Seiji Ozawa: κάνει τη μουσική να χορεύει στις παλάμες των χεριών του...

 1η Σεπτεμβρίου του 1935 στη Shenyang της Κίνας, περιοχή που τελούσε τότε υπό ιαπωνική κατοχή (Μαντζουρία), γεννήθηκε ο σπουδαίος ιάπωνας μαέστρος, Seiji Ozawa.

Κατά την παιδική του ηλικία, η οικογένειά του επέστρεψε στην Ιαπωνία, όπου μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον βαθιά επηρεασμένο από τις τέχνες και τη λογοτεχνία, ενδιαφέροντα που καλλιέργησε ιδιαίτερα ο πατέρας του, ο οποίος ήταν γιατρός.
Από μικρή ηλικία, ο Ozawa ονειρευόταν να γίνει πιανίστας και αφιερώθηκε στις σπουδές πιάνου. Ωστόσο, ένας τραυματισμός στο δάχτυλο του χεριού του κατά την εφηβεία, στη διάρκεια ενός παιχνιδιού ράγκμπυ τον ανάγκασε να εγκαταλείψει την πιανιστική του πορεία. Αυτή η ανατροπή τον οδήγησε στη διεύθυνση ορχήστρας, όπου γρήγορα διακρίθηκε. Φοίτησε στο Ωδείο Toho Gakuen στο Τόκιο, μαθητεύοντας κοντά στον σπουδαίο μαέστρο Hideo Saito.

O Οζάουα με τον Μπερνστάιν το 1961
(πηγή: 3.nhk.)

Η αναγνώριση δεν άργησε να έρθει...
Το 1959, σε ηλικία μόλις 25 ετών, κέρδισε το Διεθνή Διαγωνισμό Διεύθυνσης Besançon στη Γαλλία. 
Αυτή η διάκριση του άνοιξε τις πόρτες για να μαθητεύσει δίπλα σε μουσικά ιερά τέρατα όπως ο Herbert von Karajan και ο Leonard Bernstein, σηματοδοτώντας την έναρξη μιας λαμπρής διεθνούς καριέρας.

Μετά την καθιέρωσή του στον παγκόσμιο μουσικό χώρο, ο Οζάουα ανέλαβε σημαντικές θέσεις σε κορυφαίες ορχήστρες ανά τον κόσμο. Η πιο μακρόχρονη και εμβληματική θητεία του υπήρξε αυτή στη Συμφωνική Ορχήστρα της Βοστώνης όπου υπηρέτησε ως μουσικός διευθυντής για 29 χρόνια, από το 1973 έως το 2002, η μακροβιότερη θητεία στην ιστορία της ορχήστρας. Υπό τη διεύθυνσή του, η BSO απέκτησε διεθνές κύρος, πλούτισε το ρεπερτόριό της και πραγματοποίησε σημαντικές περιοδείες και ηχογραφήσεις.

Μετά τη Βοστώνη, στράφηκε πιο έντονα στην πατρίδα του και στην εκπαίδευση νέων μουσικών. Το 1984, ίδρυσε την Saito Kinen Orchestra, προς τιμήν του δασκάλου του Hideo Saito, με τη συμμετοχή κορυφαίων Ιαπώνων και διεθνών μουσικών. Από αυτή την ορχήστρα γεννήθηκε το Φεστιβάλ Saito Kinen, το οποίο έγινε ένα από τα σημαντικότερα μουσικά φεστιβάλ στην Ασία.

Η προσφορά του Σέιτζι Οζάουα στη μουσική, τόσο ως μαέστρος όσο και ως παιδαγωγός, είναι τεράστια. Συνδύασε την ανατολική πειθαρχία με το δυτικό πάθος και άφησε βαθύ αποτύπωμα στον παγκόσμιο μουσικό πολιτισμό.

Ο επίσης πολυαγαπημένος ιάπωνας συγγραφέας Χαρούκι Μουρακάμι στο βιβλίο του "Περί Μουσικής και μόνο" πραγματοποιεί ένα προσωπικό του όνειρο: να κάνει μια συζήτηση εκ βαθέων με τον φίλο του διακεκριμμένο μαέστρο, Σέιτζι Οζάουα για την κοινή τους αγάπη, τη ΜΟΥΣΙΚΗ.

Ετσι, στις σελίδες 153-158 διαβάζουμε:

"-MOYΡΑΚΑΜΙ: Αν μου ζητούσαν να διαλεξω τις πιο αγαπημένες μου ηχογραφήσεις, θα ήταν η "Ιεροτελεστία της άνοιξης" του Στραβίνσκυ με τη Συμφωνική του Σικάγο.

Ο Στραβίνσκυ με το νεαρό Οζάουα τη δεκαετία του '60
(πηγή: reddit)

ΟΖΑΟΥΑ: Υπάρχει μια ιστορία γύρω απ' αυτή την ηχογράφηση. Ο ίδιος ο Στραβίνσκυ ουσιαστικά ξανάγραψε απ'την αρχή την παρτιτούρα, αλλάζοντας τις διαστολές των μέτρων. Το έκανε εντελώς διαφορετικό από τη βερσιόν που είχα μελετήσει τοσο σκληρά. Ηταν ένα σοκ και για το μαέστρο και για τους μουσικούς.

ΜΟΥΡΑΚΑΜΙ: Τι εννοείς αλλάζοντας τις διαστολές των μέτρων;

ΟΖΑΟΥΑ: Χμ, πως να στο εξηγησω; Εχεις ας πούμε 1-2-3, 1-2, 1-2, 1-2-3 και το αλλάζεις σε ε-2,1-2,1-2....μετατρέποντας τα ανώμαλα μέτρα σε ομαλά...Ο Στραβίνσκυ είπε οτι τα "ίσιωσε" , τα απλοποίησε ώστε αν διηύθυνε ο βοηθός του ακόμα και με μαθητική ορχήστρα, να μπορεί να την εκτελέσει.
Αυτή η ηχογράφηση έμεινε στα ράφια. Ήξερα οτι το αποτέλεσμα δεν ηταν καλό. Ο Λένυ(Μπερνστάιν) μου είπε οτι ήμουν το μεγάλο θύμα. Ηταν έξαλλος. Ειχα κάνει τρελή μελέτη πανω στην παλιά βερσιόν, την ειχα διευθύνει αμέτρητες φορές και την κατείχα απόλυτα. Τωρα μου τραβούσαν το χαλί κάτω απο τα πόδια. ...Ευτυχώς κυκλοφορεί η πρωτότυπη έκδοση που ηχογράφησα αμέσως μετά[...]
(Βάζουν το δίσκο. Ακούγεται το περίφημο άγριο μπαμ-μπαμ-μπαμ της 1ης σκηνής, οι "Χοροί των Κοριτσιών")

ΟΖΑΟΥΑ: Τι έντονος, νευρικός ήχος!Η Συμφωνική του Σικάγο ήταν στον κολοφώνα της ακμής της τότε κι εγώ ήμουν νέος και γεμάτος ενέργεια.

ΜΟΥΡΑΚΑΜΙ: Ως λάτρης της μουσικής θα πω πως όταν σε ακούω να ερμηνεύεις με τη Συμφωνική του Σικάγο τη δεκαετία του '60 έχω την αίσθηση ότι κάνεις τη μουσική να χορεύει ένα ζωηρό χορό στις παλάμες των χεριών σου. Διακρίνω ένα είδος απερίσκεπτου θράσους!.... "

Αφεθείτε φίλοι μου, στη μαγεία της μουσικής του Στραβίνσκυ. Ο τιμώμενος σήμερα, Oζάουα επιτυγχάνει να αναδείξει την πρωτογονική ενέργεια και τον ρυθμικό παλμό του έργου, κάνοντας πράξη την πεποίθησή του ότι, πάντα αναζητούσε τη σκέψη, τη σκέψη που ξεκινά από την Ελλάδα, τη σκέψη που κρύβεται πίσω από τη μουσική, πίσω από την παρτιτούρα, όπως δήλωσε σε συνέντευξή του στον Θανάση Λάλα.
Η ορχήστρα υπό την θαυμαστή καθοδήγησή του ανταποκρίνεται με ζωντάνια και ένταση, μεταφέροντας στο ακροατήριο τη μυστηριακή ατμόσφαιρα και την τελετουργική βαρύτητα που επιβάλλει η σύνθεση.

Απολαύστε!

 Igor Stravinsky: "The Rite of Spring, Dances of the Young Girls"

Seiji Ozawa / Chicago Symphony Orchestra

Nat King Cole: "Εγώ ήμουν ο μαύρος ..."

Ο Νατ Κινγκ Κόουλ εμφανίστηκε ως πιανίστας της τζαζ και του σουίνγκ και μάλιστα εκπληκτικά βιρτουόζος. Είχε όμως και μια ιδιαίτερη φωνή. Βελούδινη, ζεστή και απαλή φωνή βαρύτονου, που τόσο ταίριαζε στις τζαζ μελωδίες...
Παρόλα αυτά, γνώρισε τεράστια επιτυχία με τα ελαφρά τραγούδια, που επισκίαζαν τις αυθεντικές τζαζ ρίζες της μουσικής του. Γι' αυτό για πολλούς μαύρους μουσικούς ο Νατ Κινγκ Κόουλ ήταν ο "συμβιβασμένος με τα λευκά αφεντικά"...

Γεννήθηκε σαν σήμερα, 17 Μαρτίου 1919 στο Μοντγκόμερι της Αλαμπάμα, την γενέτειρα της ακτιβίστριας, Ρόζα Παρκς.

Tα πρώτα μαθήματα πιάνου τα διδάχτηκε από τη μητέρα του που ήταν οργανίστα στην εκκλησία της πόλης. Ανάμεσα στα γκόσπελ έμαθε να εκτελεί και κλασικούς συνθέτες από τη μπαρόκ και τον Μπαχ ως τη σύγχρονη εποχή και τον Ραχμάνινοφ.

Οι μεγάλες του αγάπες στο Λύκειο ήταν η μουσική και το μπέιζμπολ. Είδωλά του οι Αρμστρονγκ και Ντιουκ Έλινγκτον, στο ύφος των οποίων δημιούργησε δικές του μπάντες απ' όταν μαθητής, ακόμη.
Έκανε συγκρότημα με άλλους τρεις... Ο Κόουλ στο πιάνο, κι οι υπόλοιποι έπαιζαν μπάσο, κιθάρα και ντραμς. Όμως ο ντράμερ δεν εμφανίστηκε ποτέ στην πρόβα κι έτσι η μπάντα παρουσιάστηκε ως "τρίο", με τον πιανίστα Κόουλ να έχει μεγαλύτερη ρυθμική ελευθερία και αρμονική ευελιξία κατά την εκτέλεση...
Τελικά, τον κέρδισε το τραγούδι και με τη μεταξωτή φωνή του κέρδισε ευρύτατη δημοτικότητα.

King Cole Trio

Ήταν το 1956, που λόγω του χρώματός του γρονθοκοπήθηκε. Τότε, ήταν ακόμη δύσκολα τα πράγματα για τους έγχρωμους. Χωρισμένη η κοινωνία σε λευκούς και μαύρους, μια κοινωνία άνιση, με διακρίσεις και πρακτική που βασιζόταν στο δόγμα της ανωτερότητας μιας φυλής....


Έτσι, είχε κανονιστεί ο Κόουλ να δώσει μια συναυλία για λευκούς ακροατές και μια για νέγρους. Ο τραγουδιστής για να ισορροπήσει κάπως την κατάσταση είχε επιλέξει για την ορχήστρα του μόνο λευκούς εκτελεστές. Κατά τη διάρκεια της πρώτης συναυλίας για τους λευκούς, απρόσμενα ανέβηκαν στη σκηνή κάποιοι άντρες και άρχισαν να χτυπούν τον Νατ Κινγκ Κόουλ με γκλομπς... Ένας απ' αυτούς τον έπιασε από το πέτο του σακακιού του και τον έσπρωξε με δύναμη με αποτέλεσμα να πέσει από το σκαμπό του πιάνου στο πάτωμα. Επικρατούσε κομφούζιο με τους θαμώνες να ουρλιάζουν: "Νέγρε δεν έχεις δουλειά εδώ! Σήκω και γύρνα σπίτι σου!", όταν με το μικρόφωνο τον χτύπησαν στο κεφάλι... Το μόνο που θυμόταν μετά ο τραγουδιστής ήταν πως κατάφερε να φυγαδευτεί με τη βοήθεια αστυνομικών που κατέφθασαν στο χώρο...Τού προσφέρθηκαν οι πρώτες βοήθειες κι επέστρεψε μόνο για να τραγουδήσει για το ακροατήριο των μαύρων...

Από τα πολύ αγαπημένα μου τραγούδια του το "Mona Lisa", μια μελωδικότατη μπαλάντα, που γράφτηκε για την ταινία "Captain Carey" και αναφέρεται, όπως μαρτυρά ο τίτλος, στο εικαστικό αριστούργημα του Ντα Βίντσι.
Το τραγούδι κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού και η διασκευή του Κόουλ έκανε πάταγο. Ο ίδιος ο ερμηνευτής πάντα έλεγε πως η "Μόνα Λίζα" είχε για πάντα αιχμαλωτίσει την καρδιά του και η ηχογράφησή της ήταν η πλέον αγαπημένη του".

Μια άλλη αιθέρια μελωδία του είναι το "Answer Me, My Love", για το οποίο άγγλοι μουσικοαναλυτές υποστήριξαν πως πάνω του βασίστηκε το πασίγνωστο "Yesterday" των Μπητλς, χωρίς φυσικά να υπονοούν πως ο Μακ Κάρτνευ το "έκλεψε", αλλά πως η μελωδία του Κόουλ ήταν στο υποσυνείδητο του δημιουργού "σκαθαριού".

Πολλοί μουσικοκριτικοί τον θεωρούν ισάξιο του Φρανκ Σινάτρα, που όμως λόγω φυλετικών διακρίσεων δεν κατάφερε να κάνει μια ολοκληρωμένη καριέρα στο χώρο του θεάματος και ακροάματος.

Όταν κάποτε ζητήθηκε από τον Κόουλ να τοποθετηθεί σχετικά, δεν δίστασε να πει:

"Αλήθεια είναι. Ήμουν καλύτερος από τον Φράνκι.
Απλώς είχαμε μια διαφορά:
 Εγώ ήμουν ο μαύρος κι εκείνος ο λευκός"...

Το 1963 γυρίστηκε στην Ελλάδα η ρομαντική ταινία "In the cool of the day-Διακοπές στην Ελλάδα", της οποίας τη μουσική και τα τραγούδια συνέθεσε ο Μάνος Χατζιδάκις. Ένα απ'αυτά ήταν το "Κάνε το δάκρυ σου χαρά", σε στίχους Ν. Γκάτσου, που ο χαρισματικός Nat King Cole ερμήνευσε στην αγγλική βερσιόν.(Στην ελληνική του εκδοχή το τραγούδι είχε αποδώσει η Μαίρη Λίντα).

"In the Cool of the day

when love is warm

we better be wise

for jealous eyes

are all around us

But the cool of the night

is right for 2

no fool in the night

can keep our dream from coming true"

O Nat King Cole είναι από τους αγαπημένους αφροαμερικανούς ερμηνευτές του ιάπωνα συγγραφέα, Χαρούκι Μουρακάμι.

Στο βιβλίο του "Νότια των συνόρων, δυτικά του ήλιου" γράφει:

"...η Σιμαμότο και γω καθόμασταν στον καναπέ ακούγοντας δίσκους.[...]
Ήταν ένα συννεφιασμένο, σκοτεινό απόγευμα. Οι ακτίνες του ήλιου διάστικτες από λεπτή σκόνη ίσα που έλαμπαν μέσα από τα πυκνά σύννεφα. Όλα έμοιαζαν θαμπά κι ακίνητα.
Ήταν σχεδόν η ώρα του λυκόφωτος και το δωματιο ήταν σκοτεινό σαν την νύχτα.
Μια θερμάστρα παραφίνης το έλουζε με μια μουντή ανταύγεια.
Ο Νατ Κινγκ Κόουλ τραγουδούσε το "Pretend".
Φυσικά δεν είχαμε ιδέα τότε τί σήμαιναν οι αγγλικοί στίχοι. Για μας ήταν απλώς μουσική.
Αγαπούσα όμως το τραγούδι και από τις τόσες φορές που το είχα ακούσει μπορούσα να παπαγαλίσω τους πρώτους στίχους του:
"Κάνε πως είσαι ευτυχισμένος
όταν έχεις τις μαύρες σου
δεν είναι και τόσο δύσκολο...[...]
Οι στίχοι έμοιαζαν να εκφράζουν μια ορισμένη στάση ζωής..."

(Χαρούκι Μουρακάμι: "Νότια των συνόρων, δυτικά του ήλιου", εκδ. Ωκεανίδα, σελ.19-20)

Το "Pretend" είναι σύνθεση του Lew Douglas, που με τη μεταξωτή φωνή του πρωτοερμήνευσε ο Νατ Κινγκ Κόουλ το 1952 κι έφερε το τραγούδι στο Top1 του Billboard, όπου κρατήθηκε για 20 εβδομάδες!

Nat King Cole: "Pretend":

Ένας Μπραμς χαμένος στο Νορβηγικό δάσος του Μουρακάμι...

 

"Δεν πρέπει να επιτρέπεις σε τόσα πράγματα να σε τρομάζουν", είπα. "Το σκοτάδι, τα άσχημα όνειρα, η δύναμη των νεκρών. Πρέπει να τους ξεχάσεις. Είμαι σίγουρος πως θα συνέλθεις αν το κάνεις
[...]
Γυρίσαμε στο καφενείο λίγο πριν από τις τρεις. Η Ρέικο διάβαζε ένα βιβλίο και άκουγε Μπραμς στο ραδιόφωνο -το Δεύτερο Κονσέρτο για πιάνο-. Ήταν υπέροχο ν' ακούς τη μουσική του Μπραμς στην άκρη του καταπράσινου λιβαδιού, χωρίς να βλέπεις ίχνος ανθρώπινης ζωής μέχρι εκεί που έφτανε  μάτι σου. Η Ρέικο σφύριζε τη μελωδία του τσέλου, την αρχή του Τρίτου Μέρους.

-"Μπακχάουζ και Μπεμ", είπε.
-"Κάποτε είχα κυριολεκτικά λιώσει αυτόν το δίσκο. Άκουγα κάθε νότα, είχα ρουφήξει τη μουσική του.

(Χαρούκι Μουρακάμι: "Νορβηγικό δάσος", εκδ. Ψυχογιός, μτφ: Αργ. Μαντόγλου, σελ. 233-234)

Ο κορυφαίος ιάπωνας συγγραφέας και μεταφραστής, Χαρούκι Μουρακάμι γεννήθηκε σαν σήμερα, 12 Ιανουαρίου 1949 στο Κιότο.

Η σχέση του με τη μουσική είναι ιδιαίτερη, η αγάπη του γι'αυτή χαρακτηριστική και ξεκίνησε όταν νεαρός δούλευε σε ένα δισκοπωλείο. Εκεί γνώρισε όλα τα είδη της, ήρθε σε επαφή με συνθέτες και τα έργα τους. Έτσι, και στο συγγραφικό του έργο η μουσική αποτελεί σημείο αναφοράς. Μοιάζει η μουσική ν'αποτελεί απαραίτητο κομμάτι της πλοκής και με μαεστρία καταφέρνει να την κάνει να "γλιστράει" στο κείμενο...

Λατρεύει από κλασική έως ροκ και τζαζ... 

"Είτε πρόκειται για μουσική είτε για fiction, το πιο σημαντικό είναι ο ρυθμός...
Έμαθα τη σημασία του ρυθμού από τη μουσική. Μετά έρχεται η μελωδία - η οποία στη λογοτεχνία αφορά στη σωστή διάταξη των λέξεων, προκειμένου να ταιριάζουν με το ρυθμό.
Αν οι λέξεις ταιριάζουν με το ρυθμό, το αποτέλεσμα είναι όμορφο...",  λέει ο συγγραφέας...

Η μουσική φαίνεται να διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στα βιβλία του, καθώς συχνά οι τίτλοι των βιβλίων παραπέμπουν σε τραγούδια ή συνθέσεις...

Όπως στο συγκεκριμένο μυθιστόρημα, απόσπασμα του οποίου σάς έδωσα παραπάνω. Η μουσική των Μπητλς και συγκεκριμένα οι στίχοι του τραγουδιού τους: "Norwegian Wood" ελευθερώνει τη μνήμη των πρωταγωνιστών, που στη συνέχεια ανεξέλεγκτα ανασύρονται σπασμένα  κομμάτια του εαυτού τους.
Λένε πως η μουσική ειναι χάδι που μάς αγγίζει ως τα κατάβαθά μας...πως είναι μια απόκρυφη άσκηση της ψυχής μας στα μονοπάτια του στοχασμού... ο σύντροφος που μπορεί να ξεδιαλύνει τυχόν θαμπές σκέψεις ή διαθέσεις...
Είναι όμως και οι ανείπωτες σκέψεις μας για τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τη ζωη, φίλοι μου...Το πιστεύω...Έτσι, είναι συχνό να ταυτιζόμαστε με τους στίχους ενός τραγουδιού, ν'αντλούμε δύναμη από το λόγο και τη μελωδία του...

Στο απόσπασμα ο Μουρακάμι αναφέρεται στο περίφημο Δεύτερο κονσέρτο για πιάνο του Γιοχάνες Μπράμς. Ένα κονσέρτο που θεωρείται από τα σπουδαιότερα έργα του ρεπερτορίου.
Βασικό χαρακτηριστικό του η μεγάλη διάρκειά του και φυσικά -με την προσθήκη του σκέρτσο- η ασυνήθιστη για κείνη την εποχή τετραμερής δομή του.
Το μέρος του πιάνου είναι τρομερά δεξιοτεχνικό. Ο Μπραμς πετυχαίνει μια ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα συνομιλία με την πλήρη εξισορρόπηση ανάμεσα στο πιάνο και τα μέρη της ορχήστρας.

Όπως αναφέρει και ο ιάπωνας συγγραφέας, αίσθηση προκαλεί το σόλο τσέλο στο εισαγωγικό κομμάτι του τρίτου μέρους...Ένα τρυφερό, βελούδινο άγγιγμα από τις δοξαριές για το οποίο ο Φραντς Λιστ έγραψε πως "πετυχαίνει πλήρη αρμονία σκέψης και αισθήματος".

Να θυμίσουμε πως στο 3ο μέρος Andante - Più adagio, του κολλοσσιαίων διαστάσεων Δεύτερου Κονσέρτου και μετά την ολοκλήρωση της εισαγωγικής μελωδίας από το τσέλο, ακολουθεί ένας γλυκός διάλογος με το όμποε. Με αυτό τον τρόπο στρώνεται ένα εξαιρετικής μελωδικής υφής χαλί να πατήσει το πιάνο, που αρμονικά άστατα και με βίαιη εκρηκτικότητα επισημαίνει τα πάθη που σκιαγραφήθηκαν από το προηγούμενο τρυφερό θέμα. Μετά την ολοκλήρωσή του  ηχεί ένα αυτοσχεδιαστικού χαρακτήρα τελείωμα για τα δυο όργανα. Ενα μέρος απαράμιλλης ομορφιάς που προοιωνίζει την επερχόμενη λύτρωση από τα πάθη των προγούμενων μερών.

Από τις θρυλικές ηχογραφήσεις είναι φυσικά αυτή στην οποία αναφέρεται ο Χαρούκι Μουρακάμι, με τη Φιλαρμονική της Βιέννης υπό την μπαγκέτα του Karl Bohm. Σολίστας ο Wilhelm Backhaus. Πρόκειται για ηχογράφηση του 1967. Ο Backhaus σφριγηλός παρόλα τα 83 χρόνια του παίζει χωρίς ίχνος επίδειξης, αλλά με αδιάκοπη διορατικότητα, μαρτυρώντας την  ικανότητά του να φωτίζει τις εσωτερικές γραμμές της μουσικής του εκάστοτε συνθέτη.

Brahms: Piano Concerto No. 2, Op. 83 - Μov. III" / Backhaus-Bohm.
Στο τσέλο ο Emanuel Brabec:

Για τον Χαρούκι Μουρακάμι μπορείτε να διαβάσετε και εδώ

Azy Gouziou (Άζη Γουζίου)12 January 2021 at 12:59

Έχω διαβάσει το Νορβηγικό Δάσος, Ελπίδα μου! Ένα βιβλίο με περίπλοκες ανθρώπινες σχέσεις, κάπως ακραίες ίσως μερικές φορές, με αρκετά ψυχολογικά ή ψυχοπαθολογικά θέματα. Όμως, η ζωή τα έχει όλα αυτά, απλά είναι συγκεντρωμένα σ' ένα βιβλίο. Δεν συζητώ για τον Μπραμς και το Δεύτερο κοντσέρτο για πιάνο! Δεν υπάρχει έργο του Μπραμς που να μην μου αρέσει. Kαι το κοντσέρτο αυτό περιέχει εσωτερικότητα, αναζήτηση, έκρηξη... όλα όσα υποφέρουν οι χαρακτήρες του Μουρακάμι.
Ευχαριστούμε για την εξαίρετη αναφορά σου στην γενέθλια μέρα του συγγραφέα! Καλό ξημέρωμα! ❤ReplyDelete
Replies
ELPIDA NOUSA12 January 2021 at 22:31

Καλημερα Αζη μου!Ναι, ο Μουρακαμι εχει αυτη τη συγγραφικη δυνατοτητα να αποτυπωνει υπαρξιακα θεματα, συχνα στην υπερβολικη τους διασταση, και να τα συσχετιζει με την ενταση των συναισθηματων που παρομοια εκφραζονται και μεσα από συνθεσεις στο εκτεταμενο μουσικο ρεπερτοριο, που φαινεται να γνωριζει ο συγγραφεας σε βαθος και με πολλέςλεπτομέρειες.
Εγω ευχαριστω πολύ, φιλη μου για την ανταπόκριση!Καλη μας μερα , με ελπιδά και αισιοδοξια! ❤Delete

Χ. Μουρακάμι: "ο Μπέρμαν παίζει Λιστ λες και ζωγραφίζει ένα φανταστικό τοπίο..."

 

Μουντός, βροχερός ο καιρός...Ό,τι πρέπει για μια κούπα αχνιστό καφέ, ένα καλό βιβλίο και μουσική...
Δεν συμφωνείτε;
Καλώς να ορίσετε, φίλοι μου!

"...Ο Τσουκούρου δεν ήξερε τον τίτλο του έργου. Ούτε το συνθέτη. Ένα ήρεμο, λυπητερό κομμάτι.Στην ουβερτούρα το εντυπωσιακό μοτίβο παιζόταν αργά, μονότονα με ήρεμες παραλλαγές. Ο Τσουκούρου σήκωσε τα μάτια του από το βιβλίο που διάβαζε και ρώτησε να μάθει τί άκουγαν.
-Φραντς Λιστ.."Λε μαλ ντυ πεΐ".Περιλαμβάνεται στον ελβετικό τόμο της συλλογής "Τα χρόνια του Προσκυνήματος, 1ος χρόνος".
-Λε μαλ ντι...τί;
-Στα γαλλικά "Le mal dy pays.Συνήθως σημαίνει νοσταλγία, μελαγχολία ή για μεγαλύτερη ακρίβεια "αναίτια θλίψη που πηγάζει από τη θέα της εξοχής". Δύσκολο να μεταφραστεί.[...]
-Φαίνεται απλό κομμάτι από τεχνική άποψη, αλλά πολύ δύσκολο στην ερμηνεία.Αν αφεθείς στην ευκολία να το παίξεις όπως είναι γραμμένο στην παρτιτούρα, βγαίνει χάλια.Κι αν, αντίθετα τού βάλεις πολύ συναίσθημα, το ευτελίζεις. Η μουσική αλλάζει εντελώς μόνο και μόνο από γτον τρόπο που πατάς το πεντάλ.
-Πώς λέγεται ο πιανίστας;
-Λαζάρ Μπέρμαν, Ρώσος. Παίζει Λιστ λες και ζωγραφίζει ένα φανταστικό τοπίο..."

("Ο άχρωμος Τσουκούρου Ταζάκι και τα χρόνια του προσκυνήματός του", Χαρούκι Μουρακάμι - Εκδ. Ψυχογιός-σελ. 66)



Ο κορυφαίος ιάπωνας συγγραφέας και μεταφραστής, Χαρούκι Μουρακάμι συμπληρώνει σήμερα την έβδομη δεκαετία της ζωής του.(Γεννήθηκε σαν σήμερα 12 Ιανουαρίου 1949 στο Κιότο)
Η σχέση του με τη μουσική είναι ιδιαίτερη, η αγάπη του γι'αυτή χαρακτηριστική και ξεκίνησε όταν νεαρός δούλευε σε ένα δισκοπωλείο.
Εκεί γνώρισε όλα τα είδη της, ήρθε σε επαφή με συνθέτες και τα έργα τους.

"Είτε πρόκειται για μουσική είτε για fiction, το πιο σημαντικό είναι ο ρυθμός...
Έμαθα τη σημασία του ρυθμού από τη μουσική. Μετά έρχεται η μελωδία - η οποία στη λογοτεχνία αφορά στη σωστή διάταξη των λέξεων, προκειμένου να ταιριάζουν με το ρυθμό.
Αν οι λέξεις ταιριάζουν με το ρυθμό, το αποτέλεσμα είναι όμορφο...",

λέει ο συγγραφέας...

Η μουσική διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο και στα βιβλία του, που συχνά οι τίτλοι τους ή το περιεχόμενό τους παραπέμπουν σε τραγούδια ή συνθέσεις...
Όπως στο συγκεκριμένο μυθιστόρημα, απόσπασμα του οποίου σάς έδωσα παραπάνω.

Η διαρκής μουσική υπόκρουση που διατρέχει τον "Άχρωμο Τακούρου Ταζάκι και τα Χρόνια Προσκυνήματος του", προέρχεται από την έξοχη μελωδία του Φραντς Λιστ "le mal du pays", της συλλογής σουιτών για πιάνο "Τα χρόνια του προσκυνήματος-Αnnees de pelerinage".

Το έργο περιλαμβάνει τρία βιβλία, όπου ο Λιστ περιγράφει μουσικά τις εντυπώσεις του από την παραμονή του στην: Ελβετία, Βενετία-Νάπολη και Ρώμη, όπως τιτλοφορούνται τα μέρη του.

Ο Λιστ χρειάστηκε πενήντα σχεδόν χρόνια για την ολοκλήρωση του έργου, έτσι τα "Χρόνια Προσκυνήματος" λέγεται πως αντικατοπτρίζουν την πορεία της ζωής του συνθέτη.
Ο τίτλος του μουσικού έργου αναφέρεται στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Γκαίτε: "Τα χρόνια της μαθητείας του Γουλιέλμου Μάιστερ".
Το "le mal du pays-Νοσταλγία", που αναφέρεται στο απόσπασμα του μυθιστορήματος σε εκτέλεση Lazar Berman προέρχεται από τον πρώτο χρόνο: "Ελβετία".

Liszt: "Années de pèlerinage: Suisse - Le mal du pays"/Lazar Berman

Με το κρύο του χειμώνα, -τσάι ή καφές- και βιβλία, είναι η ιδανική συντροφιά, φίλοι μου!Οταν δε, οι αράδες σε παραπλανούν με τον μουσικό ήχο που αναδύουν, η κατάσταση γίνεται ιδανική!Κι αυτο κάνει ο αγαπημένος Μουρακάμι! Μοιάζει η μουσική ν'αποτελεί απαραίτητο κομμάτι της πλοκής και με μαεστρία καταφέρνει να την κάνει να "γλιστράει" στο κείμενο...
Κάθε αράδα, κάθε του πρόταση, γεμίζει αχτίδες το μουντό καιρό από βορρά ως νότο, ζεσταίνει με Τέχνη την καρδιά μας!

Για τον Χαρούκι Μουρακάμι μπορείτε να διαβάσετε κι εδώ.