Τα Άλογα του Ζερικώ... λατρεία του Παβαρότι και τρόμος της Τεμπάλντι...

Ζαν-Λουί-Τεοντόρ Ζερικώ: "The Charging Chasseur"

Ζαν-Λουί-Τεοντόρ Ζερικώ: "Prancing Horse"

Ήταν 26 Ιανουαρίου 1824, όταν ο Γάλλος ζωγράφος και λιθογράφος, Ζαν-Λουί-Τεοντόρ Ζερικώ άφηνε τη τελευταία του πνοή, λίγες μέρες μετά το ατύχημα που είχε με το άλογό του. Κι ήταν μόλις 33 ετών...
Το τραγικό είναι πως θαύμαζε και λάτρευε τα άλογα και θλίβει που έμελλε αυτά να αποβούν μοιραία στη ζωή του...Τα άλογα ήταν από τα θέματα που αναπαρήγαγε σε πολλές δημιουργίες του, καθώς πίστευε πως εκφράζει την προσωπική του εσωτερική πάλη να τιθασεύσει το θυελλώδες ταμπεραμέντο του.

Ζαν-Λουί-Τεοντόρ Ζερικώ: "Γυναίκα αναβάτης"

Το πρώτο σημαντικό έργο του Ζερικώ ήταν το "The Charging Chasseur" που απεικονίζει έναν έφιππο αξιωματικό του Ναπολεόντιου στρατού έτοιμο να επιτεθεί και θαυμάστηκε για την απόδοση της κίνησης και της ορμητικότητας.Το έργο του αυτό είναι το πρώτο σημαντικό του, που εκτέθηκε στο Σαλόνι του Παρισιού το 1812, και αποκαλύπτει την επιρροή του Ρούμπενς στο στυλ του δημιουργού. Ο Ζερικώ είχε περάσει μια μακρά περίοδο μελέτης με άλογα και αναβάτες πάνω στον Ρούμπενς και ιδιαίτερα από το έργο του με τον "Εφιππο Αγιο Γεώργιο".

Ακολούθησε μια σειρά πινάκων και σχεδίων με αγέρωχα άλογα και γενναίους ιππείς.

Ανάμεσα στους ανθρώπους της μουσικής που είχαν ιδιαίτερη αγάπη για τα άλογα συγκαταλέγεται και ο σπουδαίος Ιταλός τενόρος Λουτσιάνο Παβαρότι. 

Η ιππασία δεν αποτελούσε για κείνον μόνο χόμπι αλλά και τρόπο χαλάρωσης και επαφής με τη φύση. 

Στη γενέτειρά του, τη Μόντενα, δημιούργησε μια φάρμα με άλογα ιππασίας, όπου περνούσε μεγάλο μέρος του ελεύθερου χρόνου του, μακριά από τις απαιτήσεις της διεθνούς καριέρας του, απολαμβάνοντας την ηρεμία και την ομορφιά που του πρόσφερε αυτό το πάθος.

Ατίθετα, η κορυφαία υψίφωνος Ρενάτα Τεμπάλντι φοβόταν υπερβολικά τα άλογα...

Έτσι, όταν τής προτάθηκε από τη ΜΕΤ να παίξει στο "Κορίτσι της Δύσης" του Πουτσίνι βρέθηκε σε δεινό δίλημμα γιατί θα έπρεπε να μπει στην 3η πράξη, έφιππη.

Τελικά, μπροστά στην αγάπη για την όπερα και τη μουσική, ξεπερασε τον τρόμο, δέχτηκε και η εμφάνισή της στο ρόλο της Μίννι είχε τρομερή επιτυχία!

Λέγεται πως η σοπράνο αρχικά αρνήθηκε να πλησιάσει το ζώο μέχρι να βεβαιωθεί ότι ήταν ασφαλές.
Στην πρώτη της πρόβα η Τεμπάλντι πλησίασε, χάιδεψε τη χαίτη του αλόγου διστακτικά και είπε: 

-"Λοιπόν, κύρ-αλογάκι, είμαι η Τεμπάλντι. Θέλω εσύ κι εγώ να γίνουμε φίλοι, έτσι;" ...

Σχέδιο για το εξώφυλλο του λιμπρέτου της όπερας

Στην τρίτη και τελευταία σκηνή της όπερας, ο ληστής Τζόνσον συλλαμβάνεται και οι ανθρακωρύχοι απαιτούν τον απαγχονισμό του. Λίγο πριν από την εκτέλεση, εμφανίζεται η Μίνι, η αγαπημένη του, οπλισμένη, και εκλιπαρεί τους άντρες να δείξουν έλεος, υπενθυμίζοντάς τους όλα όσα έχει προσφέρει σε αυτούς. Συγκινημένοι, οι ανθρακωρύχοι υποχωρούν. Ο Τζόνσον απελευθερώνεται και το ζευγάρι φεύγει έφιππο από την Άγρια Δύση για να ξεκινήσει μια νέα ζωή, τραγουδώντας (1:29):

"Addio, mia dolce terra,

addio, mia California!

Bei monti della Sierra, o nevi, addio!"

"Αντίο, γλυκιά μου γη,

αντίο, Καλιφόρνια μου!

Όμορφα βουνά της Σιέρα, ω χιόνια, αντίο!"

"Luciano Pavarotti, ο ερασιτέχνης ζωγράφος"

 

O Παβαρότι ποζάρει δίπλα στο εικαστικό του: "Πορτοφίνο"
(φωτο από: radioclassique.fr)

Αν ζούσε, σήμερα θα συμπλήρωνε τα 84 χρόνια του.

Ο λόγος για τον "τενόρο των υψηλών ΝΤΟ", Λουτσιάνο Παβαρόττι, αναμφίβολα από τις σπουδαιότερες φωνές αλλά και προσωπικότητες της παγκόσμιας μουσικής σκηνής!
Ήταν ο άνθρωπος που έφερε την όπερα κοντά στο ευρύτερο κοινό, εξοικειώνοντας τον κόσμο με τις οπερατικές μελωδίες.
Μια φωνή εξαιρετικών δυνατοτήτων, που έκανε αίσθηση από τη στιγμή που ήρθε στον κόσμο, με το πρώτο κλάμα του ως μωρό να εκπλήσσει τη μαία, που προφήτεψε:

"Τι ψηλή φωνή! Κάποια μέρα αυτός ο μικρούλης θα γίνει σίγουρα τενόρος!"

Ένα από τα ταλέντα του, που ασκούσε ερασιτεχνικά, και  που δεν είναι ευρέως γνωστό είναι η Ζωγραφική.

"Κανάλι στη Βενετία"
(mutualart)

Αρεσκόταν στην απεικόνιση τοπίων κυρίως από την πατρίδα του, Ιταλία, με ζωηρά, φωτεινά χρώματα και τις εμπνεύσεις του να προέρχονται από τις έντονα πολύχρωμες συνθέσεις των Ανρί Ματίς και Μαρκ Σαγκάλ.

Αγαπούσε επίσης την φαινομενική απλότητα της νεκρής φύσης στα έργα του Τζόρτζιο Μοράντι...
Ετσι φιλοτέχνησε αρκετές νεκρές φύσεις με επίπεδα περιγράμματα, μοντέρνο μέσο για γεωμετρική οργάνωση του χώρου.

"Νεκρή φύση"
(findartinfo)

Ο αγαπημένος τενόρος είχε κάνει εκθέσεις στην Ιταλία και τη Νέα Υόρκη.



Σκέφτηκα να τον ακούσουμε στο ρόλο ενός ζωγράφου. 

Στην εμβληματικότατη όπερα "ΤΟΣΚΑ" του Πουτσίνι, ο ζωγράφος Μάριο Καβαραντόσσι είναι ο εραστής της διάσημης πριμαντόνας πρωταγωνίστριας, Τόσκα.

Στην 1η πράξη που διαδραματίζεται μέσα σε παρεκκλήσι, ο ζωγράφος φιλοτεχνεί το πορτραίτο της "ξανθής" Μαρίας Μαγδαληνής  παραλληλίζοντάς τη σε κάλλος με την μελαχροινή αγαπημένη του, Φλόρια Τόσκα...

Ο Καραβαντόσι υμνεί την αρμονία του -γεμάτου ομορφιές- κόσμου και της αγάπης, στην αριστουργηματική ρομάντζα: "Recondita armonia-Kρυφή Αρμονία":

"Κρυφή αρμονία 

ανόμοιων καλλονών!

Μελαχροινή η Φλόρια, 

η φλογερή μου αγαπημένη!

και συ ομορφιά άγνωστη, 

που στεφανώνουν ξανθά μαλλιά το πρόσωπό σου

το γαλανό έχει η θωριά σου εσένα,

όμως η Τόσκα έχει ολόμαυρα τα μάτια!

Η Τέχνη στο μυστήριό της

διάφορες μπλέκει ομορφιές.

Ομως εγώ, καθώς εκείνη ζωγραφίζω

η σκέψη μου, αχ!η μοναδική μου σκέψη είσ'εσύ!

Τόσκα, είσ'εσύ!!"

Puccini: "Tosca-Recondita Armonia", Luciano Pavarotti :

ΛΟΥΤΣΙΑΝΟ ΠΑΒΑΡΟΤΙ, ο "Θεός των τενόρων"!

 

Ένδεκα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από το θάνατο του "Βασιλιά των υψηλών Ντο", Λουτσιάνο Παβαρότι, χαρακτηρισμός που του αποδόθηκε λόγω της ικανότητάς του να αποδίδει τους υψηλότερους φθόγγους της φωνητικής έκτασης ενός τενόρου! 

Γιος φούρναρη και ερασιτέχνη χορωδού, κυλούσε το μικρόβιο της μουσικής στις φλέβες του ήδη από τα μικράτα του: οι φήμες θέλουν τον μαιευτήρα που τον ξεγέννησε να απορεί με την ψιλή φωνή του βρέφους και να προφητεύει ότι θα γίνει σίγουρα τενόρος κάποια μέρα!

Λάτρης της φύσης και του ποδοσφαίρου, ταλαντεύτηκε αν αντί της μουσικής θα προτιμούσε να ασχοληθεί με την καλλιέργεια της γης ή να γίνει τερματοφύλακας…

Τελικά, τον κέρδισε η μουσική και με την πληθωρικότητα του χαρακτήρα του και τα απαράμιλλα φωνητικά του προσόντα έβαλε σκοπό της ζωής του να κάνει την όπερα δημοφιλές μουσικό είδος, να την φέρει κοντά στο ευρύτερο κοινό, εξοικειώνοντας τον απλό κόσμο με τις οπερατικές μελωδίες. 

Με τον Παβαρότι η όπερα βγήκε από το καβούκι της και μάγεψε το μη μυημένο κοινό με απίστευτη δυναμική…

"Επιθυμία μου είναι", 

όπως έλεγε συχνά, 

"ο κόσμος να με θυμάται σαν κάποιον, που τους έκανε προσιτή την όπερα".

Το ΕΙΚΑΣΤΙΚΟ που συνοδεύει τo κείμενό μου είναι από διαγωνισμό ερασιτεχνών, που διοργανώθηκε την ημέρα αναγγελίας του θανάτου του αγαπημένου οξύφωνου με έργα –εμπνεύσεις στη μνήμη του. 

Οπως θα διαπιστώσετε, στον γνωστό πίνακα του Ζαν Ωγκύστ Ντομινίκ Ενγκρ "Δίας και Θέτις", ο δημιουργός τοποθετεί τη μορφή του Παβαρότι στο πρόσωπο του Δία, παραλληλίζοντάς τον με υψιστο θεό στον τομέα του!

Ο Παβαρότι ως Νεμορίνο στη ΜΕΤ 1981

Ο διάσημος τενόρος από τη Μόδενα διέπρεψε σε πλήθος ρόλων!

Σήμερα, επιλέγω να τον ακούσουμε σε μια πολυαγαπημένη άρια από το "Ελιξίριο του έρωτα" του Ντονιτσέτι, με τον Παβαρότι να υποδύεται το Νεμορίνο. 

Εναν φτωχό γεωργό, ερωτοχτυπημενο με την πανέμορφη, Αντίνα, την πλούσια κόρη του τοπικού γαιοκτήμονα, που αφελώς σκεπτόμενος προκειμένου να κερδίσει την καρδιά της που αδιαφορεί γι’αυτόν, παραπλανάται από τον τσαρλατάνο Ντουλκαμάρα που του πουλάει –υποτίθεται- το μαγικό ερωτικό φίλτρο.

"Una furtiva lagrima", σε μια ιδιαίτερα συγκινητική σκηνή, όπου με απλά, αλλά τρυφερά λόγια ο Νεμορίνο εκφράζει τη βαθειά αγάπη του. Λόγια που αγγίζουν την καρδιά, αφού αναφέρονται σε έναν έρωτα αγνό κι αληθινό.

Ένα κρυφό δάκρυ, ο ήχος των παλμών της καρδιάς κι ένας αναστεναγμός της Αντίνα, τού είναι αρκετά για να είναι ευτυχισμένος...

"Ένα κρυφό δάκρυ

ξεχείλισε απ’τα μάτια της

κι οι χαριτωμένες νεαρές 

φάνηκαν να ζηλεύουν

Για τι περισσότερο χρειάζεται να ψάχνω;

Το βλέπω!Μ’αγαπά!

Μονάχα μια στιγμή

τους χτύπους της καρδιάς της να ακούσω

Να σμίξω με τους στεναγμούς της 

τους δικούς μου στεναγμούς

Ουρανέ, μπορώ να πεθάνω!

Τίποτα παραπάνω δεν ζητώ!"

Αξίζει να αναφερθεί πως σε διδασκαλία της άριας σε μαθητές μονωδίας, ο Παβαρότι υποδείκνυε να μην τραγουδιέται λυπητερά και με θλιμμένο ύφος παρασυρόμενοι από το κείμενο που μιλάει για "κρυφό δάκρυ", αλλά με χαρά και ευχαρίστηση, καθώς εκφράζει την πιο ευτυχισμένη στιγμή του Νεμορίνο! 

G.Donizetti: Una furtiva lacrima / Luciano Pavarotti:

(Από την παράσταση στη Μητροπολιτική Όπερα της Ν.Υόρκης το 1981, υπό την μπαγκέτα του Nicola Rescigno)

Παβαρόττι, ο τενόρος που έκανε προσιτή την όπερα στο μη μυημένο κοινό...

 

Δέκα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από το θάνατο του Λουτσιάνο Παβαρότι (6 Σεπτέμβρη 2007),  του "Βασιλιά των υψηλών Ντο", χαρακτηρισμός που του αποδόθηκε λόγω της ικανότητάς του να αποδίδει τους υψηλότερους φθόγγους της φωνητικής έκτασης ενός τενόρου!
Γιος φούρναρη και ερασιτέχνη χορωδού, κυλούσε το μικρόβιο της μουσικής στις φλέβες του ήδη από τα μικράτα του: οι φήμες θέλουν τον μαιευτήρα που τον ξεγέννησε να απορεί με την ψιλή φωνή του βρέφους και να προφητεύει ότι θα γίνει σίγουρα τενόρος κάποια μέρα!

Έφηβος σαν τερματοφύλακας
(i.pinimg)

Λάτρης της φύσης και του ποδοσφαίρου, ταλαντεύτηκε αν αντί της μουσικής θα προτιμούσε να ασχοληθεί με την καλλιέργεια της γης ή να γίνει τερματοφύλακας…

Τελικά, τον κέρδισε η μουσική και με την πληθωρικότητα του χαρακτήρα του και τα απαράμιλλα φωνητικά του προσόντα έβαλε σκοπό της ζωής του να φέρει την όπερα κοντά στο ευρύτερο κοινό, εξοικειώνοντας τον απλό κόσμο με τις οπερετικές μελωδίες.
Με τον Παβαρότι η όπερα βγήκε από το καβούκι της και μάγεψε το μη μυημένο ακροατήριο, με απίστευτη δυναμική…

Επιθυμία μου είναι, 

όπως έλεγε συχνά, 

ο κόσμος να με θυμάται σαν κάποιον, που του έκανε προσιτή την όπερα.

Ένα τρόπος να πετύχει το στόχο του αυτό ήταν οι συνεργασίες του με καλλιτέχνες από τελείως διαφορετικά είδη μουσικής…Μ.Τζάκσον, Μ. Κάρεϊ, Σ. Ντιόν, Ε.Κλάπτον μα και ο ροκάς Τσούκερο.

Σας καλησπερίζω με μια αγαπημένη άρια από την τελική πράξη της όπερας του Τζιακόμο Πουτσίνι "Τουραντότ", αλλιώς…

"Nessun dorma-Κανείς δεν θα κοιμηθεί", σε ένα ντουέτο με τον Ίαν Γκίλαν των Deep Purple.

Να θυμίσουμε πως αυτή η εμβληματική άρια του Πουτσίνι, ερμηνεύεται από τον Κάλαφ, που διαβεβαιώνει θριαμβευτικά πως θα νικήσει την ψυχρή βασιλοπούλα Τουραντότ.

Η υπόθεση μάς μεταφέρει στην αυτοκρατορική αυλή της Κίνας, όπου η όμορφη πριγκίπισσα υποβάλλει τους επίδοξους μνηστήρες της σε δοκιμασίες θέτοντάς τους τρεις γρίφους, στους οποίους επειδή αδυνατούν να δώσουν λύση, χάνουν τη ζωή τους.
Ο Κάλαφ, που κρατά κρυφή την ταυτότητά του, ερωτεύεται την Τουραντότ κι απαντάει σωστά. Είναι η στιγμή, που "κανείς δεν θα κοιμηθεί"..., αποκαλύπτεται η ταυτότητα του ξένου και η Τουραντότ ανακοινώνει στο λαό ότι για εκείνην ο ξένος έχει το όνομα Έρωτας!

Για όσους μένετε πιστοί στην καθαρά, οπερατική απόχρωση(με όλο το σεβασμό και την αγάπη μας στον Ίαν…) μπορείτε να ακούσετε την άρια σόλο από τον Παβαρόττι, ο οποίος μαγεύει με την ερμηνεία του τονίζοντας τη δραματικότητα της άριας, ακολουθεί τη μελωδική γραμμή με απέραντη ευκολία και άνεση, δικαιολογώντας το χαρακτηρισμό της πιο αποθεωτικής ερμηνείας!!!

Εκτός από τα φωνητικά, διακρίνουμε και τα υποκριτικά του προσόντα, καθώς είναι μέρος σκηνής από τη μοναδική κινηματογραφική συμμετοχή του.
Πρόκειται για την ταινία "Yes, Giorgio", όπου υποδύεται το ρόλο ενός ιταλού τενόρου και ξετυλίγει το ειδύλλιό του με μια αμερικανίδα όταν βρίσκεται για παραστάσεις στη ΜΕΤ της Ν.Υόρκης.

Απόψε...

κανείς μην κοιμηθεί!

Ακόμη και συ  στο κρύο σου δωμάτιο, πριγκίπισσα

να κοιτάς τ' αστέρια που τρεμοπαίζουν απ'αγάπη και ελπίδα!

Κλειδωμένο μέσα μου είναι το μυστήριό μου 

Κανείς  τ'όνομά μου δεν γνωρίζει!

Όχι, όχι!

θα το πω στο στόμα σου όταν θα λάμψει το φως

και το φιλί μου θα σπάσει τη σιωπή και θα σε κάνει δική μου!

Χορωδία:

Κανείς δεν  ξέρει το όνομά μου ...

Τι κρίμα, θα πρέπει να πεθάνουμε...

Φύγε ω νύχτα! και σεις άστρα, σβήστε!

Την αυγή θα νικήσω!

Kανείς μην κοιμηθεί-Nessun dorma!

Ο Παβαρόττι είχε αναμφισβήτητα το "άγγιγμα" του Θεού!  Υπήρξε ο λυρικός ερμηνευτής, που συνδύαζε το φλογερό ταμπεραμέντο και το χάρισμα της επικοινωνίας με την ευαισθησία... Ένας εξωστρεφής γίγαντας με παιδική ψυχή...

Κείμενα για τον Παβαρόττι θα βρείτε αρκετά στο μπλογκ. Για το ιδιαίτερο ταλέντο του στη ζωγραφική μπορείτε να διαβάσετε εδώ.