"Απ' το Σεφέρη στο Ντεμπισί μέσω...Δελφών"

 (Με αφορμή τη γενέθλια επέτειο του Νομπελίστα ποιητή μας, Γιώργου Σεφέρη)

Εδώ, στο χώμα ρίζωσε μια στέρνα

μονιά κρυφού νερού που θησαυρίζει.

Σκεπή της βήματα ηχερά. Τ' αστέρια

δε σμίγουν την καρδιά της. Κάθε μέρα

πληθαίνει, ανοιγοκλεί, δεν την αγγίζει.

[...]

Στο πύργωμα του θόλου ανέλεης νύχτας

πατούνε οι έννοιες κι οι χαρές διαβαίνουν,

με το γοργό κροτάλισμα της μοίρας

πρόσωπα ανάβουν λάμπουν μια στιγμή

και σβήνουνται σ' ένα σκοτάδι εβένου.

[...]

Δάκρυα γυρεύει η δίψα της αγάπης

τα τριαντάφυλλα σκύβουν - η ψυχή μας -

στα φύλλα ακούγεται ο παλμός της πλάσης

το απόβραδο σιμώνει σα διαβάτης

ύστερα η νύχτα κι ύστερα το μνήμα ...

[...]

Μα η νύχτα δεν πιστεύει στην αυγή

κι η αγάπη ζει το θάνατο να υφαίνει

έτσι, σαν την ελεύθερη ψυχή,

μια στέρνα που διδάσκει τη σιγή

μέσα στην πολιτεία τη φλογισμένη.

(Απόσπασμα από το ποίημα "Η Στέρνα" του Γ.Σεφέρη)

"...Αν επιτύχει και μ᾿αρέσει, και αν ο Claude-Achille ζούσε, θά του τη χάριζα", γράφει για τη "ΣΤΕΡΝΑ" ο Γ. Σεφέρης στο Ημερολόγιό του.

Ο Ντεμπισί, όπως ο Φρανκ, ο Στραβίνσκυ ή ο Σατί ήταν συνθέτες για τους οποίους έτρεφε μεγάλη εκτίμηση και είχαν επηρεάσει το μεγάλο μας ποιητή.

"Σήμερα αγόρασα τα Préludes του Claude-Achille με τον Cortot...

[...] 

Τ᾿ άκουσα δυο τρεις φορὲς και τώρα είμαι ζαλισμένος, ανυπόστατος και δυστυχής. 

Τι αξίζουν οι προσπάθειές μας άμα ξέρουμε πως υπήρξαν τέτοιοι άνθρωποι; 

[...]

 κι αυτά τα  Préludes, μου θυμίζουν κάτι από Μαλλαρμέ ... 

Μα, τι σημασία έχει τί μού θυμίζει αν με κάνει να νοιώθω τί μου λείπει...

[...]

Τί έφερε στη μουσικὴ αυτὸς ο άνθρωπος, τί παράθυρα άνοιξε!!"

(Από το Ημερολόγιο του Σεφέρη)

Tα "Πρελούδια" του Ντεμπισί είναι μια συλλογή σε 2 βιβλία από 24 κομμάτια για σόλο πιάνο, σε ελεύθερη μορφή, αντίθετα δηλαδή από τα αυστηρά πρότυπα των Πρελουδίων του Μπαχ.

Κάθε πρελούδιο έχει και έναν ευφάνταστα απρόσμενο τίτλο, έναν λεκτικό οδηγό για τον ερμηνευτή, που όμως δεν έχει σκοπό να φυλακίσει την εκφραστικότητά του, γι'αυτό και αναγράφεται από το συνθέτη στο τέλος της παρτιτούρας, κάτι σαν προσωπική ανάμνηση, σαν ομιχλώδες αναθύμημα, θολή αναπόληση...,χωρίς να, επηρεάζει τον ερμηνευτή εκ των προτέρων, επιτρέποντάς του να εμβαθύνει εκείνος στα σημεία που αγγίζουν την ψυχή του περισσότερο και να δώσει προσωπικές αποχρώσεις στην ερμηνεία του.

Το πρώτο πρελούδιο του 1ου Βιβλίου έχει τίτλο: 

¨Οι χορεύτριες των Δελφών" 

και είναι εμπνευσμένο από τον "Κίονα με τις χορεύτριες", το γλυπτό αριστούργημα των Δελφών:

Ένα μαρμάρινο κίονα, με ύψος 11 περίπου μέτρα, που φέρει φύλλα άκανθας, τόσο στο κιονόκρανο όσο και στη βάση των σπονδύλων, έτσι ώστε να μοιάζει με βλαστό φυτού. 

Στο ανώτερο τμήμα του υπάρχει σύμπλεγμα τριών γυναικών, πιθανόν χορευτριών.

Οι τρεις κοπέλες πήραν το όνομά τους από τη χορευτική εντύπωση, που έδινε η στάση τους και είχαν ερμηνευθεί ως Θυιάδες, τοπική ονομασία των Μαινάδων της διονυσιακής ακολουθίας που χόρευαν στις κορφές του Παρνασσού (κόρες της Θυίας, ιέρειας του Διονύσου στους Δελφούς).

Σήμερα όμως πιστεύεται ότι πρόκειται για τις τρεις κόρες του βασιλιά Κέκροπα που προσφέρουν στον Απόλλωνα το αγαπημένο του σύμβολο, τον τρίποδα.
Φορούν διαφανή χιτώνα ζωσμένο ψηλά, που αναδεικνύει την ομορφιά τους. Σηκώνουν το δεξί τους χέρι και προβάλλουν ελαφρά το ένα πόδι, δίνοντας τη γενική αίσθηση μιας χαριτωμένης, αέρινης κίνησης.
Πάνω από τα κεφάλια τους υψωνόταν, όπως αναφέρθηκε, τρίποδας, που στήριζε χάλκινο λέβητα. 

Το μνημείο πατούσε επάνω σε λίθινο βάθρο, που φέρει τη χαρακτηριστική επιγραφή με το όνομα του Πανκράτη, γνωστού εργολάβου των μέσων του 4ου αι. π.Χ.
Το σύμπλεγμα των χορευτριών ήταν αφιέρωμα των Αθηναίων στο ναό γύρω στο 330 π.Χ.

(ΠΗΓΗ : Υπουργείο Πολιτισμού, Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών)

Το 1ο Βιβλίο των Πρελουδίων του Ντεμπισί ξεκινά με έμπνευση από ένα έργο, που διακηρύσσει το λαμπρό πολιτισμό των Ελλήνων και μοιάζει σαν ο μουσικός να οραματίστηκε την ένωση του Παρισιού  με τον Ομφαλό της Γης!
Και το λέω αυτό γιατί η αρχαιοελληνική γλυπτική είναι σπουδαία! Μπορεί να ερεθίσει, να γεννήσει φαντασίες σε κάθε ευαίσθητο δημιουργό...
Η γλυπτική, με την οπτική της γλώσσα, που επικεντρώνεται στην έκφραση της φυσικής τελειότητας των μορφών, κάτι που είναι απολύτως ορατό στον κίονα με τις χορεύτριες, δεν θα μπορούσε λοιπόν να αφήσει ασυγκίνητο ένα καλλιτέχνη του επιπέδου του Ντεμπισί, που γνωρίζουμε το ενδιαφέρον και τη λατρεία του για την Αρχαία Ελλάδα και την κλασική αρχαιότητα, που είχε ξυπνήσει στα τέλη του 19ου αιώνα με την έναρξη των αρχαιολογικών ανασκαφών της Γαλλικής Σχολής Αθηνών.

Ο Κίονας, ένα λεπτό αριστούργημα, με απαράμιλλης ομορφιάς χαρακτηριστικά, που σμίλεψε ο γλύπτης κι αναδεικνύει το ακτινοβόλο πνεύμα των προγόνων μας, σμίλεψε και τη φαντασία του γάλλου ιμπρεσιονιστή, που λάτρευε ο Σεφέρης!!

Ο Ντεμπισί δεν είχε δει από κοντά τον Κίονα των Δελφών, όμως είχε θαυμάσει ένα μικρό αντίγραφό του στο Λούβρο τόσο, που ήρθε η έμπνευση του πρώτου πρελουδίου, που είναι στον τύπο μιας αργής Σαραμπάντ  με τρία θέματα, κάτι που παραπέμπει στην κυκλική στήλη και τις τρεις κόρες.
Ο Ντεμπισί, μια πολύ δυνατή, ως γνωστόν μουσική προσωπικότητα, αναδεικνύει στο έργο αυτό την πρωτοτυπία στην αρμονία και τη μορφολογική του σκέψη.

Όπως αναφέρει ο Σεφέρης στο Ημερολόγιό του είχε αγοράσει τα Πρελούδια σε εκτέλεση Άλφρεντ Κορτό, πολυαγαπημένου και καταξιωμένου ερμηνευτή, ενός από τους  αξιολογότερους του 20ου αι. ιδιαίτερα σε έργα Ντεμπισί, Σοπέν και Σούμαν.

Ιδιαίτερα εκφραστική η ερμηνεία του και δω, ξετυλίγει την ποιητική εικόνα του δημιουργού, αναδύει, τολμώ να πω, μια ψυχοπνευματική υπέρβαση, μια καθαρά εσωτερική διαδικασία σε μαγευτικά χρώματα και ήχους από τα μαγικά του δάχτυλα!
Έντονη η "μουσική οσμή" απ'το θυμίαμα στο Δελφικό βωμό, με τα χτυπήματα των συγχορδιών να υπαινίσσονται τα ευγενή ρυθμικά κρόταλα και κύμβαλα με τα οποία συνόδευαν οι κόρες το χορό τους στην αρχαία Ελλάδα.
Ταγμένος στην υπηρεσία της ερμηνείας, συλλαμβάνει άφθαστα την ψυχή του Ντεμπισί, την εκστασιασμένη από το γλυπτό, μαρμάρινο αριστούργημα των Δελφών με τα φύλλα άκανθας στο κιονόκρανο και στο σύμπλεγμα των τριών χορευτριών, που μοιάζουν να κινούνται αέρινα και να σαγηνεύουν το θεατή με την αρμονία τους, εκπέμποντας μια αίγλη εκθαμβωτική!
Είναι τόση η αισθητική και συγκινησιακή πληρότητα, που ο ακροατής παραδίδει εκουσίως ώτα και καρδιά στη δύναμη της έμπνευσης και ζει με έκσταση το γέννημά της!!!

Debussy - Alfred Cortot : "Danseuses de Delphes"

Ο Debussy κι ο "Κίονας με τις χορεύτριες"

 25 Μάρτη 2018, ημέρα της Εθνικής Επετείου μας, συμπληρώνονται 100 χρόνια από το θάνατο του ιμπρεσιονιστή Κλώντ Ντεμπισί.

Διεθνώς έχουν οργανωθεί και προγραμματιστεί πλήθος επετειακών εκδηλώσεων, ώστε να τιμηθεί ο σπουδαίος αυτός μουσουργός!


Παραμένουμε στο πνεύμα "επαναστατικότητος" της μέρας, φίλοι μου, μιας και για πολλούς ο συνθέτης θεωρήθηκε επαναστάτης! Μια "ρετσινιά"-ας πούμε- που τού κολλήθηκε για τις πρωτοποριακές ιδέες του, τις αντιδράσεις και τη μη πειθαρχία του στους κανόνες των Ωδείων. Συμπεριφορά, που ενώ από κάποιους ενθαρρύνθηκε, ήταν κι αρκετοί εκείνοι που είδαν τις επαναστατικές ιδέες του ως αναίδεια και αυθάδεια έναντι στην τέχνη, γεγονός που τού στέρησε βραβεία και διακρίσεις.

Καλημερίζω με επαναστάτη Ντεμπισί, λοιπόν και έμπνευση με απόχρωση ελληνική...

"Ο Κίονας με τις χορεύτριες"!

Στους Δελφούς δεσπόζει ένας μαρμάρινος κίονας 11 περίπου μέτρων, που φέρει φύλλα άκανθας στο κιονόκρανο και στη βάση των σπονδύλων, έτσι ώστε να μοιάζει με βλαστό φυτού.
Στο ανώτερο τμήμα του υπάρχει σύμπλεγμα τριών γυναικών, πιθανόν χορευτριών.


Από το έντυπο του μουσείου αντιγράφω:

"Οι τρεις κοπέλες πήραν το όνομά τους από τη χορευτική εντύπωση, που έδινε η στάση τους και είχαν ερμηνευθεί ως Θυιάδες, τοπική ονομασία των Μαινάδων της διονυσιακής ακολουθίας που χόρευαν στις κορφές του Παρνασσού. Σήμερα όμως πιστεύεται ότι πρόκειται για ιέρειες, που προσφέρουν στον Απόλλωνα το αγαπημένο του σύμβολο, τον τρίποδα.
Φορούν διαφανή χιτώνα ζωσμένο ψηλά, που αναδεικνύει την ομορφιά τους. Σηκώνουν το δεξί τους χέρι και προβάλλουν ελαφρά το ένα πόδι, δίνοντας τη γενική αίσθηση μιας χαριτωμένης, αέρινης κίνησης. 
Ο τρίποδας που υψωνόταν πάνω από τα κεφάλια τους, στήριζε χάλκινο λέβητα.

***

Φωτογραφία της Στήλης των Δελφών" είχε κυκλοφορήσει και στο Μουσείο του Λούβρου, όπου το 1909 έτυχε να δει και να θαυμάσει ο Ντεμπισί.

To αρχαιολογικό σύμπλεγμα τού ενέπνευσε ένα από τα χαρακτηριστικότατα πρελούδιά του, που συμπεριλήφθηκε στο 1ο Βιβλίο Πρελουδίων του συνθέτη.

Θυμίζουμε πως τα "Πρελούδια" του Ντεμπισί είναι μια συλλογή σε 2 βιβλία από 24 κομμάτια για σόλο πιάνο, σε ελεύθερη μορφή, αντίθετα δηλαδή από τα αυστηρά πρότυπα των Πρελουδίων του Μπαχ.
Κάθε πρελούδιο έχει και έναν ευφάνταστα απρόσμενο τίτλο, έναν λεκτικό οδηγό για τον ερμηνευτή, που όμως δεν έχει σκοπό να φυλακίσει την εκφραστικότητά του, γι'αυτό και αναγράφεται από το συνθέτη στο τέλος της παρτιτούρας, κάτι σαν προσωπική ανάμνηση, σαν ομιχλώδες αναθύμημα, θολή αναπόληση...,χωρίς να, επηρεάζει τον ερμηνευτή εκ των προτέρων, επιτρέποντάς του να εμβαθύνει εκείνος στα σημεία που αγγίζουν την ψυχή του περισσότερο και να δώσει προσωπικές αποχρώσεις στην ερμηνεία του.


Το 1ο Βιβλίο των Πρελουδίων του Ντεμπισί ξεκινά με έμπνευση, που διακηρύσσει το λαμπρό πολιτισμό των Ελλήνων και μοιάζει σαν ο μουσικός να οραματίστηκε την ένωση του Παρισιού  με τον Ομφαλό της Γης!
Και το λέω αυτό γιατί η αρχαιοελληνική γλυπτική είναι σπουδαία!Μπορεί να ερεθίσει, να γεννήσει φαντασίες σε κάθε ευαίσθητο δημιουργό...
Η γλυπτική με την οπτική της γλώσσα, που επικεντρώνεται στην έκφραση της φυσικής τελειότητας των μορφών, κάτι που είναι απολύτως ορατό στον "κίονα με τις χορεύτριες", δεν θα μπορούσε λοιπόν να αφήσει ασυγκίνητο ένα καλλιτέχνη του επιπέδου του Ντεμπισί.

Οι αναλυτές υποστηρίζουν πως η σύνθεσή του επηρεάστηκε από τις Gnossiennes και τις Γυμνοπαιδίες του Ερίκ Σατί.
Μια προσεκτική ακρόαση παραπέμπει στην χρωματική παλέτα του Σατί, πράγματι, κάτι που δεν θα πρέπει όμως να κρίνεται αρνητικά γιατί γνωρίζουμε το ενδιαφέρον και τη λατρεία του για την Αρχαία Ελλάδα και την κλασική αρχαιότητα, που είχε ξυπνήσει στα τέλη του 19ου αιώνα με την έναρξη των αρχαιολογικών ανασκαφών της Γαλλικής Σχολής Αθηνών.
Ήταν η εποχή που οι ανασκαφές στους Δελφούς από τον γάλλο αρχαιολόγο Ομόλ Τεοφίλ, μετέπειτα διευθυντή του Λούβρου,  προώθησε την ιδέα συνθέσεων εμπνευσμένες από το θέμα.

Ο Ντεμπισί δεν είχε δει από κοντά τον Κίονα των Δελφών, όπως ανέφερα, όμως είχε θαυμάσει ένα μικρό αντίγραφό του στο Λούβρο τόσο, που ήρθε η έμπνευση του πρώτου πρελουδίου, που είναι στον τύπο μιας αργής Σαραμπάντ  με τρία θέματα, κάτι που παραπέμπει στην κυκλική στήλη και τις τρεις κόρες.
Ο Ντεμπισί, μια πολύ δυνατή, ως γνωστόν μουσική προσωπικότητα, αναδεικνύει στο έργο αυτό την πρωτοτυπία στην αρμονία και τη μορφολογική του σκέψη.

Το πρελούδιο που φέρει τον τίτλο "Danseuses de Delphes-Χορεύτριες των Δελφών" ξεκινά αργά, βηματικά, ακολουθώντας ως το τέλος σταθερό ρυθμό. Απεικονίζει ετσι, το σεβάσμιο βηματισμό της ιέρειας που εισέρχεται στο Δελφικό ναό.Οι ενδείξεις της δυναμικής προωθούν την έκφραση ενός γαλήνιου τοπίου, ζωγραφίζουν τον Ομφαλό της γης και τη μυστικιστική πύλη του, καλώντας μας να τη διαβούμε αφήνοντας πίσω ό,τι χθόνιο και μιαρό...
Παρότι λεπτεπίλετος κι αέρινος ο πιανιστικός ήχος, ο προσεκτικός ακροατής διακρίνει κάτι πανηγυρικό στην απόδοση, που η  θρυλική Marguerite Long (μαθήτρια του Ντεμπισί) υποστήριζε πως είναι-σύμφωνα με τη μυθολογία- οι μεταμορφώσεις των χορευτριών σε ιέρειες του Απόλλωνα...

Προτείνω να το ακούσουμε από την θρυλική Yvonne Lefébure, που συμπτωματικά φέτος συμπληρώνονται 120 χρόνια από τη γέννησή της.
Ιδιαίτερα εκφραστική η ερμηνεία της, ξετυλίγει την ποιητική εικόνα του δημιουργού, αναδύει, τολμώ να πω, μια ψυχοπνευματική υπέρβαση, μια καθαρά εσωτερική διαδικασία σε μαγευτικά χρώματα και ήχους από τα μαγικά της δάχτυλα!
Έντονη η "μουσική οσμή" απ'το θυμίαμα στο Δελφικό βωμό, με τα χτυπήματα των συγχορδιών να υπαινίσσονται τα ευγενή ρυθμικά κρόταλα και κύμβαλα με τα οποία συνόδευαν οι κόρες το χορό τους στην αρχαία Ελλάδα.
Ταγμένη στην υπηρεσία της ερμηνείας, συλλαμβάνει άφθαστα την ψυχή του Ντεμπισί, την εκστασιασμένη από το γλυπτό, μαρμάρινο αριστούργημα των Δελφών με τα φύλλα άκανθας στο κιονόκρανο και στο σύμπλεγμα των τριών χορευτριών, που μοιάζουν να κινούνται αέρινα και να σαγηνεύουν το θεατή με την αρμονία τους, εκπέμποντας μια αίγλη εκθαμβωτική!
Είναι τόση η αισθητική και συγκινησιακή πληρότητα, που ο ακροατής παραδίδει εκουσίως ώτα και καρδιά στη δύναμη της έμπνευσης και ζει με έκσταση το γέννημά της!!!

 C. Debussy: "Prelude 1, Βοοκ 1-Danseuses de Delphes"

Σε μια έξοχη ερμηνεία από την Yvonne Lefébure:

Μια Ντεμπισιανή σύνθεση για τη "Χορεύτρια με τα κρόταλα"

"Danseuse aux crotales"
(από: petitegalerie.louvre)

Ο Γάλλος συνθέτης, αν και ο ίδιος δεν αποδεχόταν το χαρακτηρισμό, έχει καθιερωθεί σαν ο κύριος εκπρόσωπος  του μουσικού ιμπρεσιονισμού. Είναι εκείνος ο καλλιτέχνης, που σηματοδότησε το πέρασμα από την ρομαντική εποχή στη μοντέρνα μουσική του 20ού αιώνα...
Η αισθητική, η λογοτεχνία και η ποίηση της εποχής του, όπως και ο κόσμος της Ανατολής, είναι στοιχεία που προσανατόλισαν την εκφραστική του πυξίδα...
Τεράστια επιρροή προς αυτή την κατεύθυνση άσκησε στον Ντεμπισί και η τέχνη της γλυπτικής. Ιδιαίτερα η σπουδαία αρχαιοελληνική γλυπτική που μπορεί να ερεθίσει, να γεννήσει φαντασίες σε κάθε ευαίσθητο και ανήσυχο δημιουργό...

Η γλυπτική με την οπτική της γλώσσα, που επικεντρώνεται στην έκφραση της φυσικής τελειότητας των μορφών, δεν θα μπορούσε λοιπόν να αφήσει ασυγκίνητο ένα καλλιτέχνη του επιπέδου του Ντεμπισί. Και δεν θα είναι η μοναδική φορά.

Γνωρίζουμε το ενδιαφέρον και τη λατρεία του γάλλου συνθέτη για την Αρχαία Ελλάδα και την κλασική αρχαιότητα, που είχε ξυπνήσει στα τέλη του 19ου αιώνα με την έναρξη των αρχαιολογικών ανασκαφών της Γαλλικής Σχολής Αθηνών.

Ήταν η εποχή που οι ανασκαφές στους Δελφούς από τους γάλλους αρχαιολόγους προώθησε την ιδέα συνθέσεων εμπνευσμένες από το θέμα. 

Έτσι, εκτός από το Πρελούδιο-μουσική αποτύπωση του "Κίονα με τις Χορεύτριες", έμπνευση  από το αντίγραφο του Κίονα των Δελφών,  ο Ντεμπισί είχε θαυμάσει κι ένα μικρό ειδώλιο χρονολογίας περίπου 325-280 π.Χ στο Λούβρο, που παριστά μια νεαρή  Μαινάδα σε χορευτική στάση.
Η γυναίκα προτάσσει το αριστερό της πόδι και κρατά τα δυο της χέρια ανοιχτά κρατώντας κρόταλα, τα γνωστά ιδιόφωνα όργανα των αρχαίων που χρησιμοποιούνταν ανά ζεύγη και κρούονταν με τα δάκτυλα σαν τις ισπανικές καστανιέτες. Ήταν όργανα που αποτελούνταν από δύο κοίλα κομμάτια από όστρακο, μέταλλο ή ξύλο, δεμένα χαλαρά με δερμάτινο κορδόνι κι η μεταξύ τους κρούση βοηθούσε στη μέτρηση του ρυθμού.
Η Μαινάδα από τερακότα που θαύμασε ο Ντεμπισί φορά κοντό χιτώνα με πτυχώσεις και στο κεφάλι φέρει πόλο (κάλαθο).Τα χαρακτηριστικά του προσώπου και η χορευτική στάση του σώματος διακατέχονται από μαλακό και αβρό πλάσιμο. 

Η Ντεμπισιανή σύνθεση ανήκει στα "Έξι Αρχαϊκά Επιγράμματα", μια ατμοσφαιρικότατη σουίτα γραμμένη το 1914, αρχικά για ντουέτο πιάνων, που ο Ελβετός μαέστρος Ernest Ansermet τη μετέγραψε αργότερα για ορχηστρικό σύνολο.

Το κομμάτι που είναι το τέταρτο από τα έξι της σουΐτας ξεκινά αργά, βηματικά, αποτυπώνοντας το σεβάσμιο βηματισμό της Μαινάδας, της συνοδού του θεού Διονύσου, που φαίνεται να κινείται υπό την επίδραση ιερής μανίας και θεϊκής τρέλας...

Ο λεπτεπίλεπτος κι αέρινος πιανιστικός ήχος μεταμορφώνεται απότομα από τα αρχικά μέτρα ήδη, ως προς το ρυθμό και τη δυναμική, ακολουθώντας πότε σύντομα αρπίσματα με τρίηχα κι άλλοτε αιχμηρά στακάτι και γκλισάντι, πλάθοντας την μυστικιστική και οργιαστική ατμόσφαιρα της Διονυσιακής λατρείας.

Η μελωδική γραμμή χρωματίζεται με την χρήση της ανημιτονικής κλίμακας, που συνδυάζεται με ρευστή συνοδεία, χαρακτηρίζεται δε από ιδιαίτερη κινητικότητα στην υψηλή περιοχή του πιάνου και σταυρώματα των χεριών των πιανιστών. Αποτζιατούρες και μικρής διάρκειας σιωπές, είναι  σημεία που υπαινίσσονται την χορευτική διάθεση, η οποία παραμένει αισθητή μέσα στην συνεχή μεταβολή των δεξιοτεχνικών ρυθμικών φιγούρων κι εναλλαγών.

1. Debussy: "Six épigraphes antiques, IV: Pour la danseuse aux crotales"
(πιάνα):

2. Debussy: "Six épigraphes antiques, IV: Pour la danseuse aux crotales"
(ορχήστρα):

Το κείμενο γράφτηκε με αφορμή την Ημέρα Αρχαιολογίας, που έχει καθιερωθεί να γιορτάζεται το τρίτο Σάββατο του Οκτώβρη.