 |
| "Yδάτινα πνεύματα", Ivan Kramskoi |
Ο Μάης είναι ο μήνας της άνοιξης, της αναγέννησης της φύσης και της αρμονίας. Τα ανθισμένα δέντρα, τα ήρεμα νερά και η ασημένια ομίχλη που απλώνεται τη νύχτα δημιουργούν ένα σκηνικό γαλήνης αλλά και μυστηρίου. Η νύχτα του Μάη, με τη σιωπή και τη μαγεία της, γεννά ρομαντισμό και αφήνει χώρο στο υπερφυσικό, αποτελώντας ιδανικό πλαίσιο για ιστορίες με φαντάσματα και μαγικά πλάσματα. Όπως σε πολλούς λαούς, έτσι και στη ρωσική και ουκρανική λαϊκή παράδοση, οι μαγιάτικες νύχτες θεωρούνται ιδιαίτερα μυστηριακές... Τότε εμφανίζονται ξωτικά, φαντάσματα και άλλα υπερφυσικά όντα, ενώ μάγισσες και ανήσυχες ψυχές δρουν εντονότερα.
 |
| Νικολάι Γκόγκολ |
Κεντρικός ήρωας είναι ο νεαρός Κοζάκος Λέβκο, που είναι ερωτευμένος με τη δεκαεπτάχρονη Χάνα. Ο πατέρας του, δήμαρχος του χωριού, αντιτίθεται στον γάμο, επειδή επιθυμεί ο ίδιος τη Χάνα. Κατά τη διάρκεια μιας βόλτας, ο Λέβκο αφηγείται στην αγαπημένη του την ιστορία ενός παλιού, εγκαταλελειμένου σπιτιού δίπλα στη λίμνη. Εκεί ζούσε η Πανόσκα, μια όμορφη κοπέλα που μετά τον θάνατο της μητέρας της, βασανίστηκε από τη νέα μητριά της, η οποία αποδείχθηκε μάγισσα. Καταπιεσμένη και δυστυχισμένη, η Πανόσκα ρίχτηκε στα νερά της λίμνης και πνίγηκε, γι’ αυτό και το παραμύθι είναι γνωστό και με τον τίτλο "Η Πνιγμένη Κόρη". Στον βυθό συνάντησε τα φαντάσματα άλλων πνιγμένων κοριτσιών και, αργότερα, παρέσυρε και τη μάγισσα, η οποία όμως μεταμορφώθηκε και χάθηκε ανάμεσά τους, παραμένοντας άγνωστη.
Στη συνέχεια, ο Λέβκο και οι φίλοι του προσπαθούν να εκδικηθούν τον πατέρα του με φάρσες, αλλά απομακρύνονται όταν εκείνος τους καταδιώκει. Ο Λέβκο μένει μόνος κοντά στο παλιό σπίτι και συναντά το πνεύμα της Πανόσκα, που του ζητά να αναγνωρίσει ποια από τις πνιγμένες κοπέλες είναι η μάγισσα. Εκείνος τα καταφέρνει και ως ανταμοιβή, λαμβάνει ένα γράμμα που εξασφαλίζει τελικά την άδεια του πατέρα του για τον γάμο με τη Χάνα.
Έτσι, η ιστορία συνδυάζει την τραγωδία με το υπερφυσικό και την κοινωνική σάτιρα, ενώ η μορφή της Πανόσκα παραμένει ένα ζωντανό μυστήριο που επιστρέφει στις μαγικές νύχτες του Μάη.
 |
| Σλαβική Γιορτή Σέμικ |
 |
| Ρίμσκι Κόρσακωφ |
Ο Κόρσακωφ δημιούργησε ένα έργο γεμάτο λαϊκά φολκλορικά στοιχεία και εντυπωσιακά ορχηστρικά εφέ, όπως γκλισάντι από άρπες και ξύλινα πνευστά, για να αποδώσει το απόκοσμο και μυστηριώδες περιβάλλον, όπου μαγεία και φύση συνυπάρχουν αρμονικά.
Ο 34χρονος Ρίμσκυ-Κόρσακωφ, την περίοδο που προηγήθηκε της σύνθεσης της όπερας, έδειχνε έντονο ενδιαφέρον για το φανταστικό, το παραμυθικό και το υπερφυσικό, ενώ βρισκόταν σε φάση εντατικής μουσικής μελέτης. Έτσι, αποφάσισε να τοποθετήσει τη δράση της όπερας κατά τη διάρκεια του Μάη, ενός μήνα με βαθιές ρίζες στη σλαβική λαογραφία, συνδεδεμένου με τελετουργίες γονιμότητας και με την εμφάνιση των ρουσάλκι, νυμφών του νερού ή εκδικητικών πνευμάτων πνιγμένων γυναικών. Η ιστορία συνδυάζει ρομαντισμό, χιούμορ και υπερφυσικά στοιχεία. Ο συνθέτης αναδεικνύει την παρουσία των υδάτινων πνευμάτων επεκτείνοντας τις σκηνές τους σε περίτεχνα χορωδιακά σύνολα, που αποτυπώνουν την αιθέρια γοητεία τους και τον εκδικητικό χορό τους.
Η παγκόσμια πρεμιέρα της όπερας πραγματοποιήθηκε το 1880 στο Θέατρο Μαριίνσκι της Αγίας Πετρούπολης. Μεταξύ των αξιοσημείωτων συντελεστών ήταν ο Φιόντορ Στραβίνσκι, πατέρας του Ιγκόρ, που υποδύθηκε το ρόλο του δημάρχου. Η υποδοχή από τους κριτικούς ήταν ανάμεικτη, αλλά πολλοί επαίνεσαν τις καινοτόμες ενσωματώσεις των λαϊκών τραγουδιών στην όπερα, καθώς και την πολύχρωμη και ζωντανή ενορχήστρωση.
Η όπερα ξεκινά με την ορχήστρα να ζωγραφίζει μουσικά τη Μαγιάτικη Νύχτα, μεταφέροντας τις μυρωδιές της ανθισμένης φύσης και την ατμόσφαιρα μυστηρίου που την καλύπτει. Σε ένα ήσυχο ουκρανικό χωριό, η μουσική προετοιμάζει την εναρκτήρια σκηνή, όπου αγόρια και κορίτσια συμμετέχουν σε παραδοσιακά παιχνίδια στους δρόμους, χαρίζοντας στην παράσταση μια εορταστική, ζωντανή και λαϊκή αύρα.
Στην ίδια πράξη, αργότερα ο ερωτευμένος Λέβκο πλησιάζει το σπίτι της Χάνα, παίζοντας τις χορδές της μπαντούρας του και τραγουδάει:
 |
| Στο ρόλο του Levko |
Εδώ, αξίζει να σημειωθεί ότι ο ρόλος του τενόρου Λέβκο είναι κεντρικός σε ολόκληρο το έργο.
Πρόκειται για μια σπάνια περίπτωση στον Ρίμσκι-Κόρσακοφ, όπου σε μια οπερατική ιστορία αγάπης η έμφαση δεν δίνεται σε γυναίκα, αλλά σε άνδρα.
Ο λόγος πιθανότατα είναι ότι ο συνθέτης βίωνε τα ίδια συναισθήματα που ένιωθε ο ερωτευμένος ήρωας του έργου του. Άλλωστε, η όπερα είναι αφιερωμένη στην αγαπημένη σύζυγο του συνθέτη, γεγονός που προσδίδει στο έργο προσωπική, τρυφερή χροιά.
Στην Τρίτη Πράξη, το ασημένιο φεγγάρι φωτίζει τη Μαγιάτικη νύχτα, αντανακλώντας το φως του στη λίμνη, στο εγκαταλελειμμένο αρχοντικό και στον άγριο κήπο που το περιβάλλει. Ο Λέβκο μπαίνει κρατώντας την μπαντούρα του και το παράθυρο του παλιού σπιτιού ανοίγει διάπλατα. Μπροστά του εμφανίζεται το φάντασμα της πνιγμένης γυναίκας, ενώ οι ρουσάλκι αναδύονται από τη λίμνη, τραγουδώντας και λικνιζόμενες σε κυκλικούς χορούς, γεμίζοντας τη σκηνή με μαγεία και υπερφυσική ομορφιά.
 |
| "Rusalki", Malczewski Jacek |
Μετά από αρκετά ευτράπελα επεισόδια και παρεξηγήσεις, η όπερα κορυφώνεται με μια θριαμβευτική χορωδία, που υμνεί τη μαγεία της νύχτας του Μαΐου, εγκωμιάζει τον ήλιο, τη ζωντάνια της φύσης και την ομορφιά της ζωής:
