Χειμώνα, δεν είσαι τίποτ’ άλλο παρά ένας απατεώνας...

"Ο δρόμος προς το Ζιβερνί τον χειμώνα",  Κλωντ Μονέ

Η μοναδική σύνθεση του Κλωντ Ντεμπισί για χορωδία a cappella είναι ο κύκλος "Τρία Τραγούδια του Καρόλου της Ορλεάνης- Trois Chansons de Charles d’Orléans", βασισμένος σε ποιήματα του ομώνυμου Γάλλου δούκα, σημαντικής λογοτεχνικής μορφής του 15ου αι.
Οι ευχές μου για έναν καλό μήνα και έναν δημιουργικό χειμώνα συνοδεύονται από το πρώτο εκ των τριών ποιημάτων, με τον τίτλο "Χειμώνα, δεν είσαι τίποτ’ άλλο παρά ένας απατεώνας".

Στο ποίημα, ο ποιητής απευθύνεται στο Χειμώνα, τον χλευάζει και τον καταγγέλλει ως "απατεώνα", αντιπαραβάλλοντάς τον με την τρυφερότητα και τη γενναιοδωρία της άνοιξης και του καλοκαιριού:

"Χειμώνα, δεν είσαι παρά απατεώνας

το καλοκαίρι είναι γλυκό κι ευγενικό,

το μαρτυρούν ο Μάης κι ο Απρίλης

που το συντροφεύουν βράδυ και πρωί.

Το καλοκαίρι ντύνει κάμπους και δάση

με πράσινη χλόη και χίλιες αποχρώσεις,

όπως το ορίζει η φύση.

Μα εσύ, Χειμώνα, κουβαλάς χιόνι,

ανέμους, χαλάζι και βροχή

θα ’πρεπε να εξοριστείς…"

Η ειρωνική αυτή επίπληξη προς την εποχή του ψύχους λειτουργεί ως αφετηρία ενός λεπτού στοχασμού. Ο Χειμώνας -απατεώνας κατά τον αφηγητή- διαθέτει πράγματι μια αξιοσημείωτη ικανότητα να εμφανίζεται απρόσμενα, φορτωμένος χιόνι, καταιγίδες και ανέμους, διαψεύδοντας συστηματικά την επαναλαμβανόμενη ελπίδα ότι "φέτος θα είναι πιο ήπιος". Ένας εποχικός "ταχυδακτυλουργός" που μας ωθεί να ανασύρουμε βεβιασμένα παλτά, ομπρέλες, κασκόλ και γάντια από τα συρτάρια.
Ωστόσο, μέσα σε αυτήν τη φαινομενική "απάτη" κρύβεται μια ουσιώδης αλήθεια. Χωρίς τις παγωμένες μέρες του Χειμώνα, δεν θα αναγνωρίζαμε την αξία του Μάη και του Απρίλη, δεν θα αισθανόμασταν την αγαλλίαση του πρώτου φωτός, ούτε την εύφορη υπόσχεση της αναγέννησης της φύσης. Ο Χειμώνας μάς υποχρεώνει να στραφούμε προς τα ενδότερα, να επιβραδύνουμε, να εσωτερικεύσουμε. Μας θυμίζει ότι η προσωρινή "εξορία" μπορεί να γίνει πρόσφορο έδαφος αυτογνωσίας.
Ίσως λοιπόν, ο αποκαλούμενος "απατεώνας" χειμώνας να είναι τελικά φορέας της βαθύτερης σοφίας ότι η φωτεινότητα του κόσμου γίνεται ορατή μόνο επειδή προηγήθηκε το σκοτάδι...

Το επιλεγμένο εικαστικό έργο (Ο δρόμος προς το Ζιβερνί τον χειμώνα) ανήκει στον Κλωντ Μονέ, του οποίου η αισθητική συνάδει με τη μουσική του Ντεμπισί.
Και οι δύο δημιουργοί μοιράζονται κοινή ατμόσφαιρα φωτός, όπου η λεπτότητα κυριαρχεί. Στην τέχνη τους, η παρατήρηση της φύσης μετατρέπεται σε ποιητική εμπειρία, δημιουργώντας έναν κόσμο ονειρικό, όπου κάθε απόχρωση και κάθε ήχος συντονίζεται με μια διακριτική, εσωτερική αρμονία.

Κατ'εμέ ο πίνακας αφήνει μια μαγική εντύπωση, με τον τρόπο που ο ιμπρεσιονιστής ζωγράφος αποτύπωσε ένα ροδί ηλιοβασίλεμα, όπου ζεστές ανταύγειες ξεπροβάλλουν μέσα από το χειμωνιάτικο ψύχος. Παρατηρείστε τον τρόπο που ο Μονέ αποκαλύπτει τη "θαλπωρή", που κρύβεται ακόμη και στο πιο παγωμένο χειμωνιάτικο τοπίο.

Kαλό απόγευμα, καλή εβδομάδα, καλό κι ευλογημένο μήνα, εκλεκτοί φίλοι!
Ας χαμογελάσουμε στον απατεώνα Χειμώνα, φορώντας τα παλτά μας με στυλ και απολαμβάνοντας τις κρυφές ζεστασιές που μόνο εκείνος ξέρει να φανερώνει...

Debussy: "Yver, vous n'estes qu'un villain":

Mozart - Monet ή πώς η καλημέρα βάφεται χρώματα απροσμέτρητου κάλλους...

 

"Τίποτα, εκτός απ'την επιθυμία να ζωγραφίσει το θάνατό του.Τους τελευταίους μήνες της ζωής του, ο Μονέ ζωγράφισε "Νούφαρα", κάποια έμειναν ανολοκλήρωτα, όπως το "Ρέκβιεμ", η τελευταία σύνθεση του Μότσαρτ...Γρήγορες πινελιές με τη βούρτσα να κινείται άτσαλα, μια κούρσα ενάντια στο θανατο, την εξάντληση, τη χαμένη όραση..."

("Tρία μαύρα Νούφαρα", Μισέλ Μπισί, μτφ. Γούλα Κατερίνα, εκδ. Κέδρος)

***

Σαν σήμερα 5 Δεκέμβρη έφυγαν δυο μεγάλοι καλλιτέχνες.
Ένας μουσικός κι ένας ζωγράφος.
Το 1791 στη Βιέννη ο Βόλφγκαγκ.Α.Μότσαρτ και το 1926 ο ιμπρεσιονιστής, Κλωντ Μονέ.

Ο Μότσαρτ υπήρξε το "παιδί θαύμα", ένα φαινόμενο της μουσικής, βιρτουόζος εκτελεστής, συνθέτης από πολύ μικρή ηλικία, με άψογο μουσικό αυτί και μνήμη!Ένας γνήσιος εκφραστής του ευρωπαϊκού διαφωτισμού!
Ο άλλος, ο γάλλος Κλωντ Μονέ, ήταν από τους βασικούς εκπροσώπους του ιμπρεσιονισμού, κινήματος που ο τίτλος του πίνακα του: "Impression, soleil levant" ενέπνευσε την χρήση του όρου...

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Μονέ είχε αποτραβηχτεί στο ήρεμο Ζιβερνί, όπου ασχολείτο με την κηπουρική και την ζωγραφική. Φιλοτέχνησε μια σειρά με Νούφαρα, που ο ίδιος είχε προμηθευτεί τους σπόρους τους από την Αφρική και την Άπω Ανατολή. Η σειρά περιλαμβάνει 250 εικαστικά έργα.

Ο Μότσαρτ ως παιδί ήταν φιλάσθενος.Τον τελευταίο χρόνο της ζωής του ήταν φανερά καταπονημένος, είχε χάσει βάρος, υπέφερε από πυρετούς, εμετούς, ωχρότητα και πρήξιμο των άκρων...
Τελευταίο έργο του το μεγαλειώδες Ρέκβιεμ, που έμεινε ανολοκλήρωτο , καθώς τον πρόλαβε ο θάνατος...




Θυμίζουμε πως την παραγγελία για το Ρέκβιεμ δεν ήθελε να την δεχτεί ο Μότσαρτ γιατί αυτό του γεννούσε άσχημα προαισθήματα για το δικό του θάνατο.Τελικά, όμως λόγω της οικτρής οικονομικής του κατάστασης πείστηκε και πολλοί έγραψαν πως ο συνθέτης καταπιάστηκε με το Ρέκβιεμ όπως ο Ραφαήλ με τη Μεταμόρφωση, δίνοντας τον καλύτερο εαυτό του, αφού έγραφε ένα έργο, συμβολικά μιλώντας, για το δικό του θάνατο, τη δική του μεταμόρφωση!

Ο Μότσαρτ έβαλε όλη τη μαεστρία του στο φερόμενο στο νου του ως κύκνειο άσμα του, κάτι το οποίο επαληθεύτηκε!

Το Ρέκβιεμ έμεινε ημιτελές, αφού πρόλαβε ο θάνατος. Με εντολή της Κωνστάντζας, γυναίκας του Μότσαρτ το ολοκλήρωσε ο Συσμάγερ, του οποίου η μορφή εκτελείται, συνήθως σήμερα.

Δένοντας αυτά τα στοιχεία η συγγραφική φαντασία του Μισέλ Μπισί δίνει το αστυνομικό μυθιστόρημά του : "Τρία μαύρα νούφαρα", όπου και η μικρή αναφορά μου παραπάνω.
Ο γάλλος συγγραφέας παντρεύει τις τελευταίες καλλιτεχνικές εκφράσεις των δυο δημιουργών, τα "Νούφαρα ή Νυμφαίες" και το "Ρέκβιεμ".

Το ίδιο και μεις, στη μνήμη τους...

Στις φωτο βλέπετε τέσσερα από τα ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ του Μονέ της σειράς με τα "Νούφαρα" και ως μουσικό σχόλιο το "Lacrimosa" από το Μοτσάρτιο "Ρέκβιεμ"...

Mozart: "Requiem-Lacrimosa", Karl Bohm: 

"Ο Μονέ και η άρια του ταυρομάχου"

 

Claude Monet

  

[Kαλημέρα ιμπρεσιονιστικής αισθητικής για τα σημερινά γενέθλια του Κλωντ Μονέ (14 Νοεμβρίου 1840)...]

"Μερικές φορές η διάθεσή του είχε απότομες αλλαγές...Και τότε η ζωή γινόταν αφόρητη στο σπίτι...Κλεινόταν για ώρες στο δωμάτιό του ή μπορούσαν να κυλήσουν και μέρες χωρίς να δώσει σημεία ζωής...Την ώρα του δείπνου μαζευόμασταν στο τραπέζι σιωπηλά , με φόβο ακόμα και να μιλήσουμε μεταξύ μας...Την ολοκληρωτική σιωπή έσπαζαν μονάχα οι ήχοι από τα πιρούνια και τα κουτάλια, που προκαλούσε το άγγιγμά τους με τα πορσελάνινα πιάτα..."

"Bebe Jean-Pierre", Monet

Αυτά σημειώνει στο βιβλίο του: "Claude Monet ce mal connu" ο Jean-Pierre Hoschedé, όπου καταγράφονται οι αναμνήσεις του για τον ζωγράφο, όπως τον έζησε στο Ζιβερνί, αλλά και στο κάστρο των Montgeron.

Η μητέρα του Ζαν Πιερ, Άλις, υπήρξε μοντέλο του Μονέ…
Οι κακές γλώσσες κάνουν λόγο και για παράνομο ερωτικό δεσμό μεταξύ τους…

Το πορτραίτο δεξιά είναι του μικρού Ζαν Πιερ, φιλοτεχνημένο από τον Μονέ το 1878...

Και συνεχίζει ο Ζαν Πιερ:

"Είχε όμως -κι αυτό ήταν συχνό φαινόμενο- και τις καλές, χαρούμενες μέρες του!
Τότε, το δείπνο ήτανε γιορτή! 
Γελαστός άνοιγε τη πόρτα της σάλας κι τραγουδούσε την άρια που αγαπούσε περισσότερο...
Την "άρια του Ταυρομάχου" από την "Κάρμεν" του Μπιζέ...
Άλλες πάλι φορές, μουρμούριζε αυτοσχεδιάζοντας πάνω στο ίδιο μελωδικό μοτίβο... 
Κάτι σαν: "Ας πάμε στο τραπέζι! Όλοι, εμπρός στο τραπέζι να γευτούμε τα νόστιμα, ψητά περιστεράκια..Λα λα λα λα..."

Η άρια του Ματαντόρ, φαίνεται πως ήταν η αγαπημένη του ιμπρεσιονιστή ζωγράφου και μάλιστα την μουρμούριζε προ φαγητού!
Την ακούμε από τον πολυαγαπημένο ρώσο βαρύτονο Dmitri Hvorostovsky. Ενα καλλιτέχνη με απαράμιλλο όγκο και ομορφιά φωνής, χαρακτηριστικό σκούρο ηχόχρωμα, που δυστυχώς χάσαμε πέρυσι πολύ νωρίς και πρόωρα...

"Torreador's song", Carmen-Bizet

Παλιότερα κείμενά μου για τον ιμπρεσιονιστή Μονέ μπορείτε να διαβάσετε εδώ και εδώ. Επίσης μπορείτε να ακούσετε σχετική εκπομπή στο κανάλι μου στο Youtube με θέμα: "Το θαύμα του Κλωντ Μονέ"

Μονέ-Ντεμπισί..., παραδομένοι στη "θάλασσά" τους...

 

Μονέ: "Θαλασσινό τοπίο και το οχυρό στην Αντίμπ"

[Για τα σημερινά γενέθλια του Κλωντ Μονέ]

"Moυσικοί και ζωγράφοι απασχολούνται εξίσου με το θέμα, τα μοτίβα, την αρμονία...Παραδείγματος χάριν, τα τοπία του Κλωντ Μονέ,
είναι συμφωνίες φωτεινών κυμάτων 

που κάλλιστα παραπέμπουν στη "Θάλασσα" του Ντεμπισί..."

[Camille Mauclair, κριτικός τέχνης]

H "Θάλασσα" του Ντεμπισί αποτελεί ένα από τα αντιπροσωπευτικότερα δείγματα μουσικού ιμπρεσιονισμού, καθώς δίνει την εντύπωση από ήχους της θάλασσας...Ένα ήσυχο θαλασσινό τοπίο την αυγή, τη χρωματική έκρηξη στο θαλασσινό μεσημέρι, το βουητό των ανέμων μια ανταριασμένη μέρα, τον ήχο των κυμάτων που σκάνε στα βράχια...

Η μαγεία της μουσικής του γάλλου συνθέτη αποκαλύπτει ηχητικά τα θαλασσινά σκίτσα του Μονέ, όπου κάθε ρυθμός και κίνηση της απεραντοσύνης της θάλασσας αντανακλάται στις πηχτές πινελιές του "μάστορα του χρώματος", όπως έχει χαρακτηριστεί ο Μονέ, και στον παφλασμό της ορχήστρας του ιμπρεσιονιστή συνθέτη.

Μονέ: "Θαλασσινό τοπίο"

Το "La Mer" του Ντεμπισί αποτελεί ένα ορχηστρικό αριστούργημα και φανερώνει τη σαγήνη που ασκούσε στο συνθέτη η θάλασσα με την κίνηση και τη δύναμή της....Ας θυμηθούμε την επιθυμία του, ενόσω ήταν έφηβος, να γίνει ναυτικός...Ο Ντεμπισί σαν αυθεντικός ιμπρεσιονιστής "παίζει" με το ηχόχρωμα, τη διάθεση, την ατμόσφαιρα και τις αισθήσεις...Έχει σκοπό να προσελκύσει τα αισθήματα, μα και το πνεύμα. Καλεί τον ακροατή να στοχαστεί πάνω στις άλλοτε ήρεμες κι άλλοτε αγριεμένες εικόνες της φύσης, όπως ακριβώς επιθυμεί και ο Μονέ με τις πινελιές του.
Πρόκειται για ένα δονητικό, ταλαντευόμενο, λαμπερό ηχητικό τοπίο, που συνταράσσει τις αισθήσεις, με το συνθέτη να χειρίζεται την ορχήστρα με λεπτότητα και ευρηματικότητα για να λάμψουν τα χίλια χρώματα της θάλασσας, αλλά και της ψυχής με "χαρακτηριστικά θαλάσσης".

Μονέ: "Θαλασσινό τοπίο"

Moνέ και Ντεμπισί, φίλοι μου! Τούς ενώνει η τεχνοτροπία της "εντύπωσης" και του δημιουργικού αυθορμητισμού...Το Ντεμπισιανό μουσικό έργο γίνεται αντιληπτό ως "ζωντανός πίνακας" και το αντίστροφο...Τέχνη και όνειρο, ταυτίζονται!

Απολαμβάνουμε το 2ο μέρος της σύνθεσης "La Mer" με υπότιτλο: "Jeux de vagues-Παιγνίδια των κυμάτων".
Ο συνθέτης επιστρατεύει γρήγορους, αιχμηρούς κι ενίοτε άγριους ρυθμούς προκειμένου να πετύχει τους αισθησιακούς ηχοχρωματικούς τόνους, με βοηθούς προς αυτή την κατεύθυνση, μια ασυνήθιστη ενορχήστρωση και τολμηρές ιμπρεσιονιστικές αρμονίες.

Debussy: "La Mer, Jeux de vagues"

Διευθύνει ο Κλαούντιο Αμπάντο:

Παλιότερο κείμενό μου συνδυαστικά με Μονέ-Ντεμπισί μπορείτε να διαβάσετε εδώ ή να ακούσετε σχετική εκπομπή στο κανάλι μου στο youtube με θέμα: "Το θαύμα του Κλωντ Μονέ".

"ΜΟΤΣΑΡΤ και ΜΟΝΕ: 5 Δεκέμβρη η κοινή τους μέρα"

 

Σαν σήμερα έφυγαν δυο μεγάλοι καλλιτέχνες.
Ένας μουσικός κι ένας ζωγράφος.

Το 1791 στη Βιέννη ο Βόλφγκαγκ.Α.Μότσαρτ και το 1926 ο ιμπρεσσιονιστής Κλωντ Μονέ.

Ο Μότσαρτ, το "παιδί θαύμα", που δικαιολογημένα πήρε αυτόν τον τίτλο αφού από τα πέντε μπορούσε να συνθέτει, να εκτελεί κλαβεσέν και βιολί!!

Αξιοθαύμαστη ήταν και η μουσική του μνήμη!
Λέγεται πως έφηβος ακόμη όταν καλεσμένος του Πάπα ταξίδεψε στη Ρώμη άκουσε τη λειτουργία του Αλλέγκρι "Μισερέρε", έργο που αγαπούσε τόσο πολύ ο Πάπας, που δεν επέτρεπε να ακουστεί πουθενά αλλού εκτός από το Βατικανό!
Ο μικρός Βόλφγκανγκ ενθουσιάστηκε τόσο πολύ, που κάθισε και έγραψε όλο το έργο από μνήμης! Η ικανότητά του να θυμάται με ακρίβεια όλες τις νότες προξενούσε τον θαυμασμό του κόσμου σε όλη του τη ζωή.

Τι να πρωτοπείς για το Μότσαρτ; Ένα φαινόμενο της μουσικής, βιρτουόζο εκτελεστή, συνθέτη από πολύ μικρή ηλικία, με άψογο μουσικό αυτί και μνήμη !

Λίγο έως πολύ αυτά είναι γνωστά.
Εκείνο, που ίσως δεν είναι γνωστό είναι πως μιλούσε 5 γλώσσες, και διάβαζε κλασικούς συγγραφείς. Κάθε νέο επίτευγμα της εποχής του τον ενδιέφερε αφάνταστα!
Επίσης συζητούσε για την πολιτική. Ένας γνήσιος εκφραστής του ευρωπαϊκού διαφωτισμού!

Ο έτερος της αποψινής παρέας, ο γάλλος ιμπρεσιονιστής Κλωντ Μονέ.



 Ο τίτλος του πίνακα του Μονέ, "Impression, soleil levant" ("Εντύπωση, Ανατέλλων ήλιος") ενέπνευσε στην χρήση του όρου Ιμπρεσιονισμός .

Ο Όσκαρ Κλωντ Μονέ δεν ήταν τέλειος μαθητής αλλά στη διάρκεια των μαθημάτων του γέμιζε τα βιβλία του με σκίτσα!
Οι πίνακές του εμπνέονται από τη φύση,και αναδεικνύουν την εντύπωση της στιγμής!

"Για μένα το θέμα έχει δευτερεύουσα σημασία. Με ενδιαφέρει να αποδώσω αυτό που ζει ανάμεσα σε μένα και στο θέμα!", έλεγε.

Δαμάζει το φως κι αποτυπώνει λιτά κι ελεύθερα με πινελιές αυθόρμητες, συχνά ατσούμπαλες!


Ας δώσουμε την ευκαιρία στον εαυτό μας να γνωρίσει την αγαλλίαση της ψυχής παρακολουθώντας το παρακάτω βίντεο με μερικούς από τους πίνακες του ιμπρεσιονιστή Μονέ συνοδευμένα με το λυρικό αντάτζιο από το κοντσέρτο για κλαρινέτο και ορχήστρα του Μότσαρτ!
Ένα κονσέρτο που συνέθεσε ο Μότσαρτ το 1791, λίγους μήνες πριν από τον θάνατό του, που φέρει και τον τίτλο "Φθινοπωρινό", εξαιτίας του λυρικού του 2ου μέρους, αντάτζιο.
Ο συνθέτης αφιέρωσε το έργο στον διακεκριμένο βιεννέζο κλαρινετίστα Άντον Στάντλερ.

Ομιχλώδεις σκηνές, ανατολές και ηλιοβασιλέματα, κήποι και νούφαρα, ειδυλλιακές τοπιογραφίες, πορτραίτα και νεκρές φύσεις, που όμως κρατούν μέσα μας ζωντανή την ελπίδα πως η ομορφιά είναι γύρω μας κι αντιφεγγίζει στη ρόδινη ατμόσφαιρα με περισσή γλυκύτητα...

To Clarinet concerto σε A major, K. 622, με το τρυφερότατο αντάτζιό του, η φήμη του οποίου εκτοξεύτηκε όταν ακούστηκε στο βραβευμένο με Όσκαρ ρομαντικό δράμα του Σίντνεϊ Πόλακ: "Πέρα από την Αφρική", γράφτηκε αρχικά για "Bassethorn-μπασέτ κόρνο" και μεταγράφηκε αργότερα για κλαρινέτο.

Το Bassethorn είναι ένα άλτο κλαρινέτο που παρουσιάστηκε περί το 1760 στη Βαυαρία,  δημοφιλές στα τέλη του 18ου αι. σε έργα της σχολής του Mανχάιμ και του Μότσαρτ.
Όμως στο γύρισμα του αιώνα  χρησιμοποιήθηκε ελάχιστα από τους συνθέτες, με τα παλιά έργα που είχαν γραφτεί γι' αυτό το όργανο, να μεταγράφονται για κλαρινέτο.
Τις τελευταίες δεκαετίες κατασκευάστηκαν μερικά μπασέτ κόρνα σύμφωνα με τα παλιά πρότυπα.
Ένας από τους μεγάλους και πολυβραβευμένους του οργάνου είναι ο αμερικανός  David Shifrin, ο οποίος βοήθησε στη διάδοση χρήσης του Basset και μάλιστα ο πρώτος που ηχογράφησε το κονσέρτο σε Λα του Μότσαρτ  στην αρχική του μορφή με την ορχήστρα της πόλης του Σιάτλ.

Έχει επανειλημμένως συνεργαστεί με τον  ταλαντούχο Τζεράρντ Σουάρζ, μαέστρο και καλλιτεχνικό δ/ντή της Seattle Symphony Orchestra, υπό την μπαγκέτα του οποίου ακούμε το λυρικό αντάτζιο, 2ο μέρος του Μοτσάρτιου κονσέρτου, ηχογράφηση του 1985 σύμφωνα με τα παραπάνω πρότυπα, που οι μουσικοκριτικοί ψήφισαν ως "Ηχογράφηση της Χρονιάς":

Μότσαρτ και Μονέ...Μια συνεύρεση μέσα στη γκρίζα εικόνα του χειμώνα, που'γινε μαγικό ταξίδι στην ψυχή, με δυο χαρισματικές προσωπικότητες!
Σκάλισα γλυκά το παρελθόν, όπως αρμόζει στην ευαισθησία τους...
Ο θάνατος τούς συνάντησε την ίδια μέρα ημερολογιακά...Εγώ ανακάλυψα το σημείο συνάντησής τους πάνω στην ομορφιά των δημιουργιών τους κι η ψυχή...αγαλλίασε!

Azy Gouziou (Άζη Γουζίου)5 December 2020 at 06:46

Μια ημερομηνία που σημαδεύει δύο σπουδαίους της τέχνης σε μια σύμπραξη που ούτε οι ίδιοι θα μπορούσαν να φανταστούν ότι θα συνέβαινε.
Εξαιρετικός ο παραλληλισμός σου, γλυκιά μου Ελπίδα και το κοντσέρτο (το μοναδικό για κλαρινέτο του Μότσαρτ) στην βραβευμένη ηχογράφηση είναι αξιομνημόνευτο.
Επειδή το φβ μου έφερε αναμνήσεις σήμερα, θα μου επιτρέψεις να προσθέσω δύο ακόμη σπουδαία ονόματα που έφυγαν απ' αυτή την ζωή σαν σήμερα:
Alexander Dumas ( Συγγραφέας - 1870)
"Κάθε ανθρώπινη σοφία περιέχεται σε αυτές τις δύο λέξεις -"Υπομονή και Ελπίδα "
(Κόμης Μοντε Χρίστος)
ΚΑΙ
Dave Bruebeck (Πιανίστας - Τραγουδοποιός - 2012)
Καλό απόγευμα Σαββάτου! ❤
ReplyDelete

Μονέ-Ντεμπισί: "Βήματα στο χιόνι" παρέα με την "Κίσσα" του...

 [Kαλημέρα ιμπρεσιονιστικής αισθητικής για τα σημερινά γενέθλια του Κλωντ Μονέ ]

(14 Νοεμβρίου 1840)

"Πορτραίτο του Κλωντ Μονέ", Ρενουάρ

Δεν ήταν και ο ευκολότερος χαρακτήρας...

Δεν μιλούσε πολύ και σπάνια σε χαιρετούσε όταν σε συναντούσε στο δρόμο.

Αφιέρωνε στη ζωγραφική του πολλές από τις ώρες της μέρας του…

Ο Moνέ αγαπούσε πολύ όμως και το διάβασμα…Ειδικά τα χειμωνιάτικα βράδια...Διάβαζε δυνατά…

Ανάμεσα στους αγαπημένους του συγγραφείς ο Φλωμπέρ, ο Ζολά, ο Τολστόι…

Διάβαζε και την Ιστορία της Γαλλίας, όπως  και την Εφημερίδα του Ντελακρουά για τις Τέχνες και τα Γράμματα…

"Εκείνη τη χρονιά ο χειμώνας ήταν βαρύς…Χιόνιζε για πολλές μέρες και το κρύο ήταν περισσότερο από τσουχτερό…
Απ’το παραθυρό μας είδαμε να προχωρά ένα ψηλό καβαλέτο και στη συνέχεια πρόβαλε ένας άνδρας φορώντας γάντια και τυλιγμένος με κουβέρτες...
Το πρόσωπό του έμοιαζε κατεψυγμένο…Ήταν ο Μονέ που είχε βγει να μελετήσει το χιόνι…"

Αυτά σημειώνει στο βιβλίο του: "Claude Monet ce mal connu" ο Jean-Pierre Hoschedé, όπου καταγράφονται οι αναμνήσεις του για τον ζωγράφο, όπως τον έζησε στο Ζιβερνί, αλλά και στο κάστρο των Montgeron.

C.Monet: "Η Κίσσα"

Η διάσημη "Κίσσα" του ιμπρεσιονιστή ζωγράφου είναι το μεγαλύτερο σε μέγεθος έργο του με θέμα τη χειμωνιά, που -όπως έγραψα παραπάνω- ο Μονέ κόντεψε να πάθει κρυοπαγήματα προκειμένου να μελετήσει τις διαβαθμίσεις του φωτός στο χιόνι, πώς αποτυπώνονται οι χρωματικές σκιές πάνω του, και πώς το μάτι αντιλαμβάνεται το παιχνίδισμα του ήλιου πάνω στο λευκό του…

Παρατηρείστε!  Το φόντο, ένα χιονισμένο πάλλευκο τοπίο…Μια μαύρη κίσσα είναι σκαρφαλωμένη στο ξύλινο πορτάκι του κήπου…Το φως του ήλιου λάμπει και καθώς οι αχτίδες του πέφτουν πάνω στο φρέσκο, πουπουλένιο χιόνι, δημιουργούνται πλήθος από βιολετί και μαβιές σκιές κατά μήκος του φράκτη.

Ο ΚΛΩΝΤ Μονέ, μάστορας του χρώματος μεγαλουργεί με τα ιμπρεσιονιστικά πινέλα του κι ένας άλλος ΚΛΩΝΤ  -μουσικός ιμπρεσιονιστής αυτός- φιλοτεχνεί μοναδικά τις εντυπώσεις του από ένα χιονισμένο τοπίο.

Ο Ντεμπισί το 1910 γράφει το κοσμαγάπητο πρελούδιο: "Des pas sur la neige-Βήματα στο χιόνι",  μια από τις ομορφότερες σελίδες της πιανιστικής φιλολογίας…
Αποτελεί κομμάτι του 1ου Βιβλίου Πρελουδίων του συνθέτη.

Γεμάτο φωτοσκιάσεις και λεπτές  αποχρώσεις, είναι έργο που εγείρει αφηρημένες απροσδιόριστες "εντυπώσεις"…

O Kλωντ Ντεμπισί μεταλάσσει τη ζωγραφική υπόσταση του ιμπρεσιονιστικού πίνακα σε ηχητικά σχήματα...Το χέρι του πιανίστα "ζωγραφίζει" λεπτές πινελιές πάνω στο πληκτρολόγιο, παρασύροντας την ψυχή του ακροατή να "βηματίσει" στην πουπουλένια, χειμωνιάτικη πλάση... 

Τη χρωματισμένη με βιολετί και μαβιές  αποχρώσεις, που ο ήλιος δίνει στο χιόνι της...

C.Debussy: Des pas sur la neige / D. Barenboim