Πούσκιν - Γκλίνκα: "Ρουσλάν και Λουντμίλα"

"O Ρούσλαν αντιμετωπίζει τον κακό μάγο, Τσερνομόρ"
από εικονογράφηση του ποιήματος του Πούσκιν

Σύμφωνα με το νέο ημερολόγιο, ο Αλεξάντρ Σεργκέγεβιτς Πούσκιν γεννήθηκε στις 6 Ιουνίου του 1799. 
Μεγάλος ποιητής, λογοτέχνης και φιλέλληνας, το όνομα του Πούσκιν συνδέεται με την αφετηρία της ακμής της ρωσικής λογοτεχνίας, ενώ αποτέλεσε σημείο αναφοράς για όλους τους μεγάλους συγγραφείς της Ρωσίας, Ντοστογιέφσκι, Τολστόι κ. ά.
Ο μικρόσωμος άνδρας με τα σγουρά μαλλιά και το "μπρούτζινο δέρμα" (χαρακτηριστικά που οφείλονται στην καταγωγή του από έγχρωμο σκλάβο από την Αβησσυνία, που βρέθηκε στην υπηρεσία του Μεγάλου Πέτρου), ο μεγάλος Ρώσος δραματουργός χαρακτηρίστηκε "αρχή κάθε αρχής" από τον ομόεθνό του, Μαξίμ Γκόρκι, ενώ ο Νικολάι Γκόγκολ έγραψε πως "ο Πούσκιν για τους ποιητές υπήρξε η εξ ουρανού πεσμένη ποιητική φλόγα που απ' αυτήν, σαν κεράκια, άναψαν άλλοι ποιητές".


Σαν παιδί, ο Πούσκιν ήταν ανυπάκουο και απείθαρχο. Η συμπεριφορά της μητέρας του δεν ήταν στοργική απέναντί του, με αποτέλεσμα να μη διαμορφωθεί ιδιαίτερα κοινωνικός. Δεν εκδήλωνε εύκολα τα συναισθήματά του και δεν μοιραζόταν με τους άλλους τις σκέψεις του. Αυτή η εσωστρέφειά του τον έστρεψε στη συγγραφή.
Με τους γονείς του μιλούσαν γαλλικά, συνήθεια των ευγενών της εποχής. Τα ρωσικά τα έμαθε από τη γιαγιά του και τους δουλοπάροικους που υπηρετούσαν στο σπίτι του. Από την γκουβερνάντα του 
κι από το θείο του Βασίλι Πούσκιν, που ήταν ποιητής, έμαθε να αγαπά τη λαϊκή ρωσική ποίηση.

Στη μουσική, και κυρίως στο χώρο της όπερας, η αναφορά στον Πούσκιν αποκτά ιδιαίτερο περιεχόμενο. Στο έργο του στηρίχτηκε το λιμπρέτο για πολλές σημαντικές- όπερες: Ευγένιος Ονιέγκιν, Μαζέπα, Ντάμα-Πίκα, Μπόρις Γκοντούνωφ, Μότσαρτ και Σαλιέρι, Ο Χρυσός Πετεινός, Μάβρα κ.ά.
Η προτίμηση των συνθετών στο έργο του Πούσκιν, για πολλούς οφείλεται στη μουσικότητα της ποιητικής του γλώσσας, που συχνά παρομοιάζεται με τη μουσικότητα και τον πλούτο της αρχαίας ελληνικής.

"Pushkin και Zhukovsky παρακολουθούν τον Glinka, που παίζει πιάνο"
(pinterest)

Καρδιακός φίλος του Πούσκιν υπήρξε ο Μιχαήλ Γκλίνκα, ο ηγέτης της ρωσικής όπερας. 
Οι Πούσκιν και Γκλίνκα γεννήθηκαν με διαφορά 5 ετών. Η κοινή τους προσφορά στo ρωσικό πολιτισμό είναι ανεκτίμητη, γι' αυτό και τα ονόματά τους συχνά τοποθετούνται δίπλα-δίπλα.
Ο Ρώσος κριτικός V. Stasov έγραψε:

"Ο Γκλίνκα στη ρωσική μουσική έχει την ίδια σημασία με τον Πούσκιν στη ρωσική ποίηση. Και οι δύο είναι οι ιδρυτές της νέας ρωσικής δημιουργικότητας, και οι δύο είναι βαθιά εθνικοί, και οι δύο δημιούργησαν μια νέα ρωσική γλώσσα - στην ποίηση και τη μουσική".

Πούσκιν και Γκλίνκα συνεργάστηκαν στην περίφημη όπερα: "Ρουσλάνος και Λουντμίλα". Από την αρχή της γνωριμίας τους άρχισαν να συζητούν τη δυνατότητα δημιουργίας μιας όπερας βασισμένης στο συγκεκριμένο ρώσικο παραμύθι.

Aπό την πρώτη έκδοση του ποιήματος του Πούσκιν:
"Ρουσλάν και Λουντμίλα"

Ο Πούσκιν είχε αρχίσει να γράφει το ομότιτλο ποίημά του: "Ρουσλάν και Λουντμίλα" το1817 ενώ ήταν ακόμη μαθητής. Για την πλοκή του στηρίχτηκε σε παλιά ρωσικά παραμύθια κα θρύλους, που είχε ακούσει από τη γιαγιά και την γκουβερνάντα του.
Είναι γραμμένο με χαρακτηριστικά αφηγηματικού έπους και αποτελείται από πρόλογο-αφιέρωση, έξι "cantos" και επίλογο.

Χρονικά ο νεαρός ποιητής μάς μεταφέρει στην παγανιστική Ρωσία, όπου την Λουντμίλα, κόρη του Πρίγκιπα Βλαντιμίρ του Κιέβου διεκδικούν για γυναίκα τους τρεις νεαροί, ανάμεσά τους και ο ιππότης, Ρουσλάν.

Ο ιππότης Ρουσλάν έφιππος απέναντι στο κεφάλι του Γίγαντα
(γραμματόσημο)

Την ημέρα του γάμου τους, τη Λουντμίλα απαγάγει ο κακός μάγος, Τσερνομόρ ο οποίος φέρνει την κοπέλα σ' ένα μαγεμένο δάσος και κει πέφτει σε αιώνιο ύπνο. Ο Ρουσλάν με τη βοήθεια λευκής μαγείας, αντιμετωπίζει διάφορα περιστατικά στο δρόμο του, όπως να σκοτώσει το κεφάλι του Γίγαντα και να αποκτήσει το μαγικό σπαθί (επεισόδιο που μαρτυρά τη γκροτέσκο φαντασία του ποιητή). Τελικά καταφέρνει να εντοπίσει τη γυναίκα και να τη σώσει. Τής φορά το δακτυλίδι με τις μαγικές ιδιότητες και κείνη ξυπνά από το λήθαργο.

Η όπερα ολοκληρώνεται με το γαμήλιο γλέντι, όπου ο λαός ευχαριστεί τους θεούς για την αίσια έκβαση της ιστορίας και χαίρεται για την ευτυχία του νεαρού ζευγαριού.

Ο Πούσκιν δημοσίευσε το ποίημά του το 1820 και το αφιέρωσε στις "βασίλισσες της ψυχής του", όπως αποκαλούσε όλες τις νεαρές καλλονές, με την ελπίδα ότι κάποια ερωτευμένη κοπέλα θα το διαβάσει κρυφά...

Ρουσλάν και Λουντμίλα: ΑΦΙΕΡΩΣΗ:

"Για σένα,  βασίλισσα της ψυχής μου, 

ομορφιές, μόνο για σένα.

Μύθους των εποχών του παρελθόντος, 

σε ώρες χρυσές αναψυχής, 

απόηχους ενός γέρου αφηγητή, 

με χέρι πιστό, έγραψα. 

Δέξου την παιχνιδιάρικη δουλειά μου! 

Δεν χρειάζομαι έπαινο

με ευφραίνει η ελπίδα πως 

ένα κορίτσι θα συγκινηθεί απ' αγάπη

κι ίσως κρυφά κοιτάξει 

τα τραγούδια μου τ' αμαρτωλά..."

Μιχαήλ Γκλίνκα

Ο Μιχαήλ Γκλίνκα επεξεργαζόταν το θέμα μια πενταετία, το διάστημα 1837-1842.Η αρχική σκέψη ήταν το λιμπρέτο να γραφτεί από τον ίδιο τον Πούσκιν, κάτι που δεν πραγματοποιήθηκε λόγω του θανάτου του ρώσου ποιητή στην μονομαχία του με τον γάλλο αξιωματικό, Ζωρζ ντ' Αντές ο οποίος βομβάρδιζε ερωτικά την όμορφη γυναίκα του ποιητή, Ναταλία.

Έτσι το λιμπρέτο γράφτηκε από τους Shirkov και Markevich.

Η όπερα διακρίνεται για το έντονο, ρωσικό χρώμα της, την ευφάνταστη χρήση ανατολίτικων μοτίβων και την πλούσια ενορχήστρωση.
Χαρακτηριστική είναι η επεξεργασία της παραλλαγής της λαϊκής μελωδίας από τον Γκλίνκα, η λεγόμενη "τεχνική αλλαγής φόντου", που γίνεται περισσότερο εμφανής στο εναρκτήριο χορωδιακό της τρίτης πράξης (Persian Chorus), όπου η λαϊκή μελωδία ακούγεται αυθεντική χωρίς προσμίξεις πέντε φορές, ενώ η ορχήστρα ακολουθεί σε κάθε επανάληψη διαφορετικό μουσικό υπόβαθρο.

Το εξώφυλλο της παρτιτούρας της όπερας

Ακούμε το συγκεκριμένο μέρος, όπου νεαρές Περσίδες σαγηνεύουν ως άλλες Σειρήνες με το τραγούδι τους τους ταξιδιώτες, με σκοπό να τους αποπλανήσουν και παρασύρουν στο μαγικό δάσος, όπου βρίσκεται το μαγικό κάστρο τους:

Απλώνεται στην πλάση το σκοτάδι της νύχτας.

Κρύος άνεμος έρχεται απ' τη θάλασσα.

Είναι πολύ αργά, νεαρέ ταξιδιώτη!

Κρύψου στον όμορφο πύργο μας.

Εδώ τη νύχτα βρίσκεις γαλήνη κι ευδαιμονία,

και τη μέρα υπάρχει θορυβώδες γλεντοκόπι.

Έλα σε μια φιλική εξομολόγηση,

Έλα, νεαρέ ταξιδιώτη!

Εδώ θα βρεις πληθώρα από ομορφιές.

Νιες που μιλούν με λόγια ευγενικά και δίνουν απαλά φιλιά.

Δέξου τη μυστική κλήση τους,

Έλα, νεαρέ ταξιδιώτη!"

Glinka: "Ruslan and Lyudmila", Act III, Persian Chorus":

"Ο Γκλίνκα συνθέτει την όπερα: "Ρουσλάν και Λουντμίλα"
(Ilya Repin)

Όταν μια από τις παραστάσεις της όπερας παρακολούθησε αργότερα ο Φραντς Λιστ, ο Ούγγρος συνθέτης αγκάλιασε με εγκωμιαστικούς χαρακτηρισμούς την όπερα του Γκλίνκα, δείχνοντας ιδιαίτερο ενθουσιασμό για την Ουβερτούρα της:

"Περίφημα εξωτικά μοτίβα, τολμηρή, πρωτότυπη η μουσική του "Ruslan",
με εντυπωσίασε η καινοτομία της μουσικής".
(Φραντς Λιστ)

Και πράγματι, έχει καθιερωθεί να εκτελείται -ανεξάρτητα από το σύνολο της όπερας- η περίφημη Εισαγωγή της.

Αρχίζει με επιφωνηματικές αρμονικές προόδους σε tutti, διανθιζόμενες από υποβλητικές κλιμακώσεις των εγχόρδων, απ' όπου αναδύεται ένα χαρούμενο μοτίβο. Ακολουθεί ένα cantabile από το σόλο φαγκότο ήπιας συνοδείας από την ορχήστρα. Το ίδιο θέμα επανεμφανίζεται σε απρόσμενη τονικότητα προσδίδοντας θέρμη και ένταση . Ένας έξοχος επίλογος επικυρώνει τον αναβρασμό των προηγούμενων θεμάτων, προοιωνίζοντας ένα όμορφο, ερωτικό παραμύθι με αίσιο τέλος...

Glinka - Ruslan and Lyudmila, Overture / Valery Gergiev:

Για τον Πούσκιν, όπως και τον Γκλίνκα υπάρχουν και άλλα άρθρα στο μπλογκ. Περιηγηθείτε!

Γκλίνκα και Πούσκιν... Ερωτικά σκιρτήματα για μάνα και κόρη...

 

Η πρώτη μέρα του Ιούνη του 1804 δεν έφερε μόνο το καλοκαίρι, έφερε στη ζωή έναν περίφημο συνθέτη! Τον "πατέρα" της ρωσικής μουσικής, αφού το έργο του, αν και μικρό σε όγκο, θεμελίωσε εκείνο των μεταγενέστερων ρώσων συνθετών.
Μιχαήλ Γκλίνκα!

Ένα αγόρι τρομερά ευαίσθητο και λέγεται πως το μουσικό του αυτί καλλιεργήθηκε όταν μικρός άκουγε καθημερινά τις καμπάνες της εκκλησίας του χωριού του, τα λαϊκά τραγούδια των γυρολόγων και τους ήχους της φύσης.

O Γκλίνκα παρότι ασθενική φύση και με αρκετές ταλαιπωρίες από ασθένειες, η στάση του απέναντι στη ζωη ήταν θετική και αισιόδοξη.
Ένας μποέμ -θα τον χαρακτηρίζαμε- τύπος, που αγαπούσε τη διασκέδαση με φίλους, το κρασί και λάτρευε τα ταξίδια.
Γνωρίζουμε πως ταξίδεψε στη Γαλλία, την Ιταλία, τη Γερμανία και την Ισπανία για να γνωρίσει τη λαική μουσική των χωρών αυτών και να εμπνευστεί κατάλληλα για τη δική του "εθνική" μουσική την οποία αργότερα θα υπηρετούσε με φλογερό πάθος.
Εκτός από αυτά όμως, λάτρευε και τις γυναίκες, που με τη σειρά τους δύσκολα αντιστέκονταν στη γοητεία του νεαρού συνθέτη, αλλά και τις τρυφερές, ρομαντικές μελωδίες του για φωνή και πιάνο, τις οποίες εκτελούσε -εικοσάχρονος ων- στα περίφημα καλλιτεχνικά σαλόνια της Αγίας Πετρούπολης.

Πρόκειται για τις εκπληκτικές romances του, που εγκωμιάστηκαν από τους κοσμικούς κύκλους, καθώς ο νεαρός συνθέτης και πιανίστας ενθουσίαζε με τον τρόπο που έντυνε τους στίχους των ποιητών. Αποτελούν ενδιαφέρουσες συνθέσεις αυτής της περιόδου, που συχνά ερμήνευε  ό ίδιος ως ερασιτέχνης τραγουδιστής.
Οι ρομάνς, αν και  κομμάτια της νεότητας του συνθέτη, αναδύουν μια λεπτή, βελούδινη έκφραση ευγενικών αισθημάτων.
Τα περισσότερα από τα τραγούδια αυτά υιοθετούν το γαλλικό και  ιταλικό στιλ που επικρατούσαν στα κοσμοπολίτικα σαλόνια της Αγίας Πετρούπολης της εποχής, διακρίνονται για τη γοητεία τους υποδεικνύοντας  έναν σπουδαίο μελωδιστή και κυρίως έναν μεγάλο εραστή της ανθρώπινης φωνής!

Αρκετά από αυτά τα τραγούδια βασίζονται σε ποιήματα του Πούσκιν.

Η μελοποίηση του ποίηματος:  "Ne poy krasavitsa pri mne-Μην τραγουδάς, ομορφιά μου"  έγινε  το 1828, πριν ακόμη ο Πούσκιν δημοσιεύσει το κείμενό του(το ποίημα θα μελοποιήσει αργότερα  και ο Ραχμάνινωφ).

"Αννα Κερν", σχέδιο του Πούσκιν

Ο ποιητής το είχε γράψει το 1825 για την  Άννα Πετρόβνα  Κερν, κυριευμένος από τον έρωτά της, όταν τη γνώρισε το καλοκαίρι του 1825, κατά τη διάρκεια της παραμονής της στο Τριγκόρσκο, όπου ο ποιητής ζούσε εξόριστος.

"Μην τραγουδάς, ομορφιά μου, για μένα
τα λυπημένα τραγούδια της Γεωργίας
μου θυμίζουν μια διαφορετική ζωή
και μια μακρινή γη..."

Αξιοσημείωτη είναι η σύμπτωση ότι ο Γκλίνκα θα γνωρίσει και θα ερωτευτεί αργότερα την κόρη της Άννας Κερν, Εκατερίνα, που θα  φλογίσει την καρδιά του ρώσου καλλιτέχνη, τόσο που ο Γκλίνκα να τής προτείνει να τον συνοδεύσει στο εξωτερικό πριν ακόμη εκείνος  πάρει διαζύγιο από την πρώτη του γυναίκα.
Κάτι που τελικά έγινε, όμως ταξιδεύοντας χωριστά για να μην πυροδοτήσουν σχόλια και φήμες.

"To πρόσωπό της είναι χλωμό, μελαγχολικό, όμως έχει μεγάλα, φωτεινά και τόσο εκφραστικά μάτια! Είναι ασυνήθιστα λεπτή με μια ιδιαίτερη νεραϊδένια ομορφιά και αξιοπρέπεια", θα γράψει στο ημερολόγιό του ο Γκλίνκα για την Εκατερίνα...

"Ne poy krasavitsa pri mne-Μην τραγουδάς , ομορφιά μου", Pushkin - Glinka:

       Εκατερίνα Κερν(musopus)

Είναι πια δεκαετία του 1840 και ο ερωτοχτυπημένος δημιουργός, που πάντα η γυναικεία φύση τον έλκυε και τον ενέπνεε, αφιερώνει στην Εκατερίνα το γοητευτικό  "Waltz Fantasy" μέσω του οποίου εκφράζει τα ρομαντικά του συναισθήματα απέναντι της.

Βρίσκεται σε διάσταση με τη σύζυγό του...
"Η θλίψη μου είναι ελαφριά", θα γράψει στην παρτιτούρα ο Γκλίνκα, φράση δανεισμένη από άλλο ποίημα του Πούσκιν.

Οι μουσικοκριτικοί χαρακτήρισαν τα μέρη του Βαλς  "φωτεινά, αισιόδοξα και ως η πληρέστερη έκφραση της δημιουργικής έμπνευσης και  τέχνης του Γκλίνκα". 

Mikhail  Glinka: "Valse-Fantasie":

Το 1845, το βαλς για την Εκατερίνα ενορχηστρώθηκε από τον ίδιο τον συνθέτη, και παρουσιάστηκε στο Παρίσι υπό την μπαγκέτα του Μπερλιόζ.
Αξίζει να αναφερθεί πως λειτούργησε ως συνθετικό μοντέλο για τους Τσαϊκόφσκυ, Γκλαζουνώφ, ενώ αποτέλεσε έμπνευση και για τον Σοστακόβιτς.

Όπως υποδηλώνει ο τίτλος,  ακολουθεί τη ρυθμική αγωγή των 3/4 και ξεχωρίζει, καθώς ο Γκλίνκα επιλέγει  συνεχείς επαναλήψεις στο  κύριο  εισαγωγικό θέμα, ένα απαλό, ήρεμο μοτίβο αθωότητας, χωρίς ανάπτυξη, αλλά αντ 'αυτού κινείται εμφατικά με την ορχηστρική του συνοδεία.
 Το αποτέλεσμα είναι ένα γοητευτικό και τρυφερό βαλς, που εγκωμιάζει τη νεότητα και την ερωτική ανεμελιά μέσω των ηχοχρωμάτων της  ορχήστρας.

Glinka: "Waltz Fantasy" /  Ernest Ansermet:

Ο Πούσκιν για την Άννα Κερν είχε γράψει και το ποίημα "Θυμάμαι μια υπέροχη στιγμή" , ανάμνηση της πρώτης τους συνάντησης με την κοπέλα.

"Θυμάμαι μια υπέροχη στιγμή

Όπως μπροστά στα μάτια μου εμφανίστηκες,

σαν όραμα, φευγαλέo  της στιγμής 

σαν πνεύμα της αγνότερης ομορφιάς". 

Ο Γκλίνκα αγάπησε την Εκατερίνα βαθιά και ήθελε να την παντρευτεί με μυστικό γάμο. Όμως η κοπέλα αρρώστησε από φυματίωση και η μητέρα του συνθέτη συμπεριφερόμενη αρκετά σκληρά, τον έπεισε να μετακομίσουν στην Ουκρανία. Δεν θα άφηνε το γιο της να δυστυχήσει σε δεύτερο γάμο.
Η Εκατερίνα ζούσε με την ελπίδα πως θα ξανασμίξουν. Μα, εις μάτην...
Ο Γκλίνκα ξαναπαντρεύτηκε κι απέκτησε ένα γιο, ο οποίος επιβεβαίωνε συχνά πως ο πατέρας του είχε πάντα  μια βαθιά θλίψη στα μάτια, κάτι που οφειλόταν στην ανάμνηση του αγαπημένου νεαρού κοριτσιού που είχε αφήσει πίσω...
Μελοποίησε το ποίημα του Πούσκιν...Το ρομαντικό τραγούδι  είναι δομημένο σύμφωνα με τα μεγαλειωδη λήντερ του Σούμπερτ. Το πιάνο αναπαριστά την ατμόσφαιρα του ποιητικού κειμένου, στήνοντας ένα διαφορετικό υπόβαθρο κάθε φορά.

Παρακολουθήστε τον τρόπο με τον οποίο επισημαίνει μουσικά την κορύφωση των συναισθηματων στην τελευταια στροφή:

"Και η καρδιά χτυπά εκστατικά σε νέο ρυθμό
  Κι ανασταίνεται γι'αυτήν ξανά.
  ένα πρόσωπο θεϊκό, μια έμπνευση
  και ζωή, και δάκρυα, και αγάπη, εσύ."

Το θέμα της αγάπης, σκιαγραφείται ενθουσιώδες στη λαμπρή ποιητική έμπνευση του Πούσκιν και στη μουσική του Γκλίνκα εμφανίζεται επίσης ενθουσιωδώς. Με τη λαχτάρα να αναδύεται στο μοτίβο μεταδίδοντας τον καρδιακό παλμό, που αυξάνει η ερωτική "έκσταση".
Ένα ποιητικό διαμάντι αποκτά ένα θαυμαστό μουσικό περιτύλιγμα...
Από τότε έχει χαραχτεί στη συνείδηση των Ρώσων, έχει σφραγίσει τη μουσική Ιστορία τους σαν η τρυφερή ρομάτσα μιας μεγάλης αγάπης που δεν ευλογήθηκε στο φως...

"I remember a wonderful moment", Pushkin-Glinka / Lemeshev:

Για τον Γκλίνκα μπορείτε να διαβάσετε παλαιότερο κείμενό μου εδώ.

"...όταν χαμογελάς ακούω μιαν άρπα..."

 "…η γλώσσα του σύμπαντος έχει μια μόνο λέξη.
Όλα λένε: "Αγάπη"…

[…]

Άκουσα να θροΐζει η ψυχή σου όπως ένας πευκώνας το καλοκαίρι.

Τα δάχτυλά σου μ' αγγίξαν σαν ένα σμήνος πουλιών.

Κι όταν χαμογελάς ακούω μιαν "άρπα".

(Ν.Βρεττάκος)

Παράλληλα με τον ποταμό Νέβα και μπροστά από τον καθεδρικό του Αγ.Ισαάκ στην Αγ. Πετρούπολη, εκτείνονται οι πανέμορφοι κήποι του Αλεξάνδρου.

Από κει θα σας καλησπερίσω σήμερα και θα ευχηθώ όμορφο μήνα, γεμάτο χαρές και χαμόγελα, πλημμυρισμένο με ό,τι ποθεί ο καθένας μας!
Hλιολουσμένος ο Ιούνης, ας αντιλαλήσει τα θαύματα, που προσδοκά η ψυχή!

Οι κήποι, ένας θρίαμβος της φύσης! Πέρα από την απλωσιά του πράσινου και τις πολύχρωμες άνθινες αλέες τους, διακρίνονται για τις εκπληκτικές προτομές διάσημων προσώπων της Επιστήμης και των Τεχνών.

Ανάμεσά τους κι ένας μεγάλος συνθέτης, ο "πατέρας" της ρωσικής μουσικής, αφού το  έργο του, αν και μικρό σε όγκο, θεμελίωσε εκείνο των μεταγενέστερων ρώσων συνθετών.


Ο Μιχαήλ Ιβάνοβιτς Γκλίνκα γεννήθηκε σαν σήμερα 1 Ιουνίου του 1804.

Είναι πολλά τα μουσικά του αριστουργήματα.
Διάλεξα όμως γι'αυτό το πρώτο καλοκαιριάτικο σούρουπο να ονειρευτούμε με ένα κομμάτι της νεότητας του συνθέτη, που ρέει ρομαντισμό και τρυφεράδα...μια λεπτή, βελούδινη έκφραση αισθημάτων αγάπης.


Στη δεύτερη δεκαετία της ζωής του και πολύ πριν τις πρωτοποριακές όπερές του "Μια ζωή για τον Τσάρο" και "Ρούσλαν και Λουντμίλα", αυτό το "Νυχτερινό" του σε Μι ύφεση  κρύβει έντεχνα όλη τη λάβα, τη φωλιασμένη μέσα του, που ζητάει την ευκαιρία για έκρηξη!

Μια σύνθεση γοητευτική που ο νεαρός Γκλίνκα μέσω αυτής φανερώνει το ύψιστο ταλέντο, που διαθέτει.
Το "Nocturne in Eb Major" το βρίσκουμε γραμμένο είτε για πιάνο, είτε για άρπα.

Λέγεται πως ο Γκλίνκα το εμπνεύστηκε την περίοδο που φλέρταρε μια  νεαρή αρπίστρια, γι'αυτό  και ξεχειλίζει από την τρυφερότητα και τη δύναμη  του νεανικού, πλατωνικού, κάλλιστου θεών, έρωτα!
Έλιωνε με το χαμόγελό της, που στους ήχους του άκουγε αρπίσματα κυλαριστά!

"...όταν χαμογελάς ακούω μιαν άρπα..."

Ακόμα και στην εκτέλεση σε πιάνο, τα συνεχή αρπέζ παραπέμπουν στον αρπιστή, που τα δάχτυλά του χαϊδεύουν γλυκά κι ηδονικά τις χορδές...

Η ονειρική, υπέροχη μελωδία, γλυκιά σα μέθη, δημιουργεί ατμόσφαιρα γαλήνης κι ηρεμίας.
Mελωδία απλή, με πλούσια αρμονική γλώσσα, χωρίς εξάρσεις, αλλά ευγενής, απαλή και βελουδένια, που παραπέμπει στο Μπετοβενικό "Moonlight", αντιφέγγισμα των χρυσών ματιών της...

Πολύ δυνατό κι αθώο συνάμα το νοιώθεμα...
Σονέτο ενός γλυκού σκιρτήματος...
Κρυφό  καρδιοχτύπι δονεί τις αρπίσιες χορδές... Xορδές, που τον φρενοκλόπο έρωτα αντηχούν...
Ολάκερη νίκη τούτη η δόνηση και πλούτη που κατασταλάζουν µέσα σου...


Ας γίνουμε συνοδοιπόροι σ’ αυτό το μυσταγωγικό ταξίδι στις νότες του ερωτοχτυπημένου Μιχαήλ...
Μοναδικοί μάρτυρες στη νυχτερινή ερωτική του εξομολόγηση...
Στον τόπο της ψυχής του, κει που κρύβεται το λουλουδόφως όλο...κει που ο Γιούνης ντύνεται με τον έρωτα, λαμπρή αστροφεγγιά...

Μ' ευγένεια ψυχής κι αγάπης στάλες, ο νιόφερτος μήνας, φίλοι μου!
(Στην άρπα η Olga Erdeli, μια αξιοθαύμαστη ρωσίδα αρπίστρια από μουσική οικογένεια με λαμπρή τεχνική και εξαιρετική γνώση των δυνατοτήτων της άρπας, μαγεύει με τα λάγνα γκλισσάντι και τα δελεαστικά τσιμπήματά της στις χορδές!)

                                             M. Glinka: Nocturne in E flat major 

Το απολαμβάνουμε και από μια ηχογράφηση για πιάνο με συλλεκτικό Erard του 1837 από την περίφημη  συλλογή του Edwin Beunk: