Translate

fb

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ραφαήλ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ραφαήλ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 8 Νοεμβρίου 2023

Η Γιορτή του Αρχαγγέλου Μιχαήλ και ο Μπαχ...

 Rafhael: "Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ καταβάλλει τον διάβολο"
ή "Le Grand Saint Michel"


"Ο ήλιος έγερνε πια να βασιλεύσει, γέμισε ίσκιους το βουνό. Λόξεψαν, πέρασαν από ένα ρημοκλήσι σφηνωμένο στους βράχους. Παλιό, αποξεχασμενο από τους ανθρώπους, μια φορά το χρόνο μονάχα το θυμούνταν, στις 8 του Νοέμβρη, των Ταξιαρχών.
Γίνεται ένα μικρό πανηγυράκι, ανάβουν οι πανηγυριώτες κεριά, φωτίζονται οι μισοσβημένες τοιχογραφίες. Ξυπνούν οι φτερούγες του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, μαύρες με κόκκινες ούγιες.Ύστερα κατά το δειλινό, φεύγουν οι άνθρωποι, σβήνουν τα κεριά, σβήνουν κι οι φτερούγες των αγγέλων και περιμένουν πάλι ένα χρόνο..."
(Καζαντζάκης: "Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται")


Ανάμεσα στο γήινο και το επουράνιο, το κοσμικό και το υπερβατικό τοποθετούνται οι Άγγελοι, όντα υπερφυσικά, αγαθά πνεύματα, ασώματες δυνάμεις που υπηρετούν τις βουλές του Θεού και αναγγέλλουν το θέλημά Του.

Οι θρησκείες υποστηρίζουν ότι υπάρχουν διαφορετικές τάξεις(επίπεδα) ασωμάτων, δηλαδή πνευμάτων που πλαισιώνουν το Θρόνο του Θεού.. Οι Αρχάγγελοι που η Ορθοδοξία γιορτάζει σήμερα, 8 Νοεμβρίου, είναι μέλη της τρίτης ταξιαρχίας Αγγέλων. Πρώτος στην τάξη είναι ο Αρχάγγελος Μιχαήλ, ανάμεσα στους Γαβριήλ, Ραφαήλ, Ουριήλ, Σαλαθιήλ, Ιεγουδιήλ, Βαραχιήλ και Ιερεμήλ.

Ο Αρχάγγελος "Μιχαήλ", που στα Εβραϊκά σημαίνει "ποιος είναι όμοιος με τον Θεό;" θεωρείται ο φρουρός της πίστης που πολεμά κάθε τι που αποκλίνει από το βασικό δόγμα γι' αυτό και απεικονίζεται ως στρατηγός, ο οποίος κρατάει στο δεξί του χέρι δόρυ και επιτίθεται στο Σατανά.

"Ο Μιχαήλ μάχεται τους δαίμονες της Κόλασης"
ή "Μικρός Μιχαήλ", Ραφαήλ - 1505
"Έγινε τότε πόλεμος στον ουρανό· από τη μια ο Μιχαήλ με τους αγγέλους του
κι από την άλλη ο δράκοντας. Ο δράκοντας με τους αγγέλους του πολέμησε αλλά δεν επικράτησε,κι έτσι δεν του επιτράπηκε να μείνει άλλο στον ουρανό..."
(Αποκάλυψη Ιωάννου, 12: 7-12)


Έτσι απεικονίζεται κι από τον σπουδαίο ζωγράφο της πρώιμης αναγέννησης, Ραφαήλ στο έργο με τίτλο: "Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ καταβάλλει τον διάβολο" (στην παραπάνω εικόνα) που εκτίθεται στο Λούβρο, γνωστό ως "Μεγάλος Άγιος Μιχαήλ" για να ξεχωρίζει από ένα μικρότερο πρώιμο έργο του ιταλού καλλιτέχνη, επεξεργασία του ίδιου θέματος, που δείχνει τον Αρχάγγελο να μάχεται τους δαίμονες της Κόλασης, ενώ πίσω του υποφέρουν οι αμαρτωλοί(διπλανή εικόνα).

Ο Ραφαήλ απεικονίζει τον Αρχάγγελο να στέκεται με το σπαθί στο δεξί του χέρι ενώ μόλις έχει ακινητοποιήσει το Διάβολο, σύμβολο θριάμβου του καλού απέναντι στο κακό. Αριστοτεχνική η χρήση του χρώματος, όπως και η τοποθέτηση του σώματος του Μιχαήλ, που υποδηλώνει κίνηση. Αντίθετα, η έκφραση του προσώπου του Αρχαγγέλου είναι γαλήνια και ήρεμη, αναφορά στην υπεροχή του παραδείσου έναντι της κόλασης.Αξιοπρόσεκτη είναι η λεπτομέρεια πως τα φτερά του Αρχαγγέλου απεικονίζονται ανοιχτά ενώ του διαβόλου κλειστά, υποδηλώνοντας την ήττα.


Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ, αγγελικός οικοδεσπότης του Παραδείσου έχει εμπνεύσει πληθώρα συνθετών ανά τους αιώνες, μια μοναδική παραγωγή οραματικών και δραματικών μουσικών δημιουργιών.


Tην εποχή του Γ.Σ.Μπαχ η γιορτή του Αγίου Μιχαήλ και των Αρχαγγέλων ήταν σπουδαία θρησκευτική γιορτή, υψηλής ιερότητος σε επίπεδο παρόμοιο με τα Χριστούγεννα ή το Πάσχα. 'Ετσι δεν ξαφνιάζει το ότι ο κάντορας μόνο στα χρόνια της Λειψίας έδωσε τέσσερις γιορτινές καντάτες για την περίσταση, γνωστές ως "Καντάτες Michaelmas".



  • Το 1723, πρώτος χρόνος του Μπαχ στη Λειψία, ο συνθέτης συνέθεσε το χορωδιακό "Nun ist das Heil und die Kraft, BWV 50-Έφτασε τώρα η σωτηρία και η δύναμη", μέρος μιας υποτιθέμενης χαμένης καντάτας, η πατρότητα της οποίας αμφισβητείται από ορισμένους μελετητές λόγω μη ύπαρξης αυθεντικής παρτιτούρας.

Το κείμενο είναι παρμένο από την Αποκάλυψη του Ιωάννη:

"Έφτασε τώρα η σωτηρία και η δύναμη
κι η βασιλεία του Θεού κι η εξουσία του Μεσσία.
Διώχτηκε από τον ουρανό ο πολέμιος των αδερφών μας,
που τους κατηγορούσε μέρα νύχτα μπροστά στο Θεό μας."


Εντυπωσιακή καντάτα για διπλή χορωδία και μικρό ορχηστρικό σύνολο που από την εισαγωγή της δημιουργεί αίσθημα κλιμάκωσης ενθουσιασμού, καθώς συγκεκριμένοι στίχοι και λέξεις τονίζονται με ρυθμικό δυναμισμό, καθένας υψηλότερος σε τόνο από τον προηγούμενο.


J.S Bach: "Nun ist das Heil und die Kraft, BWV 50"
(Διευθύνει ο John Eliot Gardiner)


  • Την επόμενη χρονιά, το 1724 ο Μπαχ για τη Γιορτή των Αρχαγγέλων συνέθεσε την καντάτα "Herr Gott, dich loben alle wir-Κύριε Θεέ, σε δοξάζουμε όλοι, BWV 130" για τετράφωνη μικτή χορωδία και μικρό σύνολο οργάνων βασισμένη σε Λουθηρανικό κείμενο το οποίο αναφέρεται γύρω από την αιώνια μάχη μεταξύ καλού και κακού – σε αυτή την περίπτωση με το πρόσχημα ενός δράκου. Οι πρώτες νότες καθιστούν σαφές ποιος θα κερδίσει: οι Άγγελοι του Θεού...
Τρομπέτες και τύμπανα πλαισιώνουν το εγκωμιαστικό χορικό προσδίδοντας ιδιαιτέρως λαμπρό ύφος.


Bach: "Herr Gott, dich loben alle wir, BWV 130"
(Διευθύνει ο Karl Richter)



  • Τα πρώτα χρόνια στην πόλη της Λειψίας ήταν ιδιαίτερα παραγωγικά για τον Μπαχ, κυρίως σε ότι αφορά τις καντάτες για το εκκλησιαστικό ημερολόγιο. Έτσι, για τη Γιορτή του Αγίου Μιχαήλ, που εκτός από θρησκευτικής ήταν και εμπορικής σημασίας αφού σηματοδοτούσε την έναρξη της μεγάλης ετήσιας έκθεσης εμπορικών προϊόντων, ο κάντορας το 1726 έγραψε την "Es erhub sich ein Streit , BWV 19".
Όπως και με άλλες καντάτες του Μπαχ που γράφτηκαν για τη γιορτή του Αγίου Μιχαήλ ανοίγει με ενα επιβλητικό χορωδιακό, ενώ τα ρετσιτατίβι μπάσου και τενόρου περιγράφουν μεν τη σημασία της νίκης επί του σατανά, αποπνέοντας δε ζοφερή διάθεση για να υποδηλώσουν την ευθραυστότητα του ανθρώπου όπως και τις αλλεπάλληλες δυσκολίες της ανθρωπότητας.

Bach: "Es erhub sich ein Streit, BWV 19"



  • Την τελευταία από τις σωζόμενες τρεις καντάτες για τη Γιορτή του Αγίου Μιχαήλ συνέθεσε ο Μπαχ το 1728 ή 1729 σε λιμπρέτο του Πίκαντερ, όπου το κείμενο συνδυάζει τον Ψαλμό 118 και στίχους προσαρμοσμένους στις προβλεπόμενες αναγνώσεις για την ημέρα από την Αποκάλυψη του Ιωάννη και τα χωρία όπου ο Μιχαήλ μάχεται το δράκο.
    Εχει τίτλο "Man singet mit Freuden vom Sieg-Οι άνθρωποι τραγουδούν με χαρά για τη νίκη" και είναι αξιοπρόσεκτο πως οι αναλυτές σημειώνουν ότι σε σύγκριση με προηγούμενα έργα για την ίδια περίσταση, αυτή η καντάτα του Μπαχ χαρακτηρίζεται από έκφραση ενθουσιασμού και πρόκληση εορταστικής παρά μαχητικής ατμόσφαιρας.

    Bach: "Man singet mit Freuden vom Sieg, BWV 149"



Σάββατο 6 Αυγούστου 2022

"Μεταμόρφωση Σωτήρος": η γλυκύτητα της φωτεινής παρουσίας Του με χρώμα και ήχο...

 

"Μεταμόρφωση Σωτήρος", Τιτσιάνο


Χρόνια Πολλά στους εορτάζοντες, μα και στην πλάση ολάκερη!
Πάντα να έχουμε την ευλογία του Σωτήρα, φώτιση στο πνεύμα και αγάπη στις καρδιές!
Η φανέρωσή Του είναι καθημερινή...Αρκεί να αναλογιστούμε τις απολαύσεις και τα αγαθά που βιώνουμε με τον ερχομό Του...

Χρόνια Πολλά! Ο Σωτήρας ας ευλογεί όλους μας!

"Μεταμόρφωση Σωτήρος", Ραφαήλ

Το παραπάνω εκπληκτικό εικαστικό του Ραφαήλ που απεικονίζει την "Μεταμόρφωση του Σωτήρος" είναι το τελευταίο του σπουδαίου ζωγράφου και κοσμεί την Πινακοθήκη του Βατικανού.

Το έργο διακρίνεται σε δυο αφηγηματικά μέρη. Στο ανώτερο μέρος αποτυπώνεται η Μεταμόρφωση, με το Χριστό να αιωρείται ως υπέρλαμπρο Φως ανάμεσα στα νέφη και τους δυο προφήτες, Μωυσή και Ηλία. Στην κορυφή του βουνού, κείτονται οι Απόστολοι, που τυφλωμένοι από το φως καλύπτουν τα πρόσωπά τους.

Στο κάτω μέρος ο δημιουργός σκιαγραφεί το πανικόβλητο πλήθος κι ένα δαιμονισμένο αγόρι, το οποίο όπως μας πληροφορούν οι Γραφές, ο Ιησούς θεραπεύει με έναν απλό λόγο Του κατεβαίνοντας από το όρος Θαβώρ...
Όλοι γεμάτοι θάμβος και δέος αντικρίζουν το μεγαλείο της δόξας του Θεού και γεμίζουν από τη γλυκύτητα της φωτεινής παρουσίας Του.



H METΑΜΟΡΦΩΣΗ του ΣΩΤΗΡΟΣ είναι το θέμα του ομώνυμου ορατορίου του Olivier Messiaen: "The Transfiguration of Our Lord Jesus Christ", που βασίζεται στην αφήγηση από τα Συνοπτικά Ευαγγέλια της Μεταμόρφωσης του Ιησού ( κατά Ματθαίον,  κατά Μάρκον και  κατά Λουκάν) και χωρία από το "Σύνοψις Θεολογική" του Θωμά Ακινάτη. 

Ο συνθέτης επεξεργαζόταν τις μουσικές ιδέες του για τρία χρόνια, από το 1965 έως το 1969 και το έργο έκανε πρεμιέρα  αμέσως αφού ολοκληρώθηκε, στη Λισαβόνα τον Ιούνιο του 1969. Είναι απαιτητικό θρησκευτικό έργο μεγάλης κλίμακας που ανατίθεται σε πλέον των 200 εκτελεστών ορχήστρας, επτά σολίστ και 100 χορωδούς.

Η ιδέα για μια σύνθεση με θέμα τη Μεταμόρφωση γεννήθηκε πολλές δεκαετίες πριν και ωρίμαζε σταδιακά.


"Ο Ιησούς μαζί του τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη ανέβηκε σ’ ένα ψηλό βουνό.
Εκεί μεταμορφώθηκε μπροστά τους· έλαμψε το πρόσωπό του σαν τον ήλιο και τα ενδύματά του έγιναν άσπρα σαν το φως.
[..]
Ένα φωτεινό σύννεφο τους σκέπασε, και μέσα από το σύννεφο ακούστηκε μια φωνή που έλεγε: "Αυτός είναι ο αγαπημένος μου Υιός, ο εκλεκτός μου· αυτόν να ακούτε".

"Μεταμόρφωση Σωτήρος", Ρούμπενς


Η "Transfiguration of Our Lord Jesus Christ" είναι μια από τις συνθέσεις του γάλλου οργανίστα και συνθέτη, Μεσσιάν που  απεικονίζουν αυτό, που προσδιόριζε ως "τις θαυμάσιες πτυχές της πίστης" βασισμένες στον ακλόνητο Ρωμαιοκαθολικισμό του.
Ένας συνδυασμός πνευματικότητας και εξαιρετικής μελωδικότητας, με θερμές τονικές αρμονίες, εκτενή χρήση του τραγουδιού των πουλιών όπως μάς έχει συνηθίσει ο ορνιθολόγος δημιουργός, όπως π.χ εμπνεύσεις από τον κελάηδισμα του ψαρονιού, της τσίχλας ή του κότσυφα, τη φωνή  του γερακιού, τις κραυγές του αλπικού κορακιού κλπ...

Ιδιαίτερα εμφανής είναι η χρήση "παλίνδρομων", ( σχημάτων πολυρρυθμίας) και "τρόπων περιορισμένης μετατροπίας" (τονικότητες δικής του επινόησης). 


"Μετεμορφώθης ἐν τῷ ὄρει Χριστέ ὁ Θεός, δείξας τοῖς Μαθηταῖς σου τήν δόξαν σου,
καθώς ἠδύναντο. Λάμψον καί ἡμῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς, τό φῶς σου τό ἀΐδιον,
πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, φωτοδότα δόξα σοι".


Το ορατόριο δομείται σε δύο τμήματα των επτά μερών το καθένα, απ' όπου θα ακούσουμε τα τελικά χορικά κάθε τμήματος:

Ι:  "Choral de la sainte montagne- Χορικό  του ιερού βουνού":

και

ΙΙ: "Choral de la lumière de gloire - Χορικό του Φωτός της δόξας":



Είθε, αγαπημένοι φίλοι, το Φως του Θαβώρ να φωτίζει κάθε σκοτεινή πλευρά της ψυχής μας και να μας οδηγεί στη μεταμόρφωση της καρδιάς, της σκέψης και της ζωής μας. Όπως ο Χριστός φανέρωσε το θείο Του πρόσωπο, έτσι κι εμείς ας μεταμορφωνόμαστε καθημερινά μεσα από την πίστη, την αγάπη και την καλοσύνη!
Καλή φώτιση, υγεία, δύναμη και εσωτερική ειρήνη σε όλους μας!



Παρασκευή 17 Ιουλίου 2020

Μαρίνα και Μαργαρίτα της Αντιόχειας: οι Μεγαλομάρτυρες, που ταπείνωσαν το Διάβολο...



 "St Margaret and the Dragon", Ραφαήλ - Βιέννη




Η Mεγαλομάρτυς Μαρίνα γεννήθηκε στην Αντιόχεια της Μικρασίας. Όμως, χάνοντας τη μητέρα της αμέσως μετά τη γέννησή της, ο πατέρας της την έδωσε να τη φροντίζει μια οικογένεια χωρικών. Καθώς τα μέλη της οικογένειας ήταν χριστιανοί, φυσικό ήταν η Μαρίνα να διδαχθεί την πίστη στο Θεό, να μεγαλώνει με Χριστιανικές αρχές και αρετές.
Όταν ο ειδωλολάτρης πατέρας της έμαθε πως είχε ασπαστεί το Χριστιανισμό αποφάσισε να την παντρέψει με τον διοικητή της περιοχής, ο οποίος δέχτηκε, καθώς εντυπωσιάστηκε από τα κάλλη της νεαρής Μαρίνας. Εκείνη αρνήθηκε την πρόταση, λέγοντάς του με τόλμη πως δεν μπορεί να τον παντρευτεί επειδή είναι Χριστιανή.
Οργισμένος ο άνδρας από την απόρριψή της, διέταξε να την κλείσουν φυλακή και να την βασανίσουν. Η Μαρίνα όμως, τα υπέμενε όλα με ηρωισμό και καρτερία, έχοντας βαθιά πίστη στο Θεό.
Ο θρύλος θέλει όλες οι πληγές που προκαλούνταν από τα βασανιστήρια της ημέρας, να θεραπεύονται τη νύχτα.
Μάλιστα, κατά τη διάρκεια της φυλάκισής της παρουσιάστηκε στο κελί της και ο Σατανάς με μορφή φοβερού δράκοντα, που έβγαζε φωτιές από το στόμα!


 "St Margaret and the Dragon", Ραφαήλ, Λούβρο
Η Μαρίνα, τρόμαξε προς στιγμήν, όμως παρά το νεαρό της ηλικίας της η πίστη και η αφοσίωσή της την όπλισαν με θάρρος και όταν ο Διάβολος άνοιξε το θεόρατο στόμα του και σχεδόν την είχε κατασπαράξει, εκείνη κρατώντας στο χέρι το Σταυρό προσευχόταν ασταμάτητα στο Άγιο Όνομα Του Κυρίου, κάνοντας το Δαίμονα να απομακρυνθεί έντρομος.
Ο έπαρχος βλέποντας πως δεν άλλαζε στάση διέταξε τον αποκεφαλισμό της.


Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη της στις 17 του Ιούλη, ενώ η Αγία Μαρίνα ταυτίζεται με την Αγία Μαργαρίτα των Δυτικών, επίσης από την Αντιόχεια της Πισιδίας, γνωστή γι' αυτό το λόγο ως Αγία Μαργαρίτα της Αντιόχειας.

Και οι δυο έχουν κοινό τον τρόπο μαρτυρίου, το θρύλο τους και την ημέρα εορτασμού τους.


[Συμπληρωματικά να αναφέρουμε πως οι Ορθόδοξοι πιστεύουν πως η Αγία Μαρίνα ταπείνωσε το Διάβολο χτυπώντας τον με σφυρί στο κεφάλι.

Ο λαός μας συνδέει την Αγια-Μαρίνα -καθώς μεγάλωσε στην ύπαιθρο- με την αγροτική ζωή και τις καιρικές συνθήκες γι' αυτό και συνηθίζεται να λέμε:
 "Ο Αη-Λιας φέρνει σταφύλια και τα σύκα η Αγια-Μαρίνα"]


"St Margaret and the Dragon",
David Teniers after Raphael, Γλασκώβη
Το επεισόδιο της Μαργαρίτας-Μαρίνας με το Διάβολο-Δράκο έχει απεικονίσει αριστουργηματικά ο Ραφαήλ στα εικαστικά του με τίτλο: "St Margharet and the Dragon", (μερικά από τα οποία συνοδεύουν το κείμενο).
O Ιταλός ζωγράφος της πρώιμης Αναγέννησης με θαυμαστή σαφήνεια μορφών αποτυπώνει την Αγία τη στιγμή πριν την καταπιεί ο δράκος. Την απεικονίζει απτόητη, με γενναιότητα που πηγάζει από την βαθιά πίστη της, κρατώντας τον σταυρό(στην εκδοχή τη Βιέννης) ή κλαδί φοίνικα(στη συλλογή του Λούβρου).

Ο Βέλγος σύγχρονος κλασικός συνθέτης, Bert Appermont εμπνέεται από το ίδιο επεισόδιο τη σύνθεσή του: "The Miracle-Passion of St Margareth".

Το συνέταξε το 2016 κατόπιν παραγγελίας για τα 1100 χρόνια από την ίδρυση του ιστορικού Αυτοκρατορικού Μοναστηριού St. Margarethen στο Bάλντκιρχ της Γερμανίας.

Πρόκειται για τεσσάρων μερών σύνθεση για ορχήστρα πνευστών, στον τύπο του συμφωνικού ποιήματος απαράμιλλης εκφραστικότητας.
Σύμφωνα με το δημιουργό έχει δεχτεί επιρροές από το Γρηγοριανό μέλος, τη μεσαιωνική μουσική, αλλά και από τον Καρλ Ορφ στα γεμάτα ένταση φωνητικά μέρη, την πολυδαίδαλη ενορχήστρωση και τη δύναμη του ρυθμού, στην οποία πίστευε και δίδαξε ο Ορφ στο μουσικοπαιδαγωγικό σύστημά του:

1. "Παρθένος".
Ο συνθέτης χρησιμοποιώντας πολλά στοιχεία της μεσαιωνικής λαϊκής μουσικής αποτυπώνει τη ζωή της νεαρής κοπέλας στην ύπαιθρο με τις δυσκολίες της και με αναφορές σε Γρηγοριανά άσματα τις θρησκευτικές πεποιθήσεις της και την ακλόνητη πίστη της.

2. "Ο Σατανάς"
Το αρχικό μουσικό θέμα βασίζεται σε διάφωνες συνηχήσεις, που αποδίδουν το Διάβολο. Αρμονικές αποκλίσεις, συχνές εναλλαγές στο ρυθμό και τη δυναμική αποτυπώνουν τον εσωτερικό αγώνα και την αντίσταση της νέας. Το μέρος ολοκληρώνεται με μια γρηγοριανή μελωδία που δηλώνει τη νίκη της Μαργαρίτας και την βαθιά αφοσίωση και πίστη της στο Θεό.

3. "Θάνατος"
"Θα διώξει κάθε δάκρυ από τα μάτια κι ο θάνατος δεν θα υπάρχει πια.Ούτε πένθος, ούτε κλάμα, ούτε πόνος γιατί όλα θα έχουν περάσει..."
Η παραπάνω βιβλική φράση από την Αποκάλυψη του Ιωάννη συνδυαστικά με στίχους από ποίημα του βρετανού ποιητή και κληρικού John Donne, ανατίθενται σε μια υψίφωνο που υποδύεται τη Μαργαρίτα-Μαρίνα η οποία ζητά από το Θεό να την πάρει κοντά του στους Ουρανούς. Πρόκειται για κατανυκτικότατο και γεμάτο αγαλλίαση μέρος, που έχει και τον συμβολιστικό χαρακτήρα της απελευθέρωσης της ανθρώπινης ψυχής.

4. "Ανάληψη"
Η μετάβαση στο 4ο και τελευταίο μέρος γίνεται με τις τρομπέτες που εκτελούν πιανίσιμο, σταδιακά όμως αυξάνουν τη δυναμική τους. Αναμιγνύονται με τη φωνή της σοπράνο ακολουθώντας δοξαστικής φύσεως μελωδική γραμμή, νύξεις στην Μεγαλομάρτυρα, που ευτυχής ανέρχεται στους Ουρανούς με το Θεό να τής χαρίζει το αιώνιο και αμάραντο φωτοστέφανο της Αγίας.

Bert Appermont: "The Miracle-Passion of St Margareth":



Δευτέρα 6 Απριλίου 2020

"Ο Ραφαήλ και η Φορναρίνα του"

 

"Ραφαήλ και Φορναρίνα", Ζαν Ωγκύστ Ντομινίκ Ενγκρ



Λένε πως ο Ραφαήλ στέκεται ισάξια δίπλα στον Λεονάρντο ντα Βίντσι και τον Μικελάντζελο.
Ο σπουδαίος ζωγράφος και αρχιτέκτονας  γεννήθηκε και πέθανε την ίδια μέρα, σαν σήμερα, 6 Απριλίου...

Είναι από τους  μεγαλοφυέστερους εκπροσώπους της ώριμης Αναγέννησης, ο ζωγράφος που συνδυάζει την εξιδανίκευση των μορφών με τη φυσικότητα και τη ζεστασιά τους, καθώς ζωγραφίζει με μια κρυστάλλινη καθαρότητα και ένα γλυκό, διάφανο φως.

Είναι επίσης διάσημος για τις ερωτικές περιπέτειες του, στοιχείο, που αντανακλάται έντονα στο ζωγραφικό έργο του(ερωτικές μυθολογικές σκηνές, γυμνά σώματα).

Ο Ραφαήλ δεν παντρεύτηκε ποτέ, όμως είχε πολλές ερωτικές περιπέτειες με αξιοσημείωτη τη σχέση του με τη Μαργαρίτα, γνωστή ως "Φορναρίνα". Αυτό ήταν το παρατσούκλι της, επειδή ήταν κόρη  φούρναρη (fornaio).

Ετσι, σάς καλησπερίζω με μια αναφορά στον διάσημο ζωγράφο και τη Φορναρίνα του, μεσω της θεατρικής λογοτεχνίας και το έργο της Σοφίας Καψούρου: "Ερωμενες στον καμβά", απ' όπου έχω διαλέξει έναν από τους μονολόγους της Φορναρίνας για τον Ραφαήλ της.


"ΦΟΡΝΑΡΙΝΑ:
Τη βλεπετε; Εγώ είμ'αυτή! Αυτή με το στήθος το ξεσκέπαστο. Αυτή με το διάφανο πέπλο που τάχα μου της πέφτει και φαίνεται η κοιλιά της. Αυτή που με το αριστερό χέρι καλύπτει το απόκρυφο σημείο της με συστολή.
Βλέπετε τι όμορφη που ήμουν; Όμορφη...Τύφλα να 'χει η Αναδυομένη του Μποτιτσέλι.Η Αφροδίτη, καλέ...που αναδύεται μέσα απ'τη θάλασσα[...] Δε λέω, νόστιμο κορίτσι, όμως η κοιλιά της, πρησμένη, λες κι είχε φάει ένα ταψί σπανακόπιτα...
Ααα, όλα κι όλα!Οταν εγώ θα πόζαρα την επομένη για τον Ραφαήλο μου, με δυο καρότα την έβγαζα το προηγούμενο βράδυ. Να είναι επίπεδη η κοιλιά..Να καμπυλώνει εκεί που πρέπει, ένα ελαφρύ τόξο, όπως φουσκώνει ένα καρβέλι ψωμί...[...]
"Φορναρίνα" Ραφαήλ (ο πίνακας στον οποίο αναφέρεται
το λογοτεχνικό απόσπασμα)

"Μου φτάνει να βλέπω το δέρμα σου", μου'λεγε..."τη ροζ ανταύγεια στα μάγουλά σου".

[...]
Εγώ ήμουν η Γαλάτεια, εγώ και η Μαντόνα του Αγίου Σίξτου, εγώ και οι Τρεις Χάριτες. Όλες οι γυναίκες, εγώ ήμουν!
[...] Την αγαπούσε τη γυναίκα ο Ραφαήλος μου. Ισως επειδή η συγχωρεμένη η μανούλα του πέθανε, στα οχτώ του. Δεν πρόλαβε να τον κάνει να μισήσει τις γυναίκες..."

("Ερωμένες στον καμβά", Σοφία Καψούρου, εκδ. Sestina, σελ 35-36)




Το παραπάνω απόσπασμα από το θεατρικό της Σ. Καψούρου αναφέρεται στο αισθησιακό πορτραίτο που βλέπετε δεξιά. 
Πρόκειται για προκλητική απεικόνιση της γυναίκας που ο ζωγράφος φιλοτεχνεί γυμνόστηθη, κρατώντας με το δεξί της χέρι μια αραχνοΰφαντη εσάρπα που αφήνει να διαφανεί το βελούδινο κορμί της.
Με το αριστερό πιάνει έναν στιλπνού υφάσματος μανδύα με τον οποίο προσπαθεί να καλύψει απόκρυφα σημεία του σώματός της.
Χαρακτηριστικό είναι το δέσιμο του μαντηλιού στο κεφάλι, σαν τουρμπάνι, που συγκρατεί τα μαύρα μαλλιά, ενώ ο Ραφαήλ προκειμένου να δείξει τη σχέση του με τη γυναίκα, σχεδιάζει στο μπράτσο της μια κορδέλα με την υπογραφή του: "Raphael Urbinas - Ραφαήλ από το Ουρμπίνο". 
Παρατηρείστε στο σκούρο φόντο πως διακρίνονται φύλλα μυρτιάς, σύμβολο ωραιότητας και νεότητος, που συνδέεται με τη λατρεία της θεάς Αφροδίτης, θεάς του κάλλους και του έρωτα.



"Raphael- Μουσικές σκηνές από την Αναγέννηση" τιτλοφορείται και η μονόπρακτη όπερα του Anton Arensky, βασισμένη σε πραγματικά και φανταστικά επεισόδια της ζωής του αναγεννησιακού καλλιτέχνη.
Το λιμπρέτο γράφτηκε αρχικά στη ρωσική γλώσσα κι αργότερα μεταφέρθηκε στην ιταλική.
Είναι έργο του 1894 για το πρώτο συνέδριο Ρώσων εικαστικών καλλιτεχνών.
Εκτός από τον Ραφαήλ, βασικό πρόσωπο στην όπερα είναι και η μούσα-μοντέλο του, Φορναρίνα.

Να πούμε πως ο Aρένσκι είναι από τους σημαντικότερους ρώσους πιανίστες και συνθέτες της ύστερης ρομαντικής περιόδου.
Υπήρξε μαθητής του Ρίμσκι Κόρσακωφ και για την όπερά του, "Raphael" επιλέγει ένα θέμα μη Ρωσικό, προκειμένου να απομακρυνθεί από το εθνικό ύφος του δασκάλου του.
Επίσης, επηρεάστηκε πολύ από τη μουσική του Τσαϊκόφσκυ, ενώ υπήρξε καθηγητής των Σκριάμπιν και Ραχμάνινοφ.
Χαρισματικότατος καλλιτέχνης, ασχολήθηκε περισσότερο με τη σύνθεση τραγουδιών, ενόργανης μουσικής και οπερών, στα οποία επικρατεί το λυρικό και ελεγειακό στοιχείο με ιμπρεσιονιστικό ύφος, γι' αυτό πολλοί υποστηρίζουν πως προαναγγέλλει τον Σκριάμπιν.


Ακούμε την ουβερτούρα της όπερας "Rafael" και το διάσημο Ντουέτο Ραφαήλ-Φορναρίνας.

1. Arensky: "Rafael", Οverture



2. Arensky: "Rafael", Duet Rafael-Fornarina


Δευτέρα 6 Απριλίου 2015

Ραφαήλ, ο Πρίγκηπας της Αναγέννησης κι ο Λιστ: "Spozalizio"...

"Spozalizio", Raphael - Pinacoteca di Brera, Milan 



"Εδώ αναπαύεται ο Ραφαήλ. Ενόσω ζούσε, η φύση τρόμαζε μπροστά του μήπως νικηθεί.
Τώρα που αυτός πέθανε, φοβάται μην πεθάνει μαζί του"

Αυτοπροσωπογραφία κατά την περίοδο
που φιλοτέχνησε το "Spozalizio"

Αυτά αναφέρει το επίγραμμα που είναι χαραγμένο στον μαρμάρινο τάφο του Ραφαήλ, που πέθανε σαν σήμερα 6 Απριλίου 1520, ανήμερα των 37ων γενεθλίων του.


Από τους μεγαλοφυέστερους εκπροσώπους της ώριμης Αναγέννησης ο Ραφαέλο Σάντι ή Σάντσο, όπως είναι το πλήρες όνομα του Ραφαήλ, ζωγράφου και αρχιτέκτονα  από το Ουρμπίνο της Ιταλίας...

Ως καλλιτέχνης ξεχώρισε, καθώς συνδύασε την εξιδανίκευση των μορφών με τη φυσικότητα και τη ζεστασιά τους, καθώς ζωγράφιζε με μια κρυστάλλινη καθαρότητα και ένα γλυκό, διάφανο φως. Αριστουργηματικά συσχέτισε μέτρο και χάρη με τη δραματική ένταση, αναδεικνύοντας την ευγένεια και το ψυχικό κάλλος που τον χαρακτήριζε, στοιχεία που τού απέδωσαν τον τιμητικό χαρακτηρισμό: "Άγιος ή Πρίγκηπας της Αναγέννησης".



O πίνακας του 16ου αι., που φιλοτέχνησε ο Ραφαήλ στα 21 του και έχει τίτλο "Spozalizio - Μνηστεία" και αναφέρεται στον "Αρραβώνα της Παρθένου Μαρίας" παραγγέλθηκε για το ναό του Αγίου Φραγκίσκου της Città di Castello και συγκεκριμένα για το παρεκκλήσιο Albizzi, που ήταν αφιερωμένο στον Άγιο Ιωσήφ.

Απεικονίζει τη μνηστεία της Θεοτόκου με τον Ιωσήφ. Στο κέντρο ένας ιερέας ευλογεί τον αρραβώνα, ενώ ο Ιωσήφ φορά στη Μαρία το δαχτυλίδι. Η Παρθένος κοιτά με σεμνότητα χαμηλά, γεγονός που υποδηλώνει ταπεινότητα αλλά και αξιοπρέπεια. Πίσω της στέκουν και παρακολουθούν τον αρραβώνα γυναίκες που την συνοδεύουν, ενώ στα δεξιά του Ιωσήφ στέκονται οι μνηστήρες των οποίων την πρόταση απέρριψε η Μαρία.
Στο βάθος δεσπόζει ένας κυκλικός αψιδωτός ναός, στην κεντρική αψίδα του οποίου υπάρχει επιγραφή που δηλώνει το όνομα του ζωγράφου και τη χρονολογία δημιουργίας του έργου:
"RAPHAEL URBINAS MDIIII - Ραφαήλ από το Ουρμπίνο 1504).

Οι ανθρώπινες μορφές, ο Ναός και ο περιβάλλων χώρος αποδίδονται από τον Ραφαήλ με απόλυτη αρμονία μεταξύ τους και οι μελετητές υποστηρίζουν πως ο ζωγράφος εμπνεύστηκε από την τεχνική του δασκάλου του, Περουτζίνο, αν και τον ξεπέρασε. Πλούσια η χρωματική παλέτα του ζωγράφου, δίνει έμφαση στα περιγράμματα και στην γεωμετρική τελειότητα της γραμμής, αποδίδοντας αριστότεχνα τις μορφές και το τοπίο της σύνθεσης.

Ο πίνακας εκτίθεται στο Μουσείο Βrera του Μιλάνου.


Όταν το 1837 ο Φραντς Λιστ ταξίδεψε στην Ιταλία επισκέφθηκε το Μουσείο, είδε και θαύμασε την εικαστική δημιουργία του Ραφαήλ και συγκλονισμένος αποφασίζει να συνθέσει ένα ομώνυμο έργο, που θα συμπεριληφθεί αργότερα στα "Χρόνια Προσκυνήματος- Deuxième Année- Italie".


O Liszt την εποχή που ταξίδεψε στην Ιταλία(1840)
Ο τίτλος: "Χρόνια προσκυνήματος" είναι παρμένος από τη νουβέλα του Γκαίτε: "Τα χρόνια μαθητείας του Βίλχελμ Μάιστερ".
Το έργο περιλαμβάνει τρία βιβλία, όπου ο Λιστ περιγράφει μουσικά τις εντυπώσεις του από την παραμονή του στην: Ελβετία, Βενετία-Νάπολη και Ρώμη, όπως τιτλοφορούνται τα μέρη του.

Ο Λιστ χρειάστηκε πενήντα σχεδόν χρόνια για την ολοκλήρωση του έργου, έτσι τα "Χρόνια Προσκυνήματος" λέγεται πως αντικατοπτρίζουν την πορεία της ζωής του συνθέτη.

Ο ίδιος ο συνθέτης για τη συλλογή αυτή δήλωσε πως:
"Έχοντας πρόσφατα ταξιδέψει σε τόσες νέες χώρες, μέσα από διαφορετικά μέρη και τοπία καθαγιασμένα από την ιστορία και την ποίηση, έχοντας αισθανθεί ότι τα φαινόμενα της φύσης και οι τόποι τους […] ανάδευσαν βαθιά συναισθήματα στην ψυχή μου[…] προσπάθησα να απεικονίσω μουσικά μερικές από τις ισχυρότερες αισθήσεις και ζωηρότερες εντυπώσεις μου".

Η δεύτερη συλλογή, όπως αναφέρθηκε, τιτλοφορείται "Ιταλία", και τα μέρη της αποτελούν αναφορές σε εικαστικά έργα της Αναγέννησης, σονέτα του Πετράρχη κ.α.

Η μουσική του "Spozalizio" από τη 2η συλλογή ακολουθεί τη δομή της ζωγραφικής του Ραφαήλ.

Στην έναρξη ακούμε στη σειρά πέντε νότες-ήχους που μοιάζουν με εκκλησιαστικές καμπάνες. Ένα απλό μοτίβο, που αναπτύσσεται μελωδικά και αρμονικά και στην πορεία μεταμορφώνεται σε ένα είδος "γαμήλιου εμβατηρίου", που οδηγεί σε δυνατή κορύφωση!
To έργο κλείνει απαλά με την επανεμφάνιση του αρχικού θέματος.

Liszt : "Deuxieme Annee - Sposalizio"

Στο πιάνο ο S. Richter: