ΜΕΛΙΝΑ: Γοήτευε με τη ζωντάνια, την τόλμη και το δυναμισμό της...

(πηγή φωτο: ert.gr)

Την είπαν γυναίκα-φωτιά, γυναίκα-έκρηξη, γυναίκα-δηλητήριο, τσαούσα και τσαμπουκαλού!
Πάντα, επαναστατική, διεκδικητική, κόντρα σε τυποποιημένους ρόλους!
Γοήτευε με τη ζωντάνια, το θάρρος, τον αυθορμητισμό της...

Κάποτε επί υπουργίας της, που η χώρα ήταν σε δεινή οικονομική κατάσταση και είχε συνεννοηθεί για δάνειο με την Ιαπωνία, ο σχιστομάτης πρωθυπουργός ακύρωσε το ταξίδι του στη χώρα μας για τις απαιτούμενες υπογραφές, καθώς βρισκόταν σε προεκλογική περίοδο.
Συμφώνησε να υπογράψει, μόνο αν η -με διεθνή ακτινοβολία- Μελίνα, δεχόταν να βοηθήσει με εμφανίσεις της στην εκστρατεία του.
Φυσικά, η Μελίνα δέχτηκε.
Ταξίδεψε στην Άπω Ανατολή, κι έφερε τα ναυαγοσωστικά κεφάλαια στην Ελλάδα.
Στην επιστροφή της λέγεται πως είπε στον Παπανδρέου:
"Χαλάλι για την πατρίδα! Γίνηκα και γκέισα για τη σωτηρία της!"

Αυτή ήταν η Μερκούρη!
Γοήτευε με τη ζωντάνια, την τόλμη και το δυναμισμό της...Με τη φιλοσοφία της και κείνο το γέλιο που' βγαινε γάργαρο κι αληθινό!
Γυναίκα με ακτινοβολία, παθιασμένη με ό,τι καταπιανόταν, ταγμένη στο υψηλό ιδεώδες!!
Δεν την φόβιζε τίποτε! Ούτε και η αρρώστια...
Έτρεμε μόνο μην ξυπνήσει κάποια μέρα και δεν την αγαπούν...
Δεν συνέβη, ούτε θα συμβεί ποτέ αυτό για τη γυναίκα που με τη ζωή και το έργο της έχει περάσει στη σφαίρα των μύθων!

Για τη γυναίκα που μόνο ενέπνεε και συμπαρέσυρε όλους στα οράματά της.
ΠΑΝΤΑ στις καρδιές μας!

Aπό το άλμπουμ της: "Si Mélina... m' était contée" σε μουσική του Βαγγέλη Παπαθανασίου με τον οποίο συναντήθηκε στο Παρίσι του '73, ακούμε σε μια εκφραστικότατη ερμηνεία το : "Athènes, ma ville".

Η φωνή της χαρακτηριστική, με κείνη την τσιγαρίσια, γεμάτη ερωτισμό, βραχνάδα, μάς κάνει νοσταλγούς των εποχών που οι άνθρωποι "μάτωναν" για τις αξίες και τα ιδανικά τους...
Των εποχών, που το πάθος να αγωνίζεσαι για τον Πολιτισμό και την πατρίδα σου ήταν καθημερινό συναίσθημα και πράξη!

[Σήμερα συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη γέννησή της]

(Το κείμενο αποτελεί μέρος από άρθρο μου, που δημοσιεύτηκε το 2016 στο περιοδικό iporta.gr)

"ΜΕΛΙΝΑ", στη μνήμη μιας μεγάλης ελληνίδας"

 

Την είπαν γυναίκα-φωτιά, γυναίκα-έκρηξη, γυναίκα-δηλητήριο, τσαούσα και τσαμπουκαλού!
Πάντα, επαναστατική, διεκδικητική, κόντρα σε τυποποιημένους ρόλους!
Γοήτευε με τη ζωντάνια, το θάρρος, τον αυθορμητισμό της...

Κάποτε επί υπουργίας της, που η χώρα ήταν σε δεινή οικονομική κατάσταση και είχε συνεννοηθεί για δάνειο με την Ιαπωνία, ο σχιστομάτης πρωθυπουργός ακύρωσε το ταξίδι του στη χώρα μας για τις απαιτούμενες υπογραφές, καθώς βρισκόταν σε προεκλογική περίοδο.
Συμφώνησε να υπογράψει, μόνο αν η -με διεθνή ακτινοβολία- Μελίνα, δεχόταν να βοηθήσει με εμφανίσεις της στην εκστρατεία του.

Φυσικά, η Μελίνα δέχτηκε.
Ταξίδεψε στην Άπω Ανατολή, κι έφερε τα ναυαγοσωστικά κεφάλαια στην Ελλάδα.
Στην επιστροφή της λέγεται πως είπε στον Παπανδρέου:
"Χαλάλι για την πατρίδα! Γίνηκα και γκέισα για τη σωτηρία της!"


Αυτή ήταν η Μερκούρη!
Γοήτευε με τη ζωντάνια, την τόλμη και το δυναμισμό της...Με τη φιλοσοφία της και κείνο το γέλιο που' βγαινε γάργαρο κι αληθινό!
Γυναίκα με ακτινοβολία, παθιασμένη με ό,τι καταπιανόταν, ταγμένη στο υψηλό ιδεώδες!!
Δεν την φόβιζε τίποτε!Ούτε και η αρρώστια...
Έτρεμε μόνο μην ξυπνήσει κάποια μέρα και δεν την αγαπούν...
Δεν συνέβη, ούτε θα συμβεί ποτέ αυτό για τη γυναίκα που με τη ζωή και το έργο της έχει περάσει στη σφαίρα των μύθων!
Για τη γυναίκα που μόνο ενέπνεε και συμπαρέσυρε όλους στα οράματά της.

ΠΑΝΤΑ στις καρδιές μας!

Aπό το άλμπουμ της: "Si Mélina... m' était contée" σε μουσική του Βαγγέλη Παπαθανασίου με τον οποίο συναντήθηκε στο Παρίσι του '73, ακούμε σε μια εκφραστικότατη ερμηνεία το :

"Athènes, ma ville". 

Η φωνή της χαρακτηριστική, με κείνη την τσιγαρίσια, γεμάτη ερωτισμό, βραχνάδα, μάς κάνει νοσταλγούς των εποχών που οι άνθρωποι "μάτωναν" για τις αξίες και τα ιδανικά τους...
Των εποχών, που το πάθος να αγωνίζεσαι  για τον Πολιτισμό και την πατρίδα σου ήταν καθημερινό συναίσθημα και πράξη!

[Η Μελίνα Μερκούρη πέρασε στην αιωνιότητα σαν σήμερα 6 Μαρτίου  1994]

"Για το Βαγγέλη Παπαθανασίου...Μόνο με αγώνα κι αλήθειες κατακτιέται ο Παράδεισος..."

 

Τι θα λέγατε γι'αυτό το απομεσήμερο να "κατακτήσουμε τον Παράδεισο";

Όπως καθένας μας τον εννοεί, τον έχει πλάσει με τη φαντασία του, τον προσδοκά, τον βιώνει...
Aφοσιωμένοι στο όνειρο, με φωτισμένη την οραματιστική πλευρά της προσωπικότητάς μας κι αμείωτο πείσμα!

<<1492:Κατάκτηση του Παραδείσου>>

Ο Ρίντλεϊ Σκοτ το 1992 σκηνοθέτησε την ομώνυμη ιστορική ταινία, που έντυσε με την υπέροχη μουσική του ο Βαγγέλης Παπαθανασίου, που σήμερα κλείνει τα 73(γεννήθηκε 29 Μάρτη το 1943) και του ευχόμαστε να τα εκατοστήσει και να είναι πάντα δημιουργικός και με αστείρευτη έμπνευση!

Η ταινία γυρίστηκε στα πλαίσια του εορτασμού των 500 χρόνων από την ανακάλυψη της Αμερικής.
Το βασικό ρόλο του Κολόμβου κρατά ο Ζεράρ Ντεπαρντιέ, όμως την παράσταση κλέβει η επική μουσική του Βαγγέλη μας, ενός συνθέτη που ξεχωρίζει για τη μελωδική δεξιοτεχνία του και τα βαθιάς αισθαντικότητας έργα του.
Ο ήχος  του είναι πρωτοποριακός, η μουσική του γλώσσα παγκόσμια, αφού δεν έχει εδαφικά ούτε γλωσσικά σύνορα και καταφέρνει να  απεικονίζει ηχητικά διαφορετικές χώρες και διαφορετικά τοπία.

Με το λαμπρό και μεγαλοπρεπές σάουντρακ της ταινίας "1492: Conquest of Paradise" απεικόνισε με αίσθηση αρχοντιάς τον πρωταγωνιστή Κολόμβο με έμφαση στο πείσμα, τη θέληση, την επιμονή και την πίστη του, αλλά και τις χαμένες ελπίδες και φιλοδοξίες του πληρώματος στο ταξίδι των ανακαλύψεων.

H ακρόαση προκαλεί δέος, προκαλεί ταραχές απέναντι στο προσδοκώμενο υπερφυσικό και ταυτόχρονα μια απερίγραπτη ψυχική πλήρωση, ιδιαίτερα στο σημείο που ακούγεται χορωδιακά η επωδός σε μια ακαταλαβίστικη, μάλλον λατινίζουσα γλώσσα, ακολουθώντας την τεχνική του λεγομένου "word painting", ενός "μουσικού χρωματισμού του νοήματος των λέξεων":

"In noreni per ipe,

in noreni corah

tiramine per ito,

ne domina"

O Bαγγέλης έχει μια  μυστικιστική άποψη για την τέχνη της μουσικής. Την παρομοιάζει με τον Πυθαγορισμό, σαν μια από τις μεγαλύτερες δυνάμεις στο σύμπαν, που προϋπήρξε του κόσμου μας... Ένα είδος μεταφυσικής, αυτή η θέση του, βρίσκει έκφραση σε κείνο το οστινάτο, το επίμονο από κρουστά και χάλκινα πνευστά, που ξεθολώνει με το ηχηρό τράνταγμα το νου από δεισιδαιμονίες και προκαταλήψεις...
Κάθε νότα της σύνθεσης  ολοκληρώνει μέσα από αντιθέσεις, ακολουθεί, ανατρέπει και  συμπληρώνει τη λαχανιασμένη ροή...Συμπαντική και εμπνευσμένη η μουσική του Βαγγέλη! Τα βαριά βήματα της μελωδίας του μοιάζουν αγώνας που θυμίζει πως ζωή είναι το άλλο όνομα της αλήθειας...
Και μόνο με αγώνα κι αλήθειες, κατακτιέται ο Παράδεισος...

Το κείμενο δημοσιεύτηκε και στο ηλεκτρονικό περιοδικό iporta.gr