Σήμερα, 6 Απριλίου, γιορτάζουμε την Παγκόσμια Ημέρα Αθλητισμού για την Ανάπτυξη και την Ειρήνη, μια ημέρα που συνδέει τον αθλητισμό με τις αξίες της ειρήνης, της αλληλεγγύης και της κοινωνικής προόδου. Η ημερομηνία επιλέχθηκε συμβολικά, καθώς συμπίπτει με την επέτειο της αναβίωσης των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων από τον Πιερ ντε Κουμπερτέν το 1896.
Ο αθλητισμός δεν είναι μόνο αγώνας και νίκη. Είναι γέφυρα ανάμεσα σε ανθρώπους, κοινότητες και έθνη, μέσο έκφρασης και αυτογνωσίας, αλλά και δύναμη για θετική αλλαγή στον κόσμο. Και αυτή η διαχρονική αξία του αθλητισμού μας φέρνει πίσω στις ρίζες των Ολυμπιακών Αγώνων, στους πρώτους καταγεγραμμένους αγώνες του 776 π.Χ., όπου ο Ηλείος Κόροιβος στέφθηκε πρώτος Ολυμπιονίκης στον αγώνα δρόμου ενός σταδίου.
Όπως αναφέρει ο Παυσανίας στα "Ηλειακά":
"ο Κόροιβος, θυσιαστής ιερών σφαγίων και αθλητής από την Ήλιδα, κέρδισε το μοναδικό αγώνισμα των πρώτων 13 Ολυμπιάδων. Δεν σώζεται ανδριάντας του στην Ολυμπία, αλλά ο τάφος του βρίσκεται στα σύνορα της Ηλείας",
υπενθυμίζοντας την ιστορική του συμβολή στον αθλητισμό και την ελληνική παράδοση.
Την αθάνατη αξία αυτής της πρώτης νίκης αναδεικνύει ο Μίκης Θεοδωράκης στην "Ωδή στον Κόροιβο", που περιλαμβάνεται στο πρώτο μέρος του Canto Olympico, μουσικού ύμνου που γράφτηκε για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης (1992). Η συμφωνική σουίτα σε επτά μέρη, με τενόρο, μπάσο, πιανίστα και χορωδία, αναδεικνύει την ελληνική αθλητική ιδέα και τη σύνδεσή της με την ειρήνη και τη συλλογική χαρά:
Η ιστορία του Κοροίβου μας θυμίζει πως ο αθλητισμός είναι διαχρονικά ένας τρόπος να υπερβαίνουμε όρια, να ενώνουμε ανθρώπους και κοινότητες, να καλλιεργούμε τη συνεργασία, τον σεβασμό και τη δικαιοσύνη, και να αναδεικνύουμε τις αξίες που δίνουν νόημα στη ζωή μας. Μέσα από την προσπάθεια, τον σεβασμό στον αντίπαλο και τη χαρά της συμμετοχής, ο αθλητισμός δεν μεταμορφώνει μόνο το σώμα, αλλά και την ψυχή μας, προσφέροντας έμπνευση για κάθε πτυχή της ανθρώπινης ζωής...
Την αθάνατη αξία αυτής της πρώτης νίκης αναδεικνύει ο Μίκης Θεοδωράκης στην "Ωδή στον Κόροιβο", που περιλαμβάνεται στο πρώτο μέρος του Canto Olympico, μουσικού ύμνου που γράφτηκε για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης (1992). Η συμφωνική σουίτα σε επτά μέρη, με τενόρο, μπάσο, πιανίστα και χορωδία, αναδεικνύει την ελληνική αθλητική ιδέα και τη σύνδεσή της με την ειρήνη και τη συλλογική χαρά:
"Κόροιβε, εσένα κράζω, πρώτε Ολυμπιονίκη,
που στου δρόμου τον αγώνα πήρες την πρωτιά,
δόξα και τιμή μεγάλη σ’ όλες τις πατρίδες, τόσο που γκρεμίζανε τα τείχη.
Εχθρό πια δε φοβόντουσαν με τέτοια που ’χαν λεβεντιά.
Κόροιβε, εσένα κράζω, πρώτε Ολυμπιονίκη"
Η ιστορία του Κοροίβου μας θυμίζει πως ο αθλητισμός είναι διαχρονικά ένας τρόπος να υπερβαίνουμε όρια, να ενώνουμε ανθρώπους και κοινότητες, να καλλιεργούμε τη συνεργασία, τον σεβασμό και τη δικαιοσύνη, και να αναδεικνύουμε τις αξίες που δίνουν νόημα στη ζωή μας. Μέσα από την προσπάθεια, τον σεβασμό στον αντίπαλο και τη χαρά της συμμετοχής, ο αθλητισμός δεν μεταμορφώνει μόνο το σώμα, αλλά και την ψυχή μας, προσφέροντας έμπνευση για κάθε πτυχή της ανθρώπινης ζωής...
Μίκης Θεοδωράκης: "Canto Olympico, Ωδή στον Πρώτο Ολυμπονίκη":
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου