Εαρινά ψιθυρίσματα στην "Άνοιξη" του Μπραμς...

"Der Frühling ή Die Träumende"(Η Άνοιξη ή Το Όνειρο), Hans Zatzka
(paintgallery.de)

Ο Γιοχάνες Μπραμς άφησε ένα τεράστιο έργο πίσω του, απο το οποίο οι συμφωνίες, τα κονσέρτα του, τα πιανιστικά έργα και η μουσική δωματίου είναι τα πιο γνωστά, ενω τα αναρίθμητα σολιστικά και χορωδιακά λήντερ του δεν ευτύχησαν να έχουν για πολλούς το ίδιο ενδιαφέρον, όπως τους άξιζε. Πρόκειται για μελοποιήσεις ποιημάτων διαφόρων ποιητών, που οι μουσικοαναλυτές χαρακτηρίζουν "μπουκέτα", παρομοιάζοντάς τα με "πολύχρωμα άνθη που μαδήθηκαν από διαφορετικούς κήπους(πηγές) και στη συνέχεια συνδυάστηκαν σε ένα αρμονικό σύνολο".

Με ένα αγαπημένο μου ληντ του Μπραμς θα σας καλησπερίσω. Ένα γλυκύτατο τραγούδι με λυρικό χαρακτήρα, γεμάτο τρυφερότητα, θερμό και γαλήνιο αίσθημα, που ταιριάζει τόσο -αλήθεια- με τη σημερινή, ανοιξιάτικη, φωτεινή μερα...

O Mπραμς το 1853, εποχή σύνθεσης του ληντ

Απολαμβάνουμε το: "Der Frühling- Η Άνοιξη", από τα " Έξι τραγούδια για σοπράνο ή τενόρο με πιάνο, αρ. 2", που συνέθεσε το 1852, μόλις δεκαοκτώ χρονών, γι'αυτό ντύνεται το ρομαντισμό και την τρυφερότητα της νιότης του.

Η ποίηση στο συγκεκριμένο είναι του γάλλου Johann Baptist Rousseau σε γερμανική μετάφραση και ανήκει στη συλλογή του "Παιχνίδια λυρικής και δραματικής μούσας".

"Δελεάζοντας το δέντρο
μουρμουρίζει ο άνεμος:

Ξύπνα από τον ύπνο σου και τ όνειρό σου,

του χειμώνα η παγωνιά έχει περάσει.

Γύρνα το βλέμμα σου ψηλά,

δες τα λαμπρά τ'ουρανού μάτια

του ήλιου το φως το χρυσό.

Ζεστό το αεράκι κι απαλό,

και λιγοστά τα σύννεφα,

όλα τα άνθη άνοιξαν

την πλάση ευωδιάζουν

πουλιά γλυκόλαλα που κελαηδούν

Και φέτος η Άνοιξη, επέστρεψε..."

Ι: Για τενόρο:

Brahms: "Der Frühling- Η Άνοιξη"

(Dietrich Fischer-Dieskau - Daniel Barenboim):

ΙΙ: Για σοπράνο:

Brahms: "Der Frühling- Η Άνοιξη":

(Elly Ameling - Dalton Baldwin)

Λέγεται πως ο συνθέτης προτιμούσε τη γυναικεία φωνή σ'αυτό το ληντ, ενώ οι κριτικοί επαίνεσαν και τις δυο εκδοχές, καθώς όλος ο κύκλος "δονείται από θαυμαστή πρωτοτυπία, εγκαρδιότητα και ειλικρνή τρυφερότητα"...

Το εικαστικό που συνοδεύει το κείμενο τιτλοφορείται "Der Frühling ή Die Träumende"(Η Άνοιξη ή Το Όνειρο) και φιλοτεχνήθηκε από τον αυστριακό, Hans Zatzka.

Στο εικαστικό του Zatzka , ενός από τους σπουδαιότερους εκπροσώπους της ρομαντικής περιόδου και "παιδί του Μάρτη"(γεννήθηκε στις 8 Μαρτίου) στήνεται αλληγορικά μια ανοιξιάτικη σκηνή με αέρινες φιγούρες. Ένας όλο χάρη ερωτιδέας σκορπίζει στον αέρα πέταλα από τα λουλούδια που κρατά στην αγκαλιά του. Μια γλυκιά δεσποσύνη με βλέμμα που μαρτυρά πως ονειρεύεται με τα μάτια ανοικτά και μια φτερωτή νύμφη -ίσως η προσωποποίηση του ονείρου- αφήνει ελεύθερα να λικνιστούν στο φύσημα του ανέμου τα διάφανα πέπλα της και με χαμόγελο παιχνιδίζει αφήνοντας να χυθούν απο τα ακροδάχτυλά της τα ανθοπέταλα...

Εικαστική σύνθεση καμωμένη με απαλά χρώματα, που ξεχειλίζουν ευγένεια και λυρισμό. Όπως ακριβώς και το μελωδικότατο ληντ του Μπραμς, με μοτίβα που μεταφέρουν όλη την ευφορία και γλυκύτητα της ελπιδοφόρας Ανοιξης...

Eικαστικά και μουσικά, φτάνει η εαρινή ευωδία στις ψυχές μας, αγαπημένοι φίλοι!Οι καλλιτέχνες με τα ανοιξιάτικά τους ψιθυρίσματα, μάς θυμίζουν πως η ζωή είναι όμορφη, μη χάνουμε την ελπίδα μας...Σαν τη φύση την άνοιξη, ντύνουν τον κώδικά τους με πλουμιστή φορεσιά.Μας το σιγοψιθυρίζει η έλευση του πρώτου μήνα της μυριόχρωμης άνοιξης...

"Διαθήκη του Χάιλιγκενστάτ", μια σπαρακτική κραυγή in Memoriam L.W.Beethoven...

 

"Η ΚΗΔΕΙΑ ΤΟΥ ΜΠΕΤΟΒΕΝ", Franz Stöber

Ήταν σαν σήμερα 26 Μαρτίου 1827, που πέθανε λόγω επιπλοκών από πνευμονία, η μεγαλύτερη μουσική ιδιοφυία της Παγκόσμιας Μουσικής:

"Λούντβιχ βαν Μπετόβεν"

Της πομπής της κηδείας του προηγήθηκαν 36 λαμπαδηδρόμοι, μεταξύ των οποίων ο συνθέτης Φ.Σούμπερτ.

Μετά το θάνατό του ανοίχτηκε, η παρακάτω διαθήκη που απευθύνεται στα αδέλφια του ...
Είχε γραφτεί στο Heilligenstadt, εξοχικό θέρετρο της Βιέννης, το 1802, δύσκολη χρονιά για το Μπετόβεν, καθώς τον εγκαταλείπει η ακοή του, που είχε αρχίσει να παρουσιάζει προβλήματα από το 1796.

Βρίσκεται σε τέτοια απελπισία που συντάσσει τη "Διαθήκη του Χάιλιγκενστάτ".

Στην ουσία, το κείμενο,είναι μια σπαρακτική κραυγή του συνθέτη και απευθύνεται στην ανθρωπότητα:

"Ώ, άνθρωποι, που με θεωρείτε και με κρίνετε μοχθηρό, πεισματάρη και μισάνθρωπο, πόσο με αδικείτε. 

Δεν ξέρετε την μυστική αιτία που με κάνει να σας φαίνομαι έτσι. 

Η καρδιά μου από τότε που ήμουν παιδί ήταν δοσμένη στη λαχτάρα για το Καλό. 

Αισθανόμουν έτοιμος να πραγματοποιήσω μεγάλα πράγματα. 

Σκεφθείτε όμως ότι εδώ και έξι χρόνια με έχει χτυπήσει μια ανεπανόρθωτη συμφορά...

Ηταν αδύνατο σε μένα να πω στον κόσμο «Μιλάτε δυνατότερα,φωνάξτε, γιατί είμαι κουφός». 

Τι ταπείνωση !!όταν κάποιος δίπλα μου άκουγε μια φλογέρα μακριά και γω δεν άκουγα τίποτα.......

Τέτοια συμβάντα με οδήγησαν στην απελπισία , λίγο ακόμα και θα 'δινα τέλος στην ζωή μου...

ήταν μόνο η τέχνη μου που με συγκράτησε. 

Μου φαινόταν αδύνατο να αφήσω τον κόσμο πριν να δώσω αυτά που ένοιωθα 

πως υπήρχαν μέσα μου...

"Αντίο! και μην με ξεχάσετε ολότελα όταν είμαι νεκρός. 

Μου αξίζει από σας, γιατί στην διάρκεια της ζωής μου σας σκεφτόμουνα συχνά

 καθως και τρόπους να σας κάνω ευτυχισμένους".

Το σπίτι στο Χάιλιγκενστάτ είναι σήμερα ένα από τα Μουσεία Μπετόβεν της Βιέννης, γνωστό σαν

"Το σπίτι της Διαθήκης".

 "To Σπίτι της Διαθήκης" (lvbeethoven)

"Η τέταρτη συμφωνία μοιάζει με τη Σταχτοπούτα!"

Αναφέρομαι στην 4η ΣΥΜΦΩΝΙΑ του Μπετόβεν, φίλοι μου εκλεκτοί, μια υπέροχη μα..."αδικημένη" συμφωνία, που κατά τον μουσικολόγο Γκίλμαν είναι:

"Όμοια με την Σταχτοπούτα", γιατί ενώ είναι θελκτική, δεν είναι και τόσο δημοφιλής όπως οι αδερφές της!

Σύνθεση γεμάτη ευθυμία, χιούμορ, τρυφερότητα, χάρη και ομορφιά.

Ο Μπετόβεν έγραψε το έργο κατόπιν παραγγελίας του κόμη Oppersdorff, ο οποίος συνεπαρμένος από την ακρόαση της 2ης Συμφωνίας, κατέβαλε ένα υπέρογκο για την εποχή, ποσό στο συνθέτη   προκειμένου να συνθέσει κάτι για κείνον.

Η ακρόαση της Τέταρτης Μπετοβενικής Συμφωνίας έκανε τον Μπερλιόζ να δηλώσει αθεράπευτα ερωτευμένος μαζί της, ιδιαίτερα με το τρυφερό Adagio του δεύτερου μέρους, που μόλις ακούσαμε και να το χαρακτηρίσει ως "ανυπέρβλητο έργο τέχνης του  Αρχαγγέλου Μιχαήλ", 

ενώ ο Σούμαν την έντυσε με λεπτεπίλεπτο  ένδυμα μιας 

αρχαιοελληνίδας νύμφης ανάμεσα σε δυο Γίγαντες της Νορβηγικής Μυθολογίας, 

καθώς η 4η Συμφωνία στέκει αγνή κι ευαίσθητη ανάμεσα στις βαριές, στιβαρές σε νοήματα, 3η(Ηρωική) και 5η(Συμφωνία της Μοίρας).

Η Τέταρτη Συμφωνία έκανε πρεμιέρα το  Μάρτιο του 1807 και το τρίτο μέρος της, αντανακλά την ευτυχία του συνθέτη.
Γράφτηκε σε μια εποχή γαλήνης του Μπετόβεν, γιατί επρόκειτο ν’ αρραβωνιαστεί την Τερέζα Μπρούνσβικ.
Γι’ αυτό και ορισμένοι της δίνουν τον τίτλο "Συμφωνία της αγάπης".

Aν και τις Συμφωνίες του Μπετόβεν τις προτιμώ υπό τη στιβαρή μπαγκέτα του Φουρτβένγκλερ, του Μπεμ ή του Μπερνστάιν, για ευνοήτους λόγους η επιλογή μου για την 4η είναι με Κάρλος Κλάιμπερ!

Έναν μαέστρο που βάδισε στα χνάρια του σπουδαίου πατέρα του Έριχ, και στη συγκεκριμένη συμφωνία, κατά την ταπεινή άποψή μου, διακρίνεται για την στιλπνότητα, την άκρατη τρυφερότητα, ακτινοβολία  και ρομαντισμό, που απαιτεί ένα έργο, σχεδόν άυλο, καμωμένο όχι από ανθρώπινο χέρι και νου, αλλά από πνεύμα Αρχάγγελου...ένα έργο κεντημένο τη γυαλάδα της φιγούρας μιας μυθολογικής νύμφης...ένα έργο, ευαίσθητη έμπνευση του Έρωτα και της Αγάπης!

"Δόμνα Σαμίου...Εν...τάξει, 10 Μαρτίου 2016"

 

(φωτο από tovima)

Η ζωή της αποτελεί ένα ταξίδι στην παράδοση!
Είναι η γυναίκα που διέσωσε την πολιτιστική μας κληρονομιά καταγράφοντας και τραγουδώντας όλο το φάσμα της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής.

Η Δόμνα Σαμίου έφυγε από τη ζωή σαν σήμερα πριν τέσσερα χρόνια, στις 10 Μαρτίου του 2012.
Μαθήτρια του Σίμωνος Καρά, γνωρίζει πρώτα τη Βυζαντινή μουσική, μέσω της οποίας αγαπά και έκτοτε αφιερώνεται ολοκληρωτικά στο παραδοσιακό τραγούδι και τη διάδοσή του.
Χάρη στην πολύχρονη και επίπονη ερευνητική της προσπάθεια διασώθηκε ένα μεγάλο κομμάτι της παραδοσιακής μουσικής, την οποία κατέγραψε σε όλο το φάσμα της ελληνικής επικράτειας.
Μοναδική στον τομέα της,  ξεχώρισε για τις αυθεντικές εκτελέσεις της.
Μια ιέρεια του μουσικού μας λαϊκού πολιτισμού!

Από το σεντούκι με τους θησαυρούς της έρευνάς της ανασύρουμε γι'αυτό το απόγευμα ένα κυκλαδίτικο τραγούδι από τον κύκλο του χρόνου, που οι παραδοσιακές κοινωνίες είχαν σοφά οργανώσει μέσα από συνήθειες, έθιμα και τελετουργίες, όπου κυρίαρχη θέση κατείχαν η μουσική, ο χορός.

(φωτο από domnasamiou)

Το τραγούδι που επιλέγω είναι φυσικά από την καρναβαλική περίοδο.

Η Αποκριά από τα αρχαία χρόνια αποτελεί για τον ελλαδικό χώρο κορυφαία γιορτή χαράς και ανανέωσης και αποτελεί εξέλιξη της Διονυσιακής λατρείας.
Τα μασκαρέματα, οι αθυροστομίες, ο φρενήρης ενθουσιασμός,  τα άρματα αποτελούν επιβίωση των μανιωδών παραληρημάτων των ασελγών και τραγοντυμένων Σατύρων, των Σειληνών, των Μαινάδων και άλλων μορφών της ελληνικής αρχαιότητας.

Στο παραδοσιακό καρναβάλι πρώτη θέση κατέχουν οι μεταμφιέσεις. Οι "αγροτικές μεταμφιέσεις", αυτές με τα τομάρια, με τα κουδούνια, τις μάσκες, που έχουνε  αρχαϊκό χαρακτήρα και παραπέμπουν στο Διόνυσο και σε κείνες τις τελετουργίες, που σχετίζονται με ψυχές νεκρών, με κάτι άγριο δηλαδή που τρομάζει τους ανθρώπους, το αποτρεπτικό με τους ήχους των κουδουνιών, των σφυριών και των μπουρούδων.

Πρόκειται για έναν αποκριάτικο πηδηχτό χορό από τη Νάξο.
Το τραγούδι, που έχει τίτλο: "Τούτες οι μέρες το' χουνε", περικλείει όλες εκείνες τις κορυφαίες πράξεις και τελετουργίες με τις οποίες γίνεται η μετάβαση από το "χειμώνα-θάνατο" στην "άνοιξη-ζωή".

Στο ποιητικό κείμενο του συγκεκριμένου τραγουδιού συνυπάρχουν με μοναδικό τρόπο η χαρά και ο διονυσιασμός του γλεντιού με το "ξόρκισμα" του θανάτου.

"Τούτες οι μέρες το `χουνε  τούτες οι εβδομάδες

για να χορεύουν τα παιδιά να χαίροντ’ οι μανάδες

Δώστε του χορού να πάει τούτ’ η γη θα μας εφάει

τούτ’ η γη που την πατούμε όλοι μέσα θε να μπούμε..."

[Το παραπάνω κείμενο αποτελεί μέρος της σημερινής μου διδασκαλίας στο σχολείο, με αφορμή το παραδοσιακό καρναβάλι σε συνδυασμό με την επετειακή ημέρα για τη Δόμνα Σαμίου].

"ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, γυναίκες μ' ένα τραγούδι της Σιμόν..."

 

«I'm a real rebel with a cause!»
(pinterest)

Καλημερίζω με το απόλυτο παράδειγμα γυναίκας, που μέσα από την τέχνη της διεκδικούσε ελευθερία έκφρασης…καλλιτεχνικής, φυλετικής, σεξουαλικής …
Μιας πολυδιάστατης καλλιτέχνιδας με υψηλό ανάστημα, μιας γυναίκας που έζησε στα άκρα, που ταύτισε την επανάσταση με τη ζωή!

«Πώς μπορείς να είσαι καλλιτέχνης 

και να μην καθρεφτίζονται πάνω σου τα γεγονότα 

των καιρών που ζεις;», έλεγε.

Νίνα Σιμόν γι'αυτό το πρωινό της 8ης Μάρτη, της μέρας που τυπικά γιορτάζει η γυναίκα!Γιατί ουσιαστικά γιορτάζουμε κάθε ώρα, κάθε στιγμή!

Νίνα Σιμόν, μια γυναίκα, που μέσα από τη μουσική και τα τραγούδια της εξέφρασε όλα εκείνα που συνέβαιναν στο σύμπαν της.
Η διεκδίκηση για ισότιμη μεταχείριση των γυναικών, των μαύρων, των αδικημένων…οι πόνοι, οι κακουχίες, η βία κι οι βασανισμοί, η διεκδίκηση για σεξουαλική ελευθερία , όλα μετουσιώθηκαν σε τραγούδι.
Εξάλλου, το ρατσισμό είχε βιώσει και κείνη από μικρή, με γεγονότα που την έκαναν να αναμιχθεί αργότερα σε κινήματα για διεκδίκηση Πολιτικών και όχι μόνο Δικαιωμάτων.

Ποτέ της, όπως έλεγε δεν ξέχασε όταν στην πρώτη της δημόσια εμφάνιση ως πιανίστα, μικρό κοριτσάκι, οι γονείς της, που κάθονταν στην πρώτη σειρά της πλατείας, υποχρεώθηκαν με τη βία να μετακινηθούν, για να καθίσουν λευκοί…αλλά κι αργότερα, όταν προσπάθησε να εισαχθεί στο Μουσικό Κολέγιο ως παιδί-θαύμα, απορρίφθηκε, με πολλούς να προβάλλουν ως λόγο απόρριψης τη φυλετική της καταγωγή.

Η οργή, η αγανάκτηση, η ανάγκη διαμαρτυρίας ξεχείλιζε μέσα της, ώσπου έγινε τραγούδι και μουσική…

Ένα τραγούδι της αφιερωμένο στις γυναίκες είναι εκείνο σε τζαζ style με τίτλο: «Four women», στο οποίο παρουσιάζει τέσσερις διαφορετικούς γυναικείους χαρακτήρες της μαύρης φυλής, όλες όμως αγωνίστριες, με πείσμα για καλύτερο μέλλον, με όνειρα και αγώνα για τη διεκδίκησή τους.

Αφοπλιστική και αδυσώπητα οικεία κι αληθινή σε ό,τι αφηγείται κι εκφράζει:

«Το δέρμα μου είναι μαύρο…»

Η πρώτη από τις τέσσερις γυναίκες που περιγράφονται στο τραγούδι είναι η «Θεία Σάρα" ένας χαρακτήρας, που εκπροσωπεί την υπόδουλη αφροαμερικάνα πρόγονο της Νίνας Σιμόν.
Η καλλιτέχνις υπογραμμίζει σε αυτή τη γυναίκα το ψυχικό σθένος να αντιμετωπίζει τις προσβολές, αποτέλεσμα της ισχυρής και ανθεκτικής πτυχής της φυλής της.

Η «Safronia» είναι ο δεύτερος χαρακτήρας, η γυναίκα-μιγάς.
Είναι εκείνη που αναγκάζεται να ζει ανάμεσα σε δυο κόσμους. Στίχοι και μουσική απεικονίζουν την καταπιεσμένη γυναίκα, μέρος της λευκής, αλλά και της μαύρης φυλής, λεπτομέρεια που της επιφέρει πολλά από τα δεινά της καθημερινότητάς της.
Καρπός των σεξουαλικών ενστίκτων της λευκής εξουσίας και της καταπιεσμένης μαύρης σκλάβας.

Ο τρίτος χαρακτήρας είναι ένα «Sweet Thing», μια γυναίκα του περιθωρίου…ίσως μια πόρνη, που ναι μεν βρίσκει την αποδοχή τόσο σε μαύρους όσο και σε λευκούς, επειδή όμως τους προσφέρει σεξουαλική ικανοποίηση…

Τελευταία φιγούρα, μια γυναίκα τραχιά και σκληρή, πικραμένη από τις απίστευτα άθλιες συνθήκες κάτω από τις οποίες υποχρεωνόταν να επιβιώσει…πικραμένη από τις κακουχίες ψυχής και σώματος τόσων γενεών…

«I'm awfully bitter these days 'cause my parents were slaves…», 

λέει η Σιμόν με πάθος αλλά κι οργή, και στο ανατριχιαστικά δραματικό φινάλε, με το γρέζο της χροιάς της, τις μεγάλες αναπνοές και το χαρακτηριστικό τρέμουλο αποκαλύπτει κραυγάζοντας και τ’ όνομα της γυναίκας, που υποδύεται: 

«My name is…Peaches!».

(φωτο: inkomotini)

Κραυγή καρδιάς προς κάθε γυναίκα, που την προτρέπει να τολμήσει!
Να σπάσει κάθε φόβο, να διεκδικήσει όσα της ανήκουν, να χαμογελάσει μ’ένα χαμόγελο ταπεινό, όμως βαμμένο την ελπίδα!

ΧΡΟΝΙΑ μας ΠΟΛΛΑ, γυναίκες, πάντα γελαστές, πάντα δυναμικές, οραματίστριες!
Αξιοπρεπείς, περήφανες, νικήτριες, μ’ ορθάνοιχτες αγκαλιές !
Και μεις κορίτσια ξέρουμε καλά από αγκαλιές…όχι μόνο με τα χέρια, αλλά με ολάκερη την ύπαρξή μας!

***

Για την Ημέρα της Γυναίκας υπάρχουν πολλά κείμενα στο μπλογκ. Στη γραμμή αναζήτησης πάνω αριστερά, πληκτρολογήστε "Γυναίκα" και θα εμφανιστούν όλα τα σχετικά άρθρα.

"Με έμπνευση τον άστεγο της Piazza Grande"

 

Buonasera, cari amici!!!

Η καλησπέρα της Παρασκευής έρχεται από την Ιταλία, σήμερα, φίλοι αγαπημένοι!
Kι αιτία είναι ένας από τους σημαντικότερους Ιταλούς τραγουδοποιούς, με εντονότατη δραστηριότητα στην σχεδόν μισού αιώνα, καλλιτεχνική του πορεία.

Ο Λούτσιο Ντάλλα γεννήθηκε σαν σήμερα 4 Μάρτη 1943 στη Μπολόνια της Ιταλίας, όπου θα βολτάρουμε απόψε...

Η Μπολόνια, ένα κρυμμένο στολίδι της Ιταλίας, μια πόλη με ποικίλες απόψεις, χρώματα και ιστορία!
Γνωστή για την κουζίνα της, κυρίως για τη νοστιμιά της σάλτσας που φέρει το όνομά της, Μπολονέζ.
Εκπληκτικό φαγητό, αλλά και ενδιαφέροντες περίπατοι στους μεσαιωνικούς λαβυρίνθους της, ανάμεσα σε φεουδαρχικά κτίσματα με τις χαρακτηριστικές κόκκινες στέγες εξαιρετικής αρχιτεκτονικής...
Καλντερίμια, πύργοι, αψιδωτές στοές σε μεταφέρουν σε εποχές αλλοτινές και σου γεννούν την επιθυμία για ένα συναρπαστικό ταξίδι στην ιταλική Μπολόνια.

Η μουσική αναλαμβάνει να μας οδηγήσει νοερά στον ομφαλό της πόλης, την "Ρiazza Maggiore".
Σημείο αναφοράς η κεντρική πλατεία, όπου δεσπόζει ο γοτθικός ναός του Αγίου Πετρωνίου, το δημαρχείο Palazzo Communale μα και η θαυμαστή Βιβλιοθήκη με πλήθος ξυλογλύπτων.

Μια πανέμορφη, ιστορική πόλη, γενέτειρα όπως προείπαμε του μεγάλου δημιουργού Λούτσιο Ντάλλα, που απόψε μας ξεναγεί με τις νότες του στην "Μεγάλη Πλατεία" της αγαπημένης του πόλης...

Το "Piazza Grande"  είναι ένα όμορφο τραγούδι που έγραψε το 1971, και ο Ντάλλα το εμπνεύστηκε και αφιέρωσε  σε έναν άστεγο άνδρα που ζούσε στην Piazza Maggiore.

Ένα τραγούδι-ωδή στην ξεχωριστή Μπολόνια και την πλατεία της , που αποτελεί κέντρο συνάντησης, συγκέντρωσης φίλων, ανταλλαγής απόψεων, αλλά ταυτόχρονα και φόρος τιμής σε
όλους εκείνους που είναι λιγότερο τυχεροί από μας, σε κείνους που βασανίζονται , σε κείνους που η ζωή αντιμετωπίζει με αδικία, την ίδια ώρα που εμείς έχουμε την αξιοπρέπεια στην ζωή μας...

Ο άστεγος της μουσικής ιστορίας του Λούτσιο Ντάλλα δεν έχει τίποτα και κανέναν, κοιμάται στο παγκάκι δίπλα στο άγαλμα του Ποσειδώνα, η οχλοβοή όμως, η ζωτικότητατα κι η κινητικότητά της   πλατείας τον έκανε να αισθάνεται σαν στο σπίτι του, οι άνθρωποι και η γλυκιά τους κουβέντα τού απάλυναν τον πόνο, τού έσβησαν την απελπισία της ψυχής...

Με την αγάπη και την ελπίδα, βρήκε χώρο τ'όνειρό του να ξαναζωντανέψει...

Δυστυχώς η ζωή έχει δυο όψεις και μεις πρέπει να είμαστε ευγνώμονες που μπορούμε και κινούμεθα ακόμη αξιοπρεπώς...
Ας προσευχηθούμε για τη δικαιοσύνη στη ζωή, που αξίζει κάθε άνθρωπος ανεξαρτήτου χρώματος, θρησκείας ή εθνικότητος...