"H Δόμνα κι ένας μικρασιάτικος καρσιλαμάς"

(tovima)

Ο καρσιλαμάς, είναι κατεξοχήν χορός Μικρασιάτικος παρότι συναντάται και σε άλλες περιοχές όπως η Θράκη και τα νησιά του Βόρειου Αιγαίου.
Χορεύεται συνήθως αντικριστά και παίρνει το όνομα του από αυτή την ιδιαιτερότητα, αφού «καρσί» στα τουρκικά σημαίνει απέναντι.
Στη μελωδική του δομή και το ρυθμό, ιδίως ο αργός καρσιλαμάς, μοιάζει με το ζεϊμπέκικο κι είναι και αυτός χορός σε 9/8.

Με έναν αργό καρσιλαμά της Μικρασίας θα αρχίσει η μέρα μας στη μνήμη της μεγάλης ερμηνεύτριας και ερευνήτριας, Δόμνας Σαμίου που σήμερα κλείνουν πέντε χρόνια από το θάνατό της (10 Μαρτίου 2012).
Η Σαμίου αγάπησε και υπηρέτησε με μοναδική αφοσίωση την ελληνική παραδοσιακή μουσική.Μαθήτευσε στο πλευρό του Σίμωνα Καρά, κι εκτός από την ερμηνεία, ασχολήθηκε με την έρευνα, την καταγραφή, τη διάσωση μέσα από τη δισκογραφία, της παράδοσης του τόπου μας, αφήνοντας κάθε στοιχείο, πολύτιμη κληρονομιά στις επόμενες γενιές.

Η «Γιωργίτσα» είναι ένας αργός καρσιλαμάς, ερωτικού περιεχομένου, από την Ερυθραία της Μικράς Ασίας, που πρωτάκουσε και κατέγραψε η Δόμνα Σαμίου από την Αλατσατιώτισσα Κλεονίκη Τζοανάκη, που οι παππούδες της τραγουδούσαν στο χωριό…
Η Σαμίου ανακάλυψε την Τζοανάκη στις γειτονιές των προσφύγων και στο σπίτι της γυρίστηκε ένα τμήμα της τηλεοπτικής σειράς «Μουσικό Οδοιπορικό», που επιμελήθηκε η Δόμνα.

Στην παραδοσιακή εκτέλεση του καρσιλαμά, οι γυναίκες κρατούν μαντίλι, με λυγισμένα τα χέρια στους αγκώνες, και κινούν τα χέρια δεξιά κι αριστερά, ενώ ταυτόχρονα περιστρέφουν το μαντίλι κυκλικά.
Παλαιότερα ήταν χορός των γάμων και των λαϊκών πανηγυριών.

Εγώ έλεγα να σ’ αγαπώ Γιωργίτσα μου,

κανείς να μην το ξέρει,

κι όλοι το μάθανε οι δικοί Γιωργίτσα μου,

το μάθανε κι οι ξένοι.

Έλα Γιούλα Γιούλα Γιούλα, έλα πάρε μέ,

άνοιξε τις δυο σου αγκάλες μέσα βάλε μέ...

Τσικνοχαιρετίσματα με την αθυροστομία της Αποκριάς...

domnasamiou

Τσικνοχαιρετίσματα σε όλους σας, αγαπημένοι μου φίλοι!
Χρόνια μας Πολλά!
Είμαι σίγουρη πως έχετε ήδη ανάψει τα κάρβουνα, μιας και αυτή τη μέρα, σ’όλη την Ελλάδα επιβάλλεται, από το έθιμο, το "τσίκνισμα".

Εδώ, από νωρίς το πρωί έχουν στηθεί ψησταριές στους δρόμους κι ο ουρανός έχει θολώσει, με την κάπνα να καλύπτει κάθε του εκατοστό!
Το "Διονυσιακό" κάθε ψυχής έρχεται στην επιφάνεια, με το κρασί να ρέει άφθονο, το κέφι να παραμένει αμείωτο, το χαμόγελο μόνιμα ζωγραφισμένο στα πρόσωπα, και.., γιατί όχι, τη γλώσσα να μην δέχεται φραγμό, την έκφραση να γίνεται περισσότερο θαρραλέα και ειλικρινής αντιβαίνοντας στους κοινώς αποδεκτούς κανόνες ευπρεπούς συμπεριφοράς... 

Τα σκωπτικά λοιπόν τραγούδια και οι χοροί έχουν σήμερα την τιμητική τους με την αθυροστομία της Αποκριάς να αποτυπώνεται σε πλήθος τραγουδιών και πειρακτικά στιχάκια.
Παραδοσιακά αθυρόστομα ποιήματα και τραγούδια του λαού μας βρίσκουμε στην ομώνυμη συλλογή του Γιώργη Μελίκη, αλλά και τη συλλογή της αγαπημένης Δόμνας Σαμίου στα "Γαμοτράγουδα", ένα δίσκο που σήκωσε θύελλες αντιδράσεων από κάποιους σεμνότυφους, μη κατανοώντας τη συνέχεια της παράδοσης από αρχαίες Παγανιστικές τελετές, τότε που θεωρούσαν το γλέντι, τη χαρά, το φαγοπότι και το κέφι, ιεροτελεστία για την καλή ευφορία της γης την άνοιξη.

Επειδή είναι πρωί ακόμα, θα διαλέξω να ακούσουμε ένα μη σοκαριστικό σε στίχο, παραδοσιακό τραγούδι της Αποκριάς, με πολλές χιουμοριστικές εικόνες που το κάνουν αγαπητό σε μικρούς και μεγάλους και κάθε φορά που το ακούμε στην τάξη με τους μαθητές μου ξεκαρδιζόμαστε ομαδικώς.

Τσαμπούνα κα τουμπί
(Λαϊκή Παραδοσιακή Τέχνη)

Είναι Αιγαιοπελαγίτικο Αποκριάτικο, που τραγουδούσαν οι παρέες με συνοδεία από βιολί, "τσαμπούνα"(άσκαυλου-νησιώτικης γκάιντας) και "τουμπί".

Το "τουμπί" ή ντουμπακάκι όπως συνηθίζεται να το λένε στις Κυκλάδες, είναι ένα μικρό νταούλι από ξύλο και δέρμα κατσίκας ή σκύλου, και τα στεφάνια του τα έσφιγγαν με σκοινιά για να τεντώσει το δέρμα. Ο εκτελεστής του, που λεγόταν "ντουμπακτζής" , όταν το δέρμα δεν τέντωνε αρκετά, το ζέσταινε κοντά στη φωτιά. Το τουμπί είχε στο πλάι μια τρύπα, όπου έριχναν χαρτονομίσματα όσοι έδιναν παραγγελιές.
Ο ντουμπακτζής έπαιζε όρθιος, με το όργανο να κρέμεται με μια ζώνη από το λαιμό του. Όταν κουραζόταν καθόταν σε σκαμνί κι έπαιζε το τουμπί ακουμπώντας το στα γόνατα.

Υπάρχουν και άλλες υπέροχες εκτελέσεις με κανονάκι, λαούτο, κλαρίνο και τουμπελέκι.

Το τραγούδι έχει τίτλο "Στης ακρίβειας τον καιρό" και αναφέρεται στον τύπο της "κακιάς", όπως χαρακτηρίζει ο λαός, γυναίκας, παραπέμποντας στις  ανοικοκύρευτες, τις τεμπέλες, τις "ξενοβλεπούσες"(μοιχαλίδες), εκείνες που τρώνε ή πίνουν πολύ ...

"Να σε φυλάει ο Θεός απ' άδικο κι από "κακιά" γυναίκα" συνηθίζεται η λαϊκή φράση κι έτσι τέτοιοι τύποι τροφοδότησαν τη θεματολογία των αποκριάτικων τραγουδιών, που στην περίπτωση του συγκεκριμένου χαρακτηρίζει η εξωφρενική υπερβολή. Το πολύ αστείο  και σατιρικό ύφος των στίχων πλάθουν μια γυναίκα που φαντάζει με βαρύτατα ελαττώματα και κατά τις αντιλήψεις των καιρών, αλλά και του καρνάβαλου, χρειάζεται το...μπερτάκι της... 

"Στης ακρίβειας τον καιρό επαντρεύτηκα και γω

και μου δώσαν μια γυναίκα που 'τρωγε για πέντε δέκα

Πρώτο βράδυ που την πήρα έφαγε μια προβατίνα.

και το δεύτερο το βράδυ προβατίνα και γελάδι

- Bρε γυναίκα οικονομία τώρα που 'ναι δυστυχία.

- Άντρα μου θέλω φουστάνι γύρω γύρω με γαϊτάνι,

άντρα μου θέλω καπέλο, γύρω γύρω με το βέλο,

άντρα μου θέλω γοβάκια γύρω γύρω με φιογκάκια,

άντρα μου θέλω βρακί γύρω γύρω με γαζί

- Bρε γυναίκα οικονομία τώρα που 'ναι δυστυχία.

Και αρπάζω ένα ξύλο και τη φέρνω γύρω γύρω"

Η Αποκριά, φίλοι μου, κόρη του Διόνυσου, μάς κάνει να ξεχνάμε για λίγο τις δυσκολίες, με τύμπανα, κύμβαλα και κρόταλα να "σιγοντάρουν" τη Διονυσιακή μανία!

Χρόνια Πολλά, Καλά Τσικνίσματα, πιστοί στην παράδοση που ο Βάκχος και η λατρεία του θέσπισαν και τουλάχιστον σήμερα, επιτρέπουμε την όποια ελευθεροστομία με όσα στερεότυπα ακολουθείται!

"Δόμνα Σαμίου...Εν...τάξει, 10 Μαρτίου 2016"

 

(φωτο από tovima)

Η ζωή της αποτελεί ένα ταξίδι στην παράδοση!
Είναι η γυναίκα που διέσωσε την πολιτιστική μας κληρονομιά καταγράφοντας και τραγουδώντας όλο το φάσμα της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής.

Η Δόμνα Σαμίου έφυγε από τη ζωή σαν σήμερα πριν τέσσερα χρόνια, στις 10 Μαρτίου του 2012.
Μαθήτρια του Σίμωνος Καρά, γνωρίζει πρώτα τη Βυζαντινή μουσική, μέσω της οποίας αγαπά και έκτοτε αφιερώνεται ολοκληρωτικά στο παραδοσιακό τραγούδι και τη διάδοσή του.
Χάρη στην πολύχρονη και επίπονη ερευνητική της προσπάθεια διασώθηκε ένα μεγάλο κομμάτι της παραδοσιακής μουσικής, την οποία κατέγραψε σε όλο το φάσμα της ελληνικής επικράτειας.
Μοναδική στον τομέα της,  ξεχώρισε για τις αυθεντικές εκτελέσεις της.
Μια ιέρεια του μουσικού μας λαϊκού πολιτισμού!

Από το σεντούκι με τους θησαυρούς της έρευνάς της ανασύρουμε γι'αυτό το απόγευμα ένα κυκλαδίτικο τραγούδι από τον κύκλο του χρόνου, που οι παραδοσιακές κοινωνίες είχαν σοφά οργανώσει μέσα από συνήθειες, έθιμα και τελετουργίες, όπου κυρίαρχη θέση κατείχαν η μουσική, ο χορός.

(φωτο από domnasamiou)

Το τραγούδι που επιλέγω είναι φυσικά από την καρναβαλική περίοδο.

Η Αποκριά από τα αρχαία χρόνια αποτελεί για τον ελλαδικό χώρο κορυφαία γιορτή χαράς και ανανέωσης και αποτελεί εξέλιξη της Διονυσιακής λατρείας.
Τα μασκαρέματα, οι αθυροστομίες, ο φρενήρης ενθουσιασμός,  τα άρματα αποτελούν επιβίωση των μανιωδών παραληρημάτων των ασελγών και τραγοντυμένων Σατύρων, των Σειληνών, των Μαινάδων και άλλων μορφών της ελληνικής αρχαιότητας.

Στο παραδοσιακό καρναβάλι πρώτη θέση κατέχουν οι μεταμφιέσεις. Οι "αγροτικές μεταμφιέσεις", αυτές με τα τομάρια, με τα κουδούνια, τις μάσκες, που έχουνε  αρχαϊκό χαρακτήρα και παραπέμπουν στο Διόνυσο και σε κείνες τις τελετουργίες, που σχετίζονται με ψυχές νεκρών, με κάτι άγριο δηλαδή που τρομάζει τους ανθρώπους, το αποτρεπτικό με τους ήχους των κουδουνιών, των σφυριών και των μπουρούδων.

Πρόκειται για έναν αποκριάτικο πηδηχτό χορό από τη Νάξο.
Το τραγούδι, που έχει τίτλο: "Τούτες οι μέρες το' χουνε", περικλείει όλες εκείνες τις κορυφαίες πράξεις και τελετουργίες με τις οποίες γίνεται η μετάβαση από το "χειμώνα-θάνατο" στην "άνοιξη-ζωή".

Στο ποιητικό κείμενο του συγκεκριμένου τραγουδιού συνυπάρχουν με μοναδικό τρόπο η χαρά και ο διονυσιασμός του γλεντιού με το "ξόρκισμα" του θανάτου.

"Τούτες οι μέρες το `χουνε  τούτες οι εβδομάδες

για να χορεύουν τα παιδιά να χαίροντ’ οι μανάδες

Δώστε του χορού να πάει τούτ’ η γη θα μας εφάει

τούτ’ η γη που την πατούμε όλοι μέσα θε να μπούμε..."

[Το παραπάνω κείμενο αποτελεί μέρος της σημερινής μου διδασκαλίας στο σχολείο, με αφορμή το παραδοσιακό καρναβάλι σε συνδυασμό με την επετειακή ημέρα για τη Δόμνα Σαμίου].

Επειδή το καρναβάλι θέλει το...πιπέρι του...

Η φωτογραφία από Σύλλογο Ηπειρωτών Ν.Ροδόπης

Το παιχνίδι έχει κανόνες και μάλιστα αυστηρούς.
Κάθε φορά θα πρέπει να «το τρίβετε» με διαφορετικό σημείο του σώματος.
Αν το τρίψιμο δεν γίνεται σωστά, ακολουθεί ποινή σοβαρή…
Μπερτάκι και μαστίγιο! Γι’αυτό, ΠΡΟΣΟΧΗ!

«Πώς το τρίβουν το πιπέρι»…
Ένα χιουμοριστικό Αποκριάτικο τραγούδι, μάς καλησπερίζει σήμερα, αγαπημένοι φίλοι, με τις ρίζες του να χάνονται στα χρόνια τα Βυζαντινά.Τότε που το πιπέρι, νοστιμότατο μπαχαρικό, ήταν δυσεύρετο.Έτσι το εισήγαγαν από την Ανατολή, με τους μοναχούς να κοπανάνε τους κόκκους του προκειμένου να το μεταπωλούν ύστερα τριμμένο, άρα ακριβότερο.
Η δουλειά όμως ήταν κοπιαστική και δύσκολη, καθώς το πιπέρι φέρνει τσούξιμο στα μάτια, προκαλεί φτάρνισμα ασταμάτητο ή ανυπόφορη φαγούρα στη μύτη…
Έτσι, το «τρίψιμο» του πιπεριού ανατίθεντο στους…αμαρτωλούς καλογέρους για τιμωρία, γι’αυτό και σε κάποια από τις στροφές του γίνεται λόγος για «διαόλου καλογέρους»…

Ένα καταπληκτικό σκωπτικό τραγούδι, που προσφέρεται για χορό και δραματοποίηση, ΜΕ ή ΧΩΡΙΣ απλές ή πιο πιπεράτες  βωμολοχίες, που έτσι κι αλλιώς ο Διόνυσος επιτρέπει στο όνομα του κεφιού και της διασκέδασης…

Το παραδοσιακό τραγούδι πηγάζει αβίαστα και ευρηματικά, είναι γέννημα της καθημερινής εμπειρίας, γι' αυτό και μπορεί να εκφράζεται μ’ έναν αψεγάδιαστο, ποιητικό τρόπο.
Ο χορός με παντομιμικές κινήσεις γίνεται σε κύκλο ενώ οι χορευτές, που παλιότερα ήταν μόνο άντρες, μιμούνται τις κινήσεις που περιγράφονται στους στίχους.

[Πολλοί υποστηρίζουν πως το τραγούδι ανήκει στα κλέφτικα με τους συμμετέχοντες να εκπροσωπούν μεταμφιεσμένους πολεμιστές σε καλογέρους προκειμένου να ξεφύγουν από τους Τούρκους, και την κατάλληλη στιγμή να κάνουν το γιουρούσι τους, κάτι που βασίζεται στην επωδό: «Άντε σηκωθείτε παλικάρια με σπαθιά και με κοντάρια»!]

Όπως και να ‘χει, το «πιπέρι» αποτελεί σήμα κατατεθέν κάθε αποκριάτικου γλεντιού, συνδυάζει τέλεια το τελετουργικό με το κωμικό στοιχείο, προκαλώντας άφθονο γέλιο και κέφι, μα κυρίως κρατά άσβεστη τη φλόγα της Ελληνικής Παράδοσης!
Πάντως και η τελευταία στροφή που συνηθίζεται, μα για ευνοήτους λόγους λείπει στο βίντεο , πιστεύω έχει κάποια κρυφή φαλλική αναφορά, κομμάτι της Βακχικής τελετουργίας…αν και το νόημα δεν είναι σεξουαλικό αλλά γονιμικό υποδεικνύοντας τη γονιμότητας της γης…


Θα το ακούσουμε από τη μεγάλη Δόμνα Σαμίου, μια καλλιτέχνιδα που αγάπησε και υπηρέτησε με μοναδική αφοσίωση την ελληνική παραδοσιακή μουσική.
Μαθήτευσε στο πλευρό του Σίμωνα Καρά, έδωσε καινούρια πνοή στο παραδοσιακό τραγούδι αφήνοντας με την έρευνα-καταγραφή της πολύτιμη κληρονομιά στις επόμενες γενιές.

Πώς το τρί- βλάχα μου μωρή, πώς το τρίβουν το πιπέρι,

πώς το τρίβουν το πιπέρι, του διαβόλου οι καλογέροι;

Με το γόνατο το τρίβουν και το ψιλοκοπανίζουν.

Με τη μύτη τους το τρίβουν και το ψιλοκοπανίζουν.

Με τον κώλο τους το τρίβουν και το ψιλοκοπανίζουν...

Με θύρσους και λαμπάδες, ως σύγχρονες Βάκχες ακολουθούμε τον κισσοφόρο θεό ψάλλοντας "παραδοσιακούς διθυράμβους" για να κρατήσουμε μέσα από την παράδοση το κέφι στα επίπεδα που αρμόζει σε μια περίοδο, όπως αυτή του Καρναβαλιού. που πρωτοστατεί η ευθυμία, το ξεφάντωμα και η χαρά!

Εύχομαι σε όλους Καλές Απόκριες σε χαρούμενες, ξεσηκωτικές, τρελές κι ορμητικές διαδρομές!

"Τα μισοτηγανισμένα ψάρια", ο θρύλος για την Άλωση...

 

Μπαλουκλί, η πηγή των Θαυμάτων

29 Μαΐου 1453, η μαύρη επέτειος...

Πεντακόσια εξήντα ένα χρόνια συμπληρώνονται από την Άλωση της Κωνσταντινούπολης στις 29 Μαΐου του 1453, ημερομηνία η οποία σήμαινε και τη διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, από τους Οθωμανούς.
Οι πικρές αναμνήσεις από το πάρσιμο της Πόλης, οι πόθοι και οι ελπίδες για λευτεριά εκφράστηκαν από τους Έλληνες με θρύλους, διηγήσεις, παραμύθια, τραγούδια...


Η Ζωοδόχος πηγή είναι ένα μοναστήρι έξω από την Πόλη, που χτίστηκε από τον Ιουστινιανό με υλικά που περίσσεψαν από την Αγιά Σοφιά, μετά από ένα όραμα που είδε, κατά τη διαρκεια κυνηγιού στην περιοχή, που έχει πολύ πράσινο, νερά και δένδρα.
Στο όραμα είδε πλήθος λαού μπροστά σε μια πηγή.

"Είναι η πηγή των θαυμάτων", του είπαν!

Μέχρι σήμερα υπάρχει μαρμαρόκτιστη πηγή, το νερό της οποίας θεωρείται αγιασμένο.
Η μονή ονομάζεται και Μπαλουκλί από την τουρκική λέξη "balık" =ψάρι.


Ο θρύλος λέει πως όταν έπαιρναν οι Τούρκοι την Πόλη, ένας καλόγερος στη μονή αυτή τηγάνιζε ψάρια στο τηγάνι. Τα είχε τηγανίσει από τη μία μεριά κι όταν ήταν να τα γυρίσει από την άλλη, έρχεται ένας και του λέει πως πήραν οι Τούρκοι την Πόλη.

-Θα το πιστέψω αυτό, λέει ο καλόγερος, αν τα τηγανισμένα ψάρια ζωντανέψουν.
Και τότε τα ψάρια πήδησαν από το τηγάνι ζωντανά κι έπεσαν στη διπλανή λιμνούλα.
Κι είναι έως σήμερα τα ζωντανεμένα εκείνα ψάρια στο Μπαλουκλί, και θα φαίνονται μισοτηγανισμένα, ως να έρθει η ώρα να  γίνει πάλι η Πόλη ελληνική.

Ο θρύλος περιγράφεται όμορφα στο ποίημα του Γ. Βιζυηνού:

"Σαράντα μέρες πολεμά ο Μωχαμέτ να πάρη

την Πόλη την μεγάλη.

Σαράντα μέρες έκαμεν ο 'γούμενος το ψάρι

στα χείλη του να βάλη.

Απ' τες σαράντα κι ύστερα, πεθύμησε να φάγη

τηγανισμένο ψάρι.

–Αν μας φυλάγ' η Παναγιά καθώς μας'ε φυλάγει,

την Πόλη ποιος θα πάρη;

Ρίχτει τα δίχτυα στον γιαλό, τρία ψαράκια πιάνει,

–Θεός να τα βλογήση!

Το λάδι βάλλει στην φωτιά μες στ' αργυρό τηγάνι,

για να τα τηγανίση.

Τα τηγανίζ' από την μια, και πά' να τα γυρίση

κι από το άλλο μέρος.

Ο παραγιός του βιαστικά πετά να του μιλήση,

και τάχασεν ο γέρος!

–Μην τηγανίζης, γέροντα, και μόσχισε το ψάρι

στην Πόλη την μεγάλη!

Την Πόλη την εξακουστή οι Τούρκοι έχουν πάρει,

μας κόβουν το κεφάλι!

–Στην Πόλη Τούρκου δεν πατούν κι Αγαρηνού ποδάρια!

Με φαίνεται σαν ψεύμα!

Μ' αν είν' αλήθεια το κακό, να σηκωθούν τα ψάρια

να πέσουν μες στο ρεύμα!

Ακόμ' ο λόγος βάσταγε, τα ψάρι' απ' το τηγάνι,

την μια μεριά ψημένα,

πηδήξανε κι επέσανε στης λίμνης την λεκάνη,

γερά, ζωντανεμένα.

Ακόμ' ώς τώρα πλέουνε, κόκκιν' από το μέρος,

όπου τα είχε ψήσει.

Φυλάγουν το Βυζάντιο ν' αναστηθή κι ο γέρος

να τ' αποτηγανίση".

Ο θρύλος αποτυπώνεται και στο παραδοσιακό τραγούδι της Θράκης όπου παρουσιάζονται τα δύο σύμβολα του Ελληνισμού, ο Μέγας Αλέξανδρος, και ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος να μην πιστεύουν ότι είναι δυνατόν να παρθεί η Πόλις.

Ταξιδεύοντας στην Ελλάδα η Δόμνα Σαμίου ηχογράφησε και κατέγραψε δημοτικά τραγούδια που έφτασαν ως τις μέρες μας με την προφορική παράδοση, όπως αυτό, που θα σας παραθέσω. Τα διέσωσε αλλά και τα διέδωσε, δίνοντάς τους ξανά την θέση που είχαν στην καθημερινή ζωή των Ελλήνων.

"Aλέξαντρος, μπρ' αμάν αμάν, Aλέξαντρος κι ο βασιλιάς

Aλέξης αντρειωμένος - κι ο μικρο-Kωσταντίνος

μαζ' έτρουγαν, μαζί έπιναν, μαζί χαροκοπιούνταν.

Kει πό 'τρουγαν κει 'πόπιναν και κει π' χαροκοπιούνταν

λαλιά τ'ς ήρθι 'πού του Θιό, λαλιά 'πού τα ουράνια.

- Θα πάρει Tούρκος το ψωμί, θα σέβ' και μες στην Πόλη.

- 'Nτα βγουν τα ψάρια 'π' του νταβά

κι ο πέτ'νος 'πού το ντέντζιρ'

Θα πάρει ο Tούρκος το ψωμί, θα σέβ' και μες στην Πόλη.

Bγήκαν τα ψάρια 'π' του νταβά

κι ο πέτ'νος 'πού το ντέντζιρ'

πήρε κι ο Tούρκος το ψωμί, σέβηκι μες στην Πόλη"

"Αλεξανδρος κι ο Βασιλιάς", παραδοσιακό Θράκης - Δ.Σαμίου

Το κείμενο έχει δημοσιευτεί και στην Κοινότητα The Mythologists