Μελίνα ... μια κραυγή!

 

Υπήρξε μια γυναίκα που συμπαρέσυρε όλους στα οράματά της.

Είναι η ΜΕΛΙΝΑ μας, που δίδαξε ως καθημερινό συναίσθημα και πράξη, το πάθος να αγωνίζεσαι  για τον πολιτισμό και την πατρίδα σου!

Μια προσωπικότητα ηφαίστειο!
Γυναίκα-φωτιά και λαμπάδιασμα!
Έκρηξη, ορμή, θύελλα και τρικυμία όπου χρειαζόταν!
Συχνά δε, και γυναίκα-δηλητήριο, καθώς δε μάσαγε τα λόγια της, όταν ένιωθε την αδικία ή κάτι να παραβιάζει τις αρχές της αξιοκρατίας και της ισότητας, όπως εκείνη τις είχε πάντα παντιέρα...Τότε έβγαζε νύχια σα λέαινα να σε κατασπαράξει...

Πάντα, επαναστατική, διεκδικητική, κόντρα σε τυποποιημένους ρόλους!
Γοήτευε με τη ζωντάνια, το θάρρος, τον αυθορμητισμό της...

Κάποτε επί υπουργίας της, που η χώρα ήταν σε δεινή οικονομική κατάσταση και είχε συνεννοηθεί για δάνειο με την Ιαπωνία, ο σχιστομάτης πρωθυπουργός ακύρωσε το ταξίδι του στη χώρα μας για τις απαιτούμενες υπογραφές, καθώς βρισκόταν σε προεκλογική περίοδο.

Συμφώνησε να υπογράψει, μόνο αν η -με διεθνή ακτινοβολία- Μελίνα, δεχόταν να βοηθήσει με εμφανίσεις της στην εκστρατεία του.

Φυσικά, η Μελίνα δέχτηκε.

Ταξίδεψε στην Άπω Ανατολή, κι έφερε τα ναυαγοσωστικά κεφάλαια στην Ελλάδα.

Στην επιστροφή της λέγεται πως είπε στον Παπανδρέου:

"Χαλάλι για την πατρίδα! Γίνηκα και γκέισα για τη σωτηρία της!"

Αυτή ήταν η Μερκούρη!

Γοήτευε με τη ζωντάνια, την τόλμη και το δυναμισμό της...Με τη φιλοσοφία της και κείνο το γέλιο που' βγαινε γάργαρο κι αληθινό!

Γυναίκα με ακτινοβολία, παθιασμένη με ό,τι καταπιανόταν, ταγμένη στο υψηλό ιδεώδες!!

Δεν την φόβιζε τίποτε! Ούτε και η αρρώστια...

Έτρεμε μόνο μην ξυπνήσει κάποια μέρα και δεν την αγαπούν...

"Πεθαίνουμε όταν μας λησμονούν, κι αυτό είναι η μοναδική μου έγνοια και πόσο το απεχθάνομαι...Αυτό, το να μας λησμονούν".

Αφοπλιστική η ειλικρίνειά της, ένα ξεγύμνωμα της ψυχής χωρίς φόβους μη και χαρακτηριστεί απλοϊκή ή γραφική.

Η λησμονιά είναι για τη Μελίνα μαχαιριά, πληγή που το αίμα της τρέχει στην αιωνιότητα..

Φυσικά δεν συνέβη! Ποιος να λησμονήσει τη Μελίνα; Ποιός να σβήσει από τον ουρανό των ονείρων του το πιο λαμπρό του άστρο;
Ούτε θα συμβεί ποτέ αυτό για τη γυναίκα που με τη ζωή και το έργο της έχει περάσει στη σφαίρα των μύθων!
Για τη γυναίκα που μόνο ενέπνεε και συμπαρέσυρε όλους στα οράματά της.

Παραμένει στις καρδιές μας κι ας εγκατέλειψε τα εγκόσμια σαν σήμερα, 6 Μάρτη του 1994, μετά από σκληρή μάχη που έδωσε με τον καρκίνο.
Το φευγιό της προκάλεσε πρωτοφανείς εκδηλώσεις συγκίνησης, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο!

Τελευταία ταινία της αξέχαστης Μελίνας ήταν η "Dream of Passion" του 1978 που σκηνοθέτησε ο καλός και πιστός της σύντροφος, Ζυλ Ντασέν. Το σενάριο υπέγραψε ο Μίνως Βολανάκης, ελεύθερα προσαρμοσμένο στο έξοχο κείμενο του Ευριπίδη από τη "Μήδεια".  

Ο μύθος της παιδοκτόνου Μήδειας μεταφέρεται στη σύγχρονη εποχή σε μια καταπληκτική ανάγνωση!Η Μελίνα Μερκούρη δείχνει να ταυτίζεται με το ρόλο, καθώς περιέχει αρκετά αυτοβιογραφικά της στοιχεία και σε ένα ρεσιτάλ υποκριτικής υψώνει μια κραυγή για την καταπίεση των γυναικών...

Το κείμενο δημοσιεύτηκε και στο ηλεκτρονικό περιοδικό iporta.gr

ΜΕΛΙΝΑ: Γοήτευε με τη ζωντάνια, την τόλμη και το δυναμισμό της...

(πηγή φωτο: ert.gr)

Την είπαν γυναίκα-φωτιά, γυναίκα-έκρηξη, γυναίκα-δηλητήριο, τσαούσα και τσαμπουκαλού!
Πάντα, επαναστατική, διεκδικητική, κόντρα σε τυποποιημένους ρόλους!
Γοήτευε με τη ζωντάνια, το θάρρος, τον αυθορμητισμό της...

Κάποτε επί υπουργίας της, που η χώρα ήταν σε δεινή οικονομική κατάσταση και είχε συνεννοηθεί για δάνειο με την Ιαπωνία, ο σχιστομάτης πρωθυπουργός ακύρωσε το ταξίδι του στη χώρα μας για τις απαιτούμενες υπογραφές, καθώς βρισκόταν σε προεκλογική περίοδο.
Συμφώνησε να υπογράψει, μόνο αν η -με διεθνή ακτινοβολία- Μελίνα, δεχόταν να βοηθήσει με εμφανίσεις της στην εκστρατεία του.
Φυσικά, η Μελίνα δέχτηκε.
Ταξίδεψε στην Άπω Ανατολή, κι έφερε τα ναυαγοσωστικά κεφάλαια στην Ελλάδα.
Στην επιστροφή της λέγεται πως είπε στον Παπανδρέου:
"Χαλάλι για την πατρίδα! Γίνηκα και γκέισα για τη σωτηρία της!"

Αυτή ήταν η Μερκούρη!
Γοήτευε με τη ζωντάνια, την τόλμη και το δυναμισμό της...Με τη φιλοσοφία της και κείνο το γέλιο που' βγαινε γάργαρο κι αληθινό!
Γυναίκα με ακτινοβολία, παθιασμένη με ό,τι καταπιανόταν, ταγμένη στο υψηλό ιδεώδες!!
Δεν την φόβιζε τίποτε! Ούτε και η αρρώστια...
Έτρεμε μόνο μην ξυπνήσει κάποια μέρα και δεν την αγαπούν...
Δεν συνέβη, ούτε θα συμβεί ποτέ αυτό για τη γυναίκα που με τη ζωή και το έργο της έχει περάσει στη σφαίρα των μύθων!

Για τη γυναίκα που μόνο ενέπνεε και συμπαρέσυρε όλους στα οράματά της.
ΠΑΝΤΑ στις καρδιές μας!

Aπό το άλμπουμ της: "Si Mélina... m' était contée" σε μουσική του Βαγγέλη Παπαθανασίου με τον οποίο συναντήθηκε στο Παρίσι του '73, ακούμε σε μια εκφραστικότατη ερμηνεία το : "Athènes, ma ville".

Η φωνή της χαρακτηριστική, με κείνη την τσιγαρίσια, γεμάτη ερωτισμό, βραχνάδα, μάς κάνει νοσταλγούς των εποχών που οι άνθρωποι "μάτωναν" για τις αξίες και τα ιδανικά τους...
Των εποχών, που το πάθος να αγωνίζεσαι για τον Πολιτισμό και την πατρίδα σου ήταν καθημερινό συναίσθημα και πράξη!

[Σήμερα συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη γέννησή της]

(Το κείμενο αποτελεί μέρος από άρθρο μου, που δημοσιεύτηκε το 2016 στο περιοδικό iporta.gr)

"ΜΕΛΙΝΑ", στη μνήμη μιας μεγάλης ελληνίδας"

 

Την είπαν γυναίκα-φωτιά, γυναίκα-έκρηξη, γυναίκα-δηλητήριο, τσαούσα και τσαμπουκαλού!
Πάντα, επαναστατική, διεκδικητική, κόντρα σε τυποποιημένους ρόλους!
Γοήτευε με τη ζωντάνια, το θάρρος, τον αυθορμητισμό της...

Κάποτε επί υπουργίας της, που η χώρα ήταν σε δεινή οικονομική κατάσταση και είχε συνεννοηθεί για δάνειο με την Ιαπωνία, ο σχιστομάτης πρωθυπουργός ακύρωσε το ταξίδι του στη χώρα μας για τις απαιτούμενες υπογραφές, καθώς βρισκόταν σε προεκλογική περίοδο.
Συμφώνησε να υπογράψει, μόνο αν η -με διεθνή ακτινοβολία- Μελίνα, δεχόταν να βοηθήσει με εμφανίσεις της στην εκστρατεία του.

Φυσικά, η Μελίνα δέχτηκε.
Ταξίδεψε στην Άπω Ανατολή, κι έφερε τα ναυαγοσωστικά κεφάλαια στην Ελλάδα.
Στην επιστροφή της λέγεται πως είπε στον Παπανδρέου:
"Χαλάλι για την πατρίδα! Γίνηκα και γκέισα για τη σωτηρία της!"


Αυτή ήταν η Μερκούρη!
Γοήτευε με τη ζωντάνια, την τόλμη και το δυναμισμό της...Με τη φιλοσοφία της και κείνο το γέλιο που' βγαινε γάργαρο κι αληθινό!
Γυναίκα με ακτινοβολία, παθιασμένη με ό,τι καταπιανόταν, ταγμένη στο υψηλό ιδεώδες!!
Δεν την φόβιζε τίποτε!Ούτε και η αρρώστια...
Έτρεμε μόνο μην ξυπνήσει κάποια μέρα και δεν την αγαπούν...
Δεν συνέβη, ούτε θα συμβεί ποτέ αυτό για τη γυναίκα που με τη ζωή και το έργο της έχει περάσει στη σφαίρα των μύθων!
Για τη γυναίκα που μόνο ενέπνεε και συμπαρέσυρε όλους στα οράματά της.

ΠΑΝΤΑ στις καρδιές μας!

Aπό το άλμπουμ της: "Si Mélina... m' était contée" σε μουσική του Βαγγέλη Παπαθανασίου με τον οποίο συναντήθηκε στο Παρίσι του '73, ακούμε σε μια εκφραστικότατη ερμηνεία το :

"Athènes, ma ville". 

Η φωνή της χαρακτηριστική, με κείνη την τσιγαρίσια, γεμάτη ερωτισμό, βραχνάδα, μάς κάνει νοσταλγούς των εποχών που οι άνθρωποι "μάτωναν" για τις αξίες και τα ιδανικά τους...
Των εποχών, που το πάθος να αγωνίζεσαι  για τον Πολιτισμό και την πατρίδα σου ήταν καθημερινό συναίσθημα και πράξη!

[Η Μελίνα Μερκούρη πέρασε στην αιωνιότητα σαν σήμερα 6 Μαρτίου  1994]

ΜΕΛΙΝΑ, "ανατολής μικρό φιλί..."

Ανασήκωσα το φλυτζάνι κι ήπια την πρώτη γουλιά. Κυριακή σήμερα κι ο καφές μού φαίνεται περισσότερο μυρωδάτος.

Είναι η ώρα, που ανοίγω το λάπτοπ να καλημερίσω και όλους εσάς.

Στην οθόνη εμφανίζεται το λογότυπο της google μ’ένα καρικατουρισμένο γυναικείο πρόσωπο σκιτσαρισμένο σ’ένα γλυκό γαλάζιο, και φόντο τη δόξα του Παρθενώνα.

Δεν αναγνώρισα με την πρώτη το πρόσωπο κι έτσι ζήτησα περαιτέρω πληροφορίες.

Το ποντίκι με οδήγησε σ’ένα μεγάλο όνομα!!!ΜΕΛΙΝΑ!!

Γι’αυτό το χρώμα της Ελλάδας, σκέφτηκα, αυτό το ήρεμο, γαλήνιο μπλε στη φιγούρα της, που όμως παραπέμπει και σε μια θάλασσα που φουρτουνιάζει και μαίνεται, όταν άνεμοι, Ποσειδώνιοι θεοί και οργισμένοι Τρίτωνες θυμώσουν…

Και πίσω της ο βράχος ο ιερός, φορά κορόνα, Μάρμαρα ένδοξα του Παρθενώνα! 

"Αποκάλυψη ο ρυθμός, κάθε γραμμή και Μούσα", που λέει κι ο ποιητής!

Μάρμαρα, που’σκυψε η Μελίνα "προσκυνητής, ερωτευτής, τραγουδιστής, διαβάτης…"

Γεννήθηκε σαν σήμερα...18 του Οκτώβρη.

Την είπαν γυναίκα-φωτιά, γυναίκα-έκρηξη, γυναίκα-δηλητήριο, τσαούσα και τσαμπουκαλού!

Πάντα, επαναστατική, διεκδικητική, κόντρα σε τυποποιημένους ρόλους ! 

Γοήτευε με τη ζωντάνια, το θάρρος, τον αυθορμητισμό, τη φιλοσοφία της και κείνο το γέλιο που' βγαινε γάργαρο κι αληθινό!

Η Μελίνα, η ηθοποιός με τη διεθνή καριέρα και ακτινοβολία.

Η Μελίνα, η πολιτικός της αλλαγής.

Γυναίκα παθιασμένη με ό,τι καταπιανόταν, ταγμένη στο υψηλό ιδεώδες!!

"Αν με ρωτάτε αν θα ζω όταν τα Μάρμαρα του Παρθενώνα επιστρέψουν στην Ελλάδα,
σας λέω πως ναι, θα ζω. 

Αλλά κι αν ακόμη δεν ζω , θα ξαναγεννηθώ!"

ΖΕΙΣ, Μελίνα μας!!

Η μελωδία του Ξαρχάκου, του προπάτορα πόνου αλλόφρονη κραυγή...

Τα τέλια απ'το μπουζούκι του Ζαμπέτα, κλάμα αργόσυρτο...

Κι η φωνή της, μαντήλι να μουσκέψει απ' τα δάκρυα, που στο μάγουλο τρέχουν...

"Για ποιο ταξίδι κίνησες να πας

να με θυμάσαι και να μ' αγαπάς

σου κλέβει η ανατολή μικρό φιλί..."

Mέρος του κειμένου  έχει δημοσιευτεί στο παρελθόν στο ηλεκτρονικό περιοδικό iporta.gr

"Πολιτισμός είναι ..."Μελίνα"

 

(Photo by http://www.ellines.com/)

Την είπαν γυναίκα-φωτιά, γυναίκα-έκρηξη, γυναίκα-δηλητήριο,  τσαούσα και τσαμπουκαλού!
Πάντα, επαναστατική, διεκδικητική, με όποιο κόστος...
Μοντέλο γυναίκας, κόντρα σε τυποποιημένους ρόλους!Παρότι μεγάλωσε σ'ένα σπίτι, που "η Ειρήνη, η μητέρα της όπως και η Αμαλία, η γιαγιά της , ήταν περιορισμένες στο σπίτι και στις χαρές του κεντήματος!", όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η ίδια στην αυτοβιογραφία της.

Γοήτευε με τη ζωντάνια, το θάρρος, τον αυθορμητισμό, τη φιλοσοφία της και κείνο το γέλιο που' βγαινε γάργαρο κι αληθινό!

ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ, η γυναίκα-σύμβολο, που τ'όνομά της συνδέθηκε με τον Πολιτισμό, η Μελίνα της ελληνικής ψυχής!

Έφυγε σαν σήμερα 6 Μάρτη του 1994, με το θάνατό της να  προκαλεί εκδηλώσεις συγκίνησης, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο!

Τι να πω για τη Μελίνα - ηθοποιό με τη διεθνή καριέρα και ακτινοβολία;
Τι να γράψω για τη Μελίνα - πολιτικό της αλλαγής;
Τι να θυμηθώ από έναν άνθρωπο ταγμένο στο κοινό καλό, στο υψηλό ιδεώδες, τη Μελίνα, που μας συγκίνησε με τις πρωτοβουλίες της και τον παθιασμένο λόγο της, που "στρίμωχνε" και τον σκληρότερο συνομιλητή της!

"Αν με ρωτάτε αν θα ζω όταν τα Μάρμαρα του Παρθενώνα επιστρέψουν στην Ελλάδα, σας λέω πως ναι, θα ζω. Αλλά κι αν ακόμη δεν ζω , θα ξαναγεννηθώ!!!"   

Δύο είναι οι λόγοι, που μ΄έκαναν ν'ανοίξω το λάπτοπ και να κάτσω να γράψω πέντε αράδες για τη Μελίνα.
Ο πρώτος γιατί πλησιάζει η γιορτή της γυναίκας και δίπλα στον τίτλο ΓΥΝΑΙΚΑ  πάντα στα μάτια μου φαντάζει τ'όνομά της!...
και δεύτερον μια είδηση, που διάβασα τις προάλλες και με χαροποίησε ιδιαιτέρως.

Ένας από τους θεσμούς, που δημιούργησε η Μερκούρη είναι και αυτός των Πολιτιστικών πρωτευουσών.
Ξεκίνησε το 1985 με δική της πρωτοβουλία και πρώτη φυσικά Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα για κείνη τη χρονιά ήταν η Αθήνα μας!
Φέτος κλείνουν αισίως 30 χρόνια του θεσμού.

Για τη χρονιά αυτή, δυο πόλεις θα φιλοξενήσουν τον θεσμό της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας.
Η  Πίλζεν της Βοημικής Τσεχίας μαζί με τη Βελγική Μονς.

Κι εδώ δένει η είδηση, που ανέφερα παραπάνω.
Οι αρμόδιοι φορείς της Μονς, στα πλαίσια του εορτασμού των 30 χρόνων από την ίδρυση του θεσμού, αποτίουν φόρο τιμής στη Μελίνα Μερκούρη, δίνοντας το όνομά της σε μια κεντρικότατη λεωφόρο της πόλης!

Βρήκα την ιδέα τους ευφάνταστη και συμβολική!
Ενας δρόμος-Μελίνα...Με υποχρεωτική πορεία ίσα στον ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ!...
Πεζοδρομημένο για πολίτες όλων των κατηγοριών κι άλλοτε για τροχοφόρα ανεξαρτήτου αριθμού κυκλοφορίας μονού ή ζυγού...
'Ενας δρόμος, που τα σήματα κυκλοφορίας του δεν είναι απαγορευτικά, μα προτρεπτικά μη μείνουμε στο τυπικό  σκέλος του θεσμού, αλλά να περάσουμε άμεσα από τον συμβολισμό στην πράξη.
Γιατί, "Πολιτισμός είναι πυξίδα ζωής", είναι ..."Μελίνα"!




To άρθρο δημοσιεύτηκε και στο ηλεκτρονικό περιοδικό  iporta.gr