Ζακ Μπρελ, παλιά αγάπη, λοιπόν! 

Ακόμα και σήμερα, μετά από τόσα χρόνια, νοιώθω κάθε τόσο την ανάγκη να γυρνάω και να ξαναγυρνάω στα τραγούδια του. 

Να τ' ανακαλύπτω πάλι από την αρχή. Να τα επανεξετάζω...

Να βρίσκω λεπτομέρειες, που ούτε καν υποψιαζόμουν τότε στ’ ακούσματα της εφηβείας μου.

Ο Μπρελ είναι τελικά σημείο αναφοράς. 

Είναι μνημείο, στυλοβάτης της γαλλικής κουλτούρας.

Είναι ο "ηγούμενος" του chanson...

Το κασετοφωνάκι είναι κάπου πεταμένο στην αποθήκη, αλλά η φωνή του Μπρελ ακούγεται στ’αυτιά μου χρουτς-αρισμένη σα να παίζει από τη μασημένη ταινία του…

«ΜΗ Μ'ΑΦΗΝΕΙΣ!!!»

Η ικεσία σήμερα, βελονιάζει το δέρμα...κάνει τη φλέβα να αιμορραγεί...

«Ne me quitte pas!»…

…και με πόση ευκολία ταπεινώνεσαι, με πόση ορμή ασυγκράτητη παρακαλάς :

«ΜΗ Μ'ΑΦΗΝΕΙΣ,...ΜΗ!!!»

Το ωραιότερο, ίσως, ερωτικό τραγούδι…

Γραμμένο από τον Ζακ Μπρελ, που έφυγε σαν σήμερα 9 του Οκτώβρη 1978.

Ένας ύμνος στην αγάπη από μια φωνή αισθαντική, σχεδόν τρεμάμενη...μια φωνή, που δίνει στην τέχνη, άλλη αίσθηση!

Ένα τραγούδι, που απηχεί μέσα σου, στην ψυχή σου...που μ'αυτό ερωτεύτηκες, έζησες κι ακόμα ΖΕΙΣ!

Ένα τραγούδι, που μ’ αρέσει να τριγυρνώ πού και πού στη γειτονιά του, σε κείνο το εφηβικό δωμάτιο, το παλιό, αγαπημένο «στέκι» μου, που’ κρυβε όλα της ψυχής τα μυστικά μου.

Να σουλατσάρω με τα όνειρα κάτω απ’ το σεντόνι , κι απ’ τους χνουδάτους ήχους του Μπρελ να παίρνω δύναμη ν’ αντέξω αυτούς τους καθημερινούς «πυροβολισμούς» , τους τραχείς και άγριους θορύβους, που τραυματίζουν ανελέητα τις καρδιές, αφού δε συνοδεύονται από κείνα τα απαλά, κομψά, elegant, γαλλικά accents!

Το άρθρο δημοσιεύτηκε και στο ηλεκτρονικό περιοδικό iporta.gr

Azy Gouziou (Άζη Γουζίου)15 November 2020 at 07:44

Ε, και βέβαια ο Ζακ Μπρελ υπήρξε αγαπημένος όλων μας όσων ήμαστε στην εφηβεία την εποχή που τα τραγούδια του ήταν σουξέ στα πάρτι μας. Αυτό το Ne me quitte pas δεν σταματούσε να παίζει στο πικάπ. Αναμνήσεις γλυκές κι αγαπησιάρικες μας έφερες σήμερα, Ελπίδα μου και σ' ευχαριστούμε πολύ. Καλησπέρα με νοσταλγία για ανέμελες εποχές! ❤
ReplyDelete

"Βιολέτα Πάρα : η φωνή της ελπίδας"

 

"Γράφε όπως θέλεις, χρησιμοποίησε όποιους ρυθμούς σού βγαίνουν, δοκίμασε διαφορετικά όργανα, κάτσε στο πιάνο, κατάστρεψε το μέτρο, φώναξε αντί να τραγουδήσεις, φύσα την κιθάρα και χτύπα το κόρνο. 
Μίσησε τα μαθηματικά κι αγάπησε τους στροβίλους.
Η δημιουργία είναι ένα πουλί που δεν έχει σχέδιο πτήσης,
που ποτέ δεν θα πετάξει σε ευθεία γραμμή".

(Βιολέτα Πάρα)

Συνθέτις, τραγουδίστρια, λαογράφος, ζωγράφος, γλύπτρια, ποιήτρια μα πάνω απ'όλα "oραματίστρια", η χιλιανή Βιολέτα Πάρα.

Η ζωή της ένα παθιασμένο ταξίδι...ένα όνειρο, που μέσα του γελάει και κλαίει, φοβάται και απογοητεύεται, χαίρεται και λυπάται!

Ήρθε στον κόσμο 4 του Οκτώβρη του 1917(έχει καθιερωθεί ως "Ημέρα των Μουσικών της Χιλής", γόνος μιας πάμπφτωχης πολυμελούς οικογένειας.

Δυναμική, δραστήρια, δημιουργική, θεμελιωτής του  nueva cancion, είδος πολιτικού τραγουδιού, που ταυτίστηκε με  κινήματα διαμαρτυρίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Η μουσική της δίνει φωνή σε όσους ποτέ δεν είχαν φωνή...προάγει ένα τραγούδι με σαφείς πολιτικές αναφορές και σύγχρονες μουσικές φόρμες.

Με απεριόριστες φωνητικές δυνατότητες και  ερμηνευτικό ταλέντο γίνεται σύμβολο κάθε καταπιεσμένου.

Αντιστέκεται σε κάθε τέρας, που χτυπά με δύναμη  τη φτωχή αθωότητα του κόσμου...

Γνώστης της βασανιστικής αλήθειας της, δίνει πρωτεραιότητα στη δημιουργία...

Σκληρή και απόλυτη, όταν δεν αντέχει τη γύμνια της ψυχής δίνει τέλος στη ζωή της σε ηλικία 50 χρονών.

"Η κιθάρα και η Βιολέτα Πάρα, είχαν μεγαλώσει μαζί.
Όταν η μια καλούσε, η άλλη ερχόταν αμέσως.
Η κιθάρα κι εκείνη γελούσαν, έκλαιγαν, ρωτούσαν η μια την άλλη, πίστευαν η μία στην άλλη.
Η κιθάρα είχε μια τρύπα στο στήθος.
Το ίδιο κι εκείνη.
Στις 5 Φεβρουαρίου του 1967 η κιθάρα φώναξε, αλλά η Βιολέτα δεν φάνηκε.
Δεν ξαναφάνηκε ποτέ".

(Ε. Γκαλεάνο: "Γυναίκες, Το ντουέτο", εκδ. Πάπυρος, σελ.13, μτφ.Ισμήνη Κανσή)

ΟΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΕΣ της Πάρρα:

Αυτοδίδακτη, ανέπτυξε μια νέα μορφή εικαστικής τέχνης εντελώς μόνη της, με έργα που γεννήθηκαν αυθόρμητα, όπως ακριβώς και τα τραγούδια της.

Όταν το 1958  αρρώστησε από   ηπατίτιδα, τους μήνες της ασθένειάς της η Βιολέτα εργάστηκε στην τέχνη του "κεντήματος" της ταπετσαρίας .

Έργα απλά, εμπνευσμένα από την οικογένεια και τα ιστορικά γεγονότα, τις  παραδόσεις, τους τοπικούς θρύλους  και τελετές, το πάθος της μουσικής, τις μεγάλες ιδέες!

"

Hombre con guitarra,  
(Έργο κεντημένο με γιούτα)
violetaparra.cl

Για μένα το χρώμα έχει ζωή!!!Μερικές φορές χρησιμοποιώ το χρώμα του ονόματός μου, ή το πράσινο  της ευτυχίας...το  κόκκινο της τρέλας, της φλόγας, το πορτοκαλί αν θέλω να κάνω μια καταγγελία, το μαύρο για την καταπίεση, το άσπρο της ειρήνης, το ροζ ή το κίτρινο για την καλοσύνη και την αγνότητα ..."

"Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΙΘΑΡΑ"

Χρησιμοποιεί, όπως λέει η ίδια στο ανθρώπινο σώμα το πράσινο χρώμα για να δείξει ελπίδα.

Η ψυχή του είναι η μουσική, που δραπετεύει ασταμάτητα, όπως το πουλί!

"ΤΟ ΤΣΙΡΚΟ"

"Circus", latinoartadventure

Αναπαριστά μια σκηνή -ανάμνηση της παιδικής της ηλικίας στο τσίρκο.

Η παιδική της φιγούρα και το φόντο σε απόχρωση του πράσινου και όχι βιολετί, όπως το όνομά της.

"Ήθελα να εκφράσω την ευτυχία της παιδικής ψυχής, πόσο χαρούμενη ήμουν!

Το βιολετί είναι μελαγχολικό χρώμα, γι'αυτό το απέρριψα", εξηγεί η ίδια!

Από τα πιο γνωστά της τραγούδια το "Gracias a la vida- ευχαριστώ τη ζωή!"

Σε χαλαρό ρυθμό, με εισαγωγή μια κιθάρα που γρατζουνάει  και τη μουσικότητα της ισπανικής γλώσσας να βοηθά στην έκφραση της ελπίδας...

Ένα τραγούδι χιλιοακουσμένο, ύμνος στη ζωή!

"Ευχαριστώ τη ζωή, που μου 'δωσε τόσα πολλά

μου 'δωσε δύο μάτια,που όταν τ' ανοίγω ,

Ξεχωρίζω απόλυτα το μαύρο απ' το λευκό...

Ευχαριστώ τη ζωή

που μου 'δωσε ήχους και την αλφαβήτα

να φτιάχνω λέξεις για να σκεφτώ, και να φωνάζω...

Ευχαριστώ τη ζωή που μου'δωσε τον ήχο

και καταγράφω τους γρύλους και τα καναρίνια

σφυριά, γαυγίσματα, καταιγίδες

και τη φωνή την  τρυφερή αυτού που αγαπώ

Ευχαριστώ τη ζωή

που μου 'δωσε το γέλιο, μου 'δωσε το δάκρυ

κι έτσι ξεχωρίζω την καλή τύχη από την καταστροφή,

τα δυο υλικά που φτιάξανε το τραγούδι μου

και το τραγούδι το δικό σας που είναι και δικό μου...

Ζωή, ευχαριστώ σε!"

(Ελάχιστος φόρος τιμής σε μια καλλιτέχνιδα, αγωνίστρια, κυνηγό του δικαίου, που άφησε το αποτύπωμά της στην αιωνιότητα)

Το άρθρο έχει δημοσιευτεί και στο ηλεκτρονικό περιοδικό iporta.gr

"Αχ, ιδιόρρυθμε κ.Σαλβαντόρ!"

 

Ιδιορρυθμίες, εκκεντρικότητες ίσως και σε επίπεδα παραλογισμού έχουμε χαρακτηρίσει πολλές φορές συμπεριφορές των γύρω μας, πολλοί από μας!

Άλλοι, πιο ψαγμένοι στην ψυχολογία το'χουν πει  διαστροφή με τρομακτικές προεκτάσεις, που ανησυχούν τους ειδικούς...

Υπάρχει όμως παραλογισμός στην τέχνη;
Μια ιδιότυπη εκφραση, διαφορετική από την καθιερωμένη θα τη λέγαμε λόξα ή ζαβάδα;

Ας πούμε...πώς θα σας φαίνονταν ως μοντέλα "Δυο κομμάτια ψωμιού και ένα λευκό πιόνι λίγο πιο πίσω";

i.pinimg

"Κάθε απόγευμα μαζί με τη Γκαλά παίζαμε σκάκι.

Ζωγράφιζα στο τραπέζι τα ψίχουλα του ψωμιού. 

Μια μέρα, που ξεχάσαμε να βάλουμε όλα τα 

σκακιστικά κομμάτια στο κουτί τους, 

έμεινε ένα εκτός. 

Μου άρεσε αυτή η νέα θέση για το πιόνι.

Ετσι, σκαρφιστήκαμε ένα καινούργιο σκακιστικό σετ 

για να συνεχίσουμε να παίζουμε...,

αφού το πιόνι εκείνο ήταν τώρα το μοντέλο μου!"

Αυτή η "παραξενιά" του σουρρεαλιστή Σαλβαντόρ Νταλί, που γεννήθηκε σαν σήμερα 11 Μαΐου του 1904 έδωσε την έμπνευση να δημιουργήσει το 1940 το έργο του:

"Two Pieces of Bread Expressing a Sentiment of Love-

Δυο κομματάκια ψωμιού-αίσθημα αγάπης" 

i.pinimg

Ο Νταλί αγαπούσε πολύ το σκάκι.
Δημιούργησε και ενα σετ σκακιού από χρυσό και ασήμι δίνοντας στα πιόνια χαρακτηριστικές μορφές.
Π.χ, ο βασιλιάς έχει τη μορφή του αντίχειρα του ζωγράφου ή η βασίλισσα του αντίχειρα της γυναίκας του, Γκαλά!!

Αυτό και άλλα πολλά  φανερώνουν την πολυσχιδή και ιδιόρρυθμη προσωπικότητα του ισπανού καλλιτέχνη.

Πολλοί τον χαρακτήρισαν παραδοξολόγο, μεγαλομανή, σκανδαλώδη, ως και παρανοϊκό!
Όμως, κανείς δεν αμφισβήτησε την καλλιτεχνική του μεγαλοφυία!Από τις εντυπωσιακότερες φυσιογνωμίες της σύγχρονης τέχνης!

Λάτρευε να αυτοδιαφημίζεται και να προκαλεί με τις κινήσεις του.
Κάποιοι τον είπαν τρομερά φιλοχρήματο! Μάλιστα αυτό το χαρακτηριστικό της απληστίας του οδήγησε στον αναγραμματισμό του ονόματός του Salvador Dali= Avida Dollars, που μεταφράζεται σε "άπληστος για δολάρια".

Όπως και να'χει κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την καλλιτεχνική και πνευματική του "ιδιοφυία", κάτι, που δηλώνεται και σε ένα από τα ονόματά του :

"Eungenio", που στα ισπανικά σημαίνει "Είναι ιδιοφυής".

Το αγαπημένο μου ισπανικό συγκρότημα, οι Μecanο, δίνουν αυτό το όνομά του σε ένα από τα τραγούδια τους, αφιερωματική τιμή στο μεγάλο συντοπίτη τους καλλιτέχνη με το χαρακτηριστικό μουστάκι...

"Si te reencarnas en cosa hazlo en lapiz o en pincel

y gala de piel sedosa que lo haga en lienzo o en papel

andamos justos de genios "eungenio" salvador dali!"

"Αν μετενσαρκωθεί,

πάλι με μολύβι ή πινέλο

τη Γκαλά θα σκιτσάρει τη μεταξωτή

σε καμβά ή χαρτί

η ιδιοφυία

"Eungenio" Σαλβαντόρ Νταλί!"

To κείμενο έχει δημοσιευτεί και στο ηλεκτρονικό περιοδικό iporta.gr