Η μουσική πέρα από την ακοή. Η συγκλονιστική μαρτυρία της Helen Keller...

(φωτο από: openculture.com)

Πριν από τους επιστήμονες που επιχείρησαν να εξηγήσουν πώς η μουσική επιδρά στον ανθρώπινο εγκέφαλο και στις αισθήσεις, υπήρξε μια γυναίκα που απέδειξε με τη ζωή της πως η μουσική δεν ανήκει αποκλειστικά στην ακοή.
Στις 27 Ιουνίου 1880 γεννήθηκε η Helen Keller, η εμβληματική Αμερικανίδα συγγραφέας, λέκτορας και κοινωνική ακτιβίστρια, η οποία, παρά την τύφλωση και την κώφωσή της από τη βρεφική ηλικία, αποφοίτησε από το περίφημο Radcliffe College και αφιέρωσε τη ζωή της στη γνώση, στον άνθρωπο και στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων.

Η σχέση της με τη μουσική υπήρξε βαθιά μυστηριακή. Δεν έπαιζε κάποιο μουσικό όργανο ούτε μπορούσε να ακούσει με τον συμβατικό τρόπο. Κι όμως, άκουγε με το σώμα της. Οι δονήσεις γίνονταν γι' αυτήν ήχος, οι παλμοί μεταμορφώνονταν σε μελωδία και ο ρυθμός αποκτούσε υλική υπόσταση. Η μουσική έβρισκε έναν διαφορετικό δρόμο για να φτάσει στην ψυχή της.

Το 1924, στο Carnegie Hall, η Κέλερ βίωσε μια εμπειρία που έμελλε να μείνει ιστορική. Ακουμπώντας τα χέρια της σε ένα ηχείο, "παρακολούθησε" την Ενάτη Συμφωνία του Μπετόβεν, την οποία ερμήνευε η Συμφωνική Ορχήστρα της Νέας Υόρκης.  Αργότερα περιέγραψε με συγκλονιστικά λόγια την εμπειρία της:
"Δεν αισθάνθηκα μόνο τις δονήσεις, αλλά τον παθιασμένο ρυθμό, τον παλμό και την ορμή της μουσικής. Στα δάχτυλά μου διέκρινα τα χάλκινα πνευστά, το κύλισμα των τυμπάνων, το βαθύ τραγούδι της βιόλας και τη φωτεινή φωνή των βιολιών. Και όταν όλα τα όργανα ενώθηκαν, ένιωσα "έναν ωκεανό ουράνιας δόνησης" να ξεσπά και ύστερα να σβήνει απαλά, σαν μια γλυκιά βροχή από νότες..."

Η εμπειρία αυτή αποκτά ακόμη μεγαλύτερο βάθος αν αναλογιστεί κανείς ότι το έργο είχε συντεθεί από έναν άνθρωπο που, όπως και η ίδια, είχε στερηθεί την ακοή. Η Κέλερ δεν έκρυψε τον θαυμασμό της για τον Μπετόβεν, γράφοντας πως δεν μπορούσε να πάψει να σκέφτεται ότι ο δημιουργός αυτής της απέραντης μουσικής ομορφιάς ήταν κουφός. Διέκρινε σε κείνον τη δύναμη ενός πνεύματος που μετέτρεψε τον προσωπικό του πόνο σε χαρά και ελπίδα για ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Η ιστορία της Helen Keller υπενθυμίζει πως η μουσική δεν είναι μόνο ήχος. Είναι δόνηση, συγκίνηση, επικοινωνία και βίωμα.
Δεν κατοικεί μόνο στ' αυτιά, αλλά στην καρδιά, στη μνήμη και στην ανθρώπινη ψυχή. Εκεί όπου οι αισθήσεις συναντούν το πνεύμα, η μουσική αποδεικνύει ότι μπορεί να υπερβεί κάθε όριο και να γίνει η πιο καθολική γλώσσα του ανθρώπου.