Στην απλότητα του πρωινού φωτός, εκεί όπου ο ήλιος απλώνεται και λούζει την πλάση, κρύβεται κάτι βαθύτερο από μια όμορφη εικόνα. Κάθε ανατολή μοιάζει σαν ήρεμη υπόσχεση αναγέννησης της φύσης, αλλά και του εσωτερικού μας κόσμου.
Η μέρα ξεκινά απαλά, οι σκιές υποχωρούν, οι ήχοι γίνονται πιο καθαροί...Μέσα σε αυτή τη διακριτική αρμονία, οι σκέψεις βρίσκουν χώρο να ηρεμήσουν και να ωριμάσουν. Γιατί η ομορφιά δεν είναι ποτέ μόνο αυτό που βλέπουμε, είναι αυτό που νιώθουμε να αφυπνίζεται μέσα μας, μια αδιόρατη κίνηση της ψυχής προς το φως.
Στο ξεκίνημα της φωτεινής, ανοιξιάτικης μέρας, ας θυμηθούμε πως "μια νέα ανατολή δεν είναι μόνο φως στον ουρανό, αλλά και φως μες στην ψυχή"....
Κι αυτή η εσωτερική ανατολή συχνά βρίσκει τρυφερή έκφραση στην ποίηση και τη μουσική...
"Morgenständchen - Πρωινή Σερενάτα"
"Στις κορφές των δέντρων πνέουν δροσεροί άνεμοι,
κι από μακριά ακούγεται το τραγούδι των πηγών,
μέσα στη σιωπή των φαραγγιών
αντηχεί η φωνή του δάσους και το κελάηδημα των πουλιών.
Ντροπαλά όνειρα, σύντροφοι του παιχνιδιού,
ανεβαίνουν με το πρώτο φως της αυγής,
στα τρεμάμενα βλαστάρια της κληματαριάς
γλιστρούν μέσα κι έξω από το παράθυρο.
Κι εμείς πλησιάζουμε ακόμη, μισοχαμένοι στο όνειρο,
και με μουσική αποκαλύπτουμε ό,τι στα δέντρα έξω
τραγουδά το απέραντο ανοιξιάτικο τοπίο"
Πρόκειται για μια φωτεινή και λεπταίσθητη σύνθεση που μοιάζει να αιχμαλωτίζει ακριβώς εκείνη τη στιγμή της μετάβασης, όταν η μέρα ξυπνά σιγά-σιγά και ο κόσμος αναπνέει ξανά.
Στη μουσική της αποτυπώνεται μια αίσθηση ήρεμης αναγέννησης. Το φως απλώνεται, οι ήχοι της φύσης αναδύονται αδιόρατα και όλα κινούνται μέσα σε μια αρμονική, ονειρική ισορροπία. Κι όμως, πέρα από την εξωτερική εικόνα, διακρίνω τον υπαινιγμό της "εσωτερικής ανατολής", εκεί όπου η ψυχή αφυπνίζεται μαζί με τη φύση, βρίσκοντας τη δική της διαύγεια, γαλήνη και λεπτή συγκίνηση.
Fanny Mendelssohn : "Morgenständchen":
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου