Τα Άλογα του Ζερικώ... λατρεία του Παβαρότι και τρόμος της Τεμπάλντι...

Ζαν-Λουί-Τεοντόρ Ζερικώ: "The Charging Chasseur"

Ζαν-Λουί-Τεοντόρ Ζερικώ: "Prancing Horse"

Ήταν 26 Ιανουαρίου 1824, όταν ο Γάλλος ζωγράφος και λιθογράφος, Ζαν-Λουί-Τεοντόρ Ζερικώ άφηνε τη τελευταία του πνοή, λίγες μέρες μετά το ατύχημα που είχε με το άλογό του. Κι ήταν μόλις 33 ετών...
Το τραγικό είναι πως θαύμαζε και λάτρευε τα άλογα και θλίβει που έμελλε αυτά να αποβούν μοιραία στη ζωή του...Τα άλογα ήταν από τα θέματα που αναπαρήγαγε σε πολλές δημιουργίες του, καθώς πίστευε πως εκφράζει την προσωπική του εσωτερική πάλη να τιθασεύσει το θυελλώδες ταμπεραμέντο του.

Ζαν-Λουί-Τεοντόρ Ζερικώ: "Γυναίκα αναβάτης"

Το πρώτο σημαντικό έργο του Ζερικώ ήταν το "The Charging Chasseur" που απεικονίζει έναν έφιππο αξιωματικό του Ναπολεόντιου στρατού έτοιμο να επιτεθεί και θαυμάστηκε για την απόδοση της κίνησης και της ορμητικότητας.Το έργο του αυτό είναι το πρώτο σημαντικό του, που εκτέθηκε στο Σαλόνι του Παρισιού το 1812, και αποκαλύπτει την επιρροή του Ρούμπενς στο στυλ του δημιουργού. Ο Ζερικώ είχε περάσει μια μακρά περίοδο μελέτης με άλογα και αναβάτες πάνω στον Ρούμπενς και ιδιαίτερα από το έργο του με τον "Εφιππο Αγιο Γεώργιο".

Ακολούθησε μια σειρά πινάκων και σχεδίων με αγέρωχα άλογα και γενναίους ιππείς.

Ανάμεσα στους ανθρώπους της μουσικής που είχαν ιδιαίτερη αγάπη για τα άλογα συγκαταλέγεται και ο σπουδαίος Ιταλός τενόρος Λουτσιάνο Παβαρότι. 

Η ιππασία δεν αποτελούσε για κείνον μόνο χόμπι αλλά και τρόπο χαλάρωσης και επαφής με τη φύση. 

Στη γενέτειρά του, τη Μόντενα, δημιούργησε μια φάρμα με άλογα ιππασίας, όπου περνούσε μεγάλο μέρος του ελεύθερου χρόνου του, μακριά από τις απαιτήσεις της διεθνούς καριέρας του, απολαμβάνοντας την ηρεμία και την ομορφιά που του πρόσφερε αυτό το πάθος.

Ατίθετα, η κορυφαία υψίφωνος Ρενάτα Τεμπάλντι φοβόταν υπερβολικά τα άλογα...

Έτσι, όταν τής προτάθηκε από τη ΜΕΤ να παίξει στο "Κορίτσι της Δύσης" του Πουτσίνι βρέθηκε σε δεινό δίλημμα γιατί θα έπρεπε να μπει στην 3η πράξη, έφιππη.

Τελικά, μπροστά στην αγάπη για την όπερα και τη μουσική, ξεπερασε τον τρόμο, δέχτηκε και η εμφάνισή της στο ρόλο της Μίννι είχε τρομερή επιτυχία!

Λέγεται πως η σοπράνο αρχικά αρνήθηκε να πλησιάσει το ζώο μέχρι να βεβαιωθεί ότι ήταν ασφαλές.
Στην πρώτη της πρόβα η Τεμπάλντι πλησίασε, χάιδεψε τη χαίτη του αλόγου διστακτικά και είπε: 

-"Λοιπόν, κύρ-αλογάκι, είμαι η Τεμπάλντι. Θέλω εσύ κι εγώ να γίνουμε φίλοι, έτσι;" ...

Σχέδιο για το εξώφυλλο του λιμπρέτου της όπερας

Στην τρίτη και τελευταία σκηνή της όπερας, ο ληστής Τζόνσον συλλαμβάνεται και οι ανθρακωρύχοι απαιτούν τον απαγχονισμό του. Λίγο πριν από την εκτέλεση, εμφανίζεται η Μίνι, η αγαπημένη του, οπλισμένη, και εκλιπαρεί τους άντρες να δείξουν έλεος, υπενθυμίζοντάς τους όλα όσα έχει προσφέρει σε αυτούς. Συγκινημένοι, οι ανθρακωρύχοι υποχωρούν. Ο Τζόνσον απελευθερώνεται και το ζευγάρι φεύγει έφιππο από την Άγρια Δύση για να ξεκινήσει μια νέα ζωή, τραγουδώντας (1:29):

"Addio, mia dolce terra,

addio, mia California!

Bei monti della Sierra, o nevi, addio!"

"Αντίο, γλυκιά μου γη,

αντίο, Καλιφόρνια μου!

Όμορφα βουνά της Σιέρα, ω χιόνια, αντίο!"