Παγκόσμια Ημέρα Πιανίστα: Η Ρουθ Λαρέντο κάνει το πιάνο να ριγεί…

Σήμερα, 8 Νοεμβρίου, γιορτάζουμε την Παγκόσμια Ημέρα Πιανίστα.
Είναι η μέρα που ο χρόνος σταματά και υποκλίνεται στους πιανίστες, τους αρχιτέκτονες των συναισθημάτων μας.
Ο πιανίστας είναι ο μοναχικός ταξιδιώτης που μεταμορφώνει τη σιωπή σε καταρράκτη και το ξύλο του οργάνου σε ζωντανή ψυχή. Με δέκα μόνο δάχτυλα, μας οδηγεί από το βαθύ σκοτάδι ενός νυχτερινού στη λυτρωτική αυγή μιας σονάτας. Κάθε νότα που γεννιέται στα ογδόντα οκτώ πλήκτρα γίνεται γέφυρα ανάμεσα σε γήινο και θείο...μια αιώνια απόδειξη πως όσο ένας άνθρωπος ακουμπά το πιάνο με την καρδιά του, η ομορφιά αυτού του κόσμου θα παραμένει ανεξάντλητη.

"Μπροστά στο πιάνο κει το μεγαλόπρεπο

πανώρια κόρη κάθεται

κι απλώνει στ’ άσπρα πλήχτρα του ανάλαφρα

τα χέρια της τ’ ασπρότερα.

Ριγούν αυτά στ’ ονειρευτό της άγγισμα

κι όλο πηδάν χαρμόσυνα

στα χάδια που τα δάχτυλα τ’ αφρόπλαστα

ατέλειωτα σκορπίζουνε.

Και χύνονται στη μυρωμένη κάμαρα

που λάμπει ολοφώτιστη

τρελοί σκοποί, απόκοσμοι, ουράνιοι

και μελωδίες βαγνέριες.

Γιομάτη πόνο μια στροφή ακούγεται,

βαριά χτυπούν τα δάχτυλα,

και σαν σιγοπηδά το πιάνο φαίνεται

πως τρέμει μες στο θρήνο του.

Και τ’ ανθογυάλι’ αυτά που το στολίζουνε

κουνιούντ’, ανατριχιάζουνε

με τ’ άνθια τους μαζί, που χάμω γέρνουνε-

θαρρείς από τη λύπη τους"

("Το πιάνο", Kώστα Καρυωτάκη)

Την "Ελεγεία" σε μι ύφεση ελάσσονα θα απολαύσουμε μέσα από την ερμηνεία μιας κορυφαίας πιανίστριας, της Ρουθ Λαρέντο.

Πρόκειται για το πρώτο από τα πέντε κομμάτια της συλλογής Morceaux de fantaisie του σπουδαίου συνθέτη και πιανίστα, Σεργκέι Ραχμάνινοφ, την οποία συνέθεσε σε ηλικία μόλις 19 ετών.

gmartists.net

Η Ρουθ Λαρέντο, γνωστή στην Αμερική ως "Η Πρώτη Κυρία του Πιάνου", αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, μια εξαιρετική επιλογή για την World Pianist Day.

Η αγάπη της για το πιάνο γεννήθηκε όταν σε πολύ μικρή ηλικία, παρακολούθησε ένα ρεσιτάλ και μαγεύτηκε από τα χέρια του μεγάλου πιανίστα Βλαντιμίρ Χόροβιτς. Τότε έδωσε στον εαυτό της την υπόσχεση να αφιερωθεί σε αυτό το όργανο, μια υπόσχεση που την οδήγησε σε μια πορεία πέρα από κάθε προσδοκία της.

Ίσως ακουστεί υπερβολικό, αλλά λένε πως στα τρία της χρόνια και χωρίς να έχει διδαχθεί ποτέ πιάνο, ακούγοντας μόνο τη μητέρα της να παίζει, εκτέλεσε τον Εθνικό Ύμνο της Αμερικής.
Υπήρξε μαθήτρια της Νάντιας Μπουλανζέ, αλλά και του παγκοσμίου φήμης Ρούντολφ Σέρκιν, ο οποίος διέκρινε στις εκτελέσεις της έναν απίστευτο δυναμισμό, δίνοντάς της το χαρακτηρισμό: "πατήματα της τίγρης"!

Στην "Ελεγεία" του Ραχμάνινοφ διακρίνουμε το μοναδικό λυρισμό της, σε μια ερμηνεία όπου αποτυπώνει πλήρως την ελεγειακή, "γιομάτη πόνο" διάθεση του νεαρού συνθέτη, με την πιανίστα να κάνει τα πλήκτρα να "ριγούν στ’ ονειρευτό της άγγισμα"...και "το πιάνο να τρέμει μες στο θρήνο του...", όπως γράφει ο ποιητής...

Rachmaninoff : "Morceaux de fantaisie: Ι. Élégie"

Στο πιάνο η Ruth Laredo: