"Χαίρε, Βαρβάρα ευλογημένη" - Ύμνος στη Μάρτυρα μέσα από μουσική και ζωγραφική...

 

Peter Paul Rubens: "Η Αγία Βαρβάρα διαφεύγει από τον πατέρα της"(1620)

Οι εκκλησιαστικές παραδόσεις αποτελούν έναν πολύτιμο θησαυρό μνήμης και πίστης, μέσα από τον οποίο η Εκκλησία μεταδίδει ανά τους αιώνες τα γεγονότα, τα πρόσωπα και τα διδάγματα που σημάδεψαν την πνευματική της πορεία. Ανάμεσα σ’ αυτές τις παραδόσεις ξεχωρίζει ιδιαίτερα η μορφή της Αγίας Βαρβάρας, μιας μάρτυρος που τιμάται με ξεχωριστή ευλάβεια στον ελληνικό χώρο αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη και τον κόσμο.

Σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση, η Αγία Βαρβάρα έζησε τον 3ο αιώνα, είτε στη Νικομήδεια της Μικράς Ασίας είτε στην Ηλιούπολη της Αιγύπτου. Ο βίος της αναφέρει ότι ήταν μια εξαιρετικά όμορφη νεαρή γυναίκα, την οποία ο πατέρας της, ο φανατικός ειδωλολάτρης Διόσκορος, κρατούσε απομονωμένη σε πύργο για να την προστατεύσει από κάθε μνηστήρα. Παρ’ όλα αυτά, η Βαρβάρα ασπάστηκε μυστικά τον Χριστιανισμό, γεγονός που όταν αποκάλυψε στον πατέρα της εκείνος εξοργίστηκε απεριόριστα και αποφάσισε να την θανατώσει ο ίδιος. Καθώς η Βαρβάρα προσπάθησε να δραπετεύσει, ο Διόσκορος την κατεδίωξε και την αποκεφάλισε. Όμως αμέσως μετά χτυπήθηκε από κεραυνό και πέθανε. Έτσι, η Αγία Βαρβάρα καθιερώθηκε ως μία από τις σημαντικότερες μάρτυρες της χριστιανικής παράδοσης και η μνήμη της τιμάται κάθε χρόνο στις 4 Δεκεμβρίου.

Ρούμπενς, Αυτοπροσωπογραφία

Αυτή ακριβώς τη δραματική στιγμή της καταδίωξης αποτυπώνει ο Πίτερ Πολ Ρούμπενς στο έργο του που βλέπετε παραπάνω και τιτλοφορείται "Η Αγία Βαρβάρα διαφεύγει από τον πατέρα της"(περ. 1620). Ο σπουδαίος μπαρόκ ζωγράφος είχε αναλάβει τότε να δημιουργήσει μια σειρά από έργα για τη νέα Εκκλησία των Ιησουιτών στην Αμβέρσα. Τα περισσότερα καταστράφηκαν σε πυρκαγιά το 1718, αλλά τα σχέδια παρέμειναν στην κατοχή του και διασώθηκαν.
Στον πίνακα, η Αγία Βαρβάρα παρουσιάζεται την ώρα που τρέχει απεγνωσμένα για να γλιτώσει. Το σώμα της προβάλλει προς τα μπρός, τα ενδύματά της ανεμίζουν και το πρόσωπό της αποπνέει φόβο αλλά και ακλόνητη αποφασιστικότητα -στοιχεία που συνδέουν άμεσα τη ζωγραφική αφήγηση με τον ιστορικό βίο της. Πίσω της ξεπροβάλλει η σκοτεινή, επιθετική φιγούρα του πατέρα της, Διόσκουρου, κρατώμτας σπαθί, έτοιμος να την τιμωρήσει για την πίστη της.

Η σύνθεση του Ρούμπενς, γεμάτη έντονο φως και βαθιές σκιές, ενισχύει το δραματικό στοιχείο. Το φως λούζει τη μορφή της Αγίας, αναδεικνύοντας την αγνότητα και τη δύναμή της, ενώ το σκοτάδι που περιβάλλει τον πατέρα της συμβολίζει την απειλή και την αδικία. Ο ζωγράφος κατορθώνει να αποδώσει ένταση και θεατρικότητα, κάνοντας τη σκηνή να μοιάζει ζωντανή.

Pierluigi da Palestrina

Το πεντάφωνο μοτέτο "Gaude Barbara beata - Χαίρε, Βαρβάρα ευλογημένη του Pierluigi da Palestrina αποτελεί εγκώμιο προς τιμήν της Αγίας Βαρβάρας και προορίζεται για λειτουργική χρήση στη μνήμη της. Η σύνθεση γράφτηκε γύρω στο 1570 και ενσαρκώνει όλα τα χαρακτηριστικά της ώριμης αναγεννησιακής γραφής του Παλεστρίνα: η αντίστιξη είναι καθαρή και ισορροπημένη, οι φωνητικές γραμμές ομαλές και η συνολική υφή διαυγής και διάφανη. Οι φωνές εισέρχονται διαδοχικά με μιμητική πολυφωνία, δημιουργώντας μια ήρεμη, φωτεινή και πνευματικά ανυψωτική ατμόσφαιρα, που αντανακλά πλήρως το χαρμόσυνο και εγκωμιαστικό περιεχόμενο του κειμένου. Ιδιαίτερα η μελωδική γραμμή της σοπράνο προσδίδει στο έργο αίσθηση πνευματικής ανάτασης, ενώ οι διακριτές μουσικές ενότητες ρέουν με φυσικότητα, χωρίς διακοπές, ενισχύοντας την εσωτερική ενότητα του ύμνου. Με αυτόν τον τρόπο, το μοτέτο αποδίδει με απόλυτη ευγένεια και καθαρότητα την τιμή προς την Αγία Βαρβάρα, εκφράζοντας με υποδειγματικό τρόπο το ύφος και το πνεύμα της ρωμαϊκής σχολής της Αναγέννησης.

Οι στίχοι του ύμνου αντηχούν σαν προσευχή, κυλώντας ήρεμα και με πνευματική ροή:

Χαίρε, Βαρβάρα ευλογημένη,

κραταιά στη θεία διδασκαλία

που τιμήθηκες με το μυστήριο των αγγέλων.

Χαίρε, Παρθένα αγαπημένη απ' τον Θεό,

που μιμήθηκες τον Τίμιο Πρόδρομο

στον αγώνα της ζωής.

Χαίρε, γιατί σε επισκέφθηκε ο Χριστός

και θεράπευσε τις πληγές σου

με το ίδιο Του το χέρι.

Χαίρε, γιατί αξιώθηκες

να λάβεις ό,τι με πίστη ζήτησες,

με τη χάρη του Υιού του Θεού.

Χαίρε, γιατί σε ύψωσε ο Κύριος

στα ουράνια

και σε σκέπασε με το λαμπρό σου μαρτύριο.

Κι εμάς, που σε δοξολογούμε,

οδήγησέ μας κοντά σου

όταν τελειώσει η πορεία μας στη γη.

Ω Βαρβάρα όμορφη και τιμημένη,

πρέσβευε στο Χριστό υπέρ ημών.

Pierluigi da Palestrina: "Gaude Barbara beata"

Η Αγία Βαρβάρα παραμένει σύμβολο πίστης, θάρρους και ακλόνητης αφοσίωσης στον Χριστό. Μέσα από τη ζωγραφική του Ρούμπενς και το μοτέτο του Παλεστρίνα, η μνήμη της ζωντανεύει προσκαλώντας κάθε καρδιά να συνδεθεί με το πνεύμα της. Ας αφήσουμε το μαρτυριό της να μας εμπνέει στη ζωή, δίνοντας θάρρος στις δοκιμασίες και δύναμη στην πίστη. 
Χρόνια Πολλά στις εορτάζουσες!Είθε η Αγία να συνοδεύει πάντα τα βήματά μας, φωτίζοντας το δρόμο μας με αγάπη και ευλογία!

"Nativitas tua", ένα ιερό μοτέτο για το Γενέθλιο της Παναγίας...

Giotto di Bondone - The Birth of the Virgin

8 Σεπτεμβρίου σήμερα, φίλοι μου, μια γιορτή σιωπηλής χαράς.
Η Εκκλησία τιμά τη Γέννηση της Παναγίας, της μόνης που ετοιμάστηκε με τόση καθαρότητα για να γίνει "σκεύος της Χάριτος του Θεού". Γεννιέται η ελπίδα του κόσμου, αυτή που θα κρατήσει στα χέρια της το Αόρατο.

"Η γέννησίς σου, Θεοτόκε, χαράν εμήνυσε πάση τη οικουμένη
εκ σου γαρ ανέτειλεν ο ήλιος της δικαιοσύνης, Χριστός ο Θεός ημών και λύσας την κατάραν έδωκε την ευλογίαν και καταργήσας τον θάνατο εδωρήσατο ημίν ζωήν αιώνιον"
(Απολυτίκιον Γενέσεως της Θεοτόκου)

***

Ένα a capella ιερό μοτέτο για 4 φωνές δημιουργεί το 1563 ο Πιερ Λουίτζι ντα Παλεστρίνα πάνω στον ύμνο για το Γενέθλιο της Παναγίας (στη λατινική γλώσσα):

"Nativitas tua, Dei Genitrix Virgo, gaudium annuntiavit universo mundo: ex te enim ortus est sol justitiae, Christus Deus noster: qui solvens maledictionem, dedit benedictionem, et confundens mortem, donavit nobis vitam sempiternam."

Δημοσιεύτηκε στο πρώτο του Βιβλίο με μοτέτα "Motecta festorum totius anni cum Communi sanctorum" και διακρίνεται για την κομψοτητα της δομής του και την λεπτή εκφραστικότητά του.
Συγκινησιακή μελωδία, απηχεί θρησκευτικό μυστικισμό.
Η σύνθεση αποτυπώνει το δέος και το μυστήριο της γέννησης της Παρθένου Μαρίας με απέριττη μουσική ευλάβεια. Η αίσθηση της ηρεμίας και της αγαλλίασης κυριαρχεί, ενώ ψυχική ευδαιμονία κατακλύζει τον ακροατή.

Το μοτέτο "Nativitas tua, Dei Genitrix Virgo" του Παλεστρίνα αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της ύψιστης πολυφωνικής τέχνης της Αναγέννησης. Η μελωδία κινείται βηματικά, αποφεύγοντας τα άλματα, και έτσι γεννά μια αίσθηση γαλήνης και σταθερότητας. Πλούσια σε αρμονία και ρέουσα, η σύνθεση αποπνέει απλότητα, χωρίς υπερβολική ένταση ή δραματισμούς. Δεν υπάρχουν έντονες κορυφώσεις. Το συναίσθημα αναδύεται υποδόρια, πνευματικά, δημιουργώντας μια βαθιά αίσθηση ευλάβειας. Σαν να λούζεται το άκουσμα από ένα ήσυχο, θείο φως. Σαν το φως που φιλτράρεται από τα βιτρό ενός ναού, την ώρα που στον αέρα αιωρείται η ευωδιά του λιβανιού.
Είναι ένα έργο που δεν εκβιάζει τη συγκίνηση, αλλά την καλλιεργεί, ταπεινά, αθόρυβα, σχεδόν θεϊκά. Η μουσική λειτουργεί σαν προσευχή που δεν λέγεται, αλλά αιωρείται στον χώρο… ήρεμη, φωτεινή, αληθινή.

Το μοτέτο του Παλεστρίνα "Nativitas tua, Dei Genitrix Virgo", δεν είναι απλώς ένας ύμνος. Είναι μια ηχητική προσευχή, όπου οι φωνές αναδύονται γαλήνια, ήσυχα, σαν κεριά που ανάβουν ένα προς ένα στη σκιά της αυγής. Η μουσική του σμιλεύει τη συγκίνηση χωρίς περιττά στολίδια, καθαρή, όπως η ψυχή της Παρθένου.



*Το εικαστικό που συνοδεύει το κείμενο είναι ένα από τα πλέον εμβληματικά έργα του μεγάλου Ιταλού ζωγράφου της πρώιμης Αναγέννησης, Τζιότο, και ανήκει στον κύκλο τοιχογραφιών που κοσμούν το παρεκκλήσι Scrovegni στην Πάδοβα. Φιλοτεχνήθηκε γύρω στο 1305.
Ο ζωγράφος αποδίδει τη σκηνή της Γέννησης της Θεοτόκου με τη χαρακτηριστική του αφηγηματική απλότητα. Η Αγία Άννα απεικονίζεται ξαπλωμένη, με βλέμμα γεμάτο τρυφερότητα και ηρεμία. Η νεογέννητη Παναγία κρατιέται στα χέρια της μαίας -ένα στιγμιότυπο βαθιά ανθρώπινο- ενώ γύρω τους γυναίκες παρευρίσκονται στην ιερή στιγμή, προσφέροντας θαλπωρή. Το εσωτερικό του χώρου, με την επιπεδότητα και τις γεωμετρικές του γραμμές, δημιουργεί έναν σκηνικό ρεαλισμό που βοηθά τον θεατή να εισχωρήσει συναισθηματικά στο γεγονός.
Η "Γέννηση της Παναγίας" του Τζιότο δεν παρουσιάζει ένα θαύμα, αλλά μια ιερή καθημερινότητα...μια μητέρα γεννά ένα παιδί, μόνο που αυτό το παιδί είναι προορισμένο να αλλάξει τον κόσμο.
Το έργο μιλά για τη μυστική αρχή της ελπίδας. Είναι μια σκηνή σιωπηλής ευλάβειας, όπου το θείο αγγίζει το ανθρώπινο χωρίς θόρυβο, αλλά με τρυφερότητα και φως.

Χρόνια Πολλά! Πάντα υπο την σκέπη της Παναγίας! Ας ευχηθούμε να γεννηθεί μέσα μας μια σπίθα από τη σιωπηλή της δύναμη. Να φωτίζει τις δύσκολες στιγμές και να μας οδηγεί, σαν ήπια μελωδία, σε ειρήνη και αγάπη.
Χρόνια πολλά σε όσους και όσες φέρουν το όνομά της και σε κάθε ψυχή που ελπίζει.

Giovanni Pierluigi da Palestrina: "Nativitas tua":

O Magnum Mysterium...Ω, Μέγα Μυστήριον και θαυμαστή Ιερότητα...

 

"O Magnum Mysterium-The Nativity", Giotto

Μυστήριο ξένον, λέγει ο Υμνωδός, τη Γέννηση του Χριστού, το  νά γεννηθεί σαν άνθρωπος, όχι κανένας προφήτης, όχι κανένας άγγελος, αλλα ο ίδιος ο Θεός! 

Ο άνθρωπος, θα μπορούσε να φθάσει σε μία τέτοια πίστη; [...]

Γι᾿ αυτό ο Χριστός γεννήθηκε ανάμεσα σε απλούς ανθρώπους, ανάμεσα σε απονήρευτους τσοπάνηδες, μέσα σε μία σπηλιά, μέσα στο παχνί, που τρώγανε τα βόδια.[...]

Είναι ολότελα ακατανόητο, για το πνεύμα μας, το ότι κατέβηκε ο Θεος ανάμεσά μας σαν άνθρωπος συνηθισμένος κα μάλιστα σαν ο φτωχότερος από τους φτωχούς. 

Αυτή τη μακροθυμία μονάχα άγιες ψυχές είναι σε θέση να τη νοιώσουνε αληθινά, 

και να κλάψουνε από κατάνυξη.

Μυστήριον Ξένον, το Μέγα Μυστήριον!"

(Φ.Κόντογλου: "Ἡ Γέννηση του Χριστού, το Μέγα Μυστήριον")

"O Magnum Mysterium-The Nativity", Giotto

"Μυστήριον ξένον, ορώ και παράδοξον!...", ψάλλει ο υμνωδός της Ανατολικής Εκκλησίας που στη Δύση αντιστοιχεί στον μεσαιωνικό ύμνο:

"O magnum mysterium"

"Ω, Μέγα Μυστήριο

και θαυμαστή Ιερότητα!

που τα ζώα το Νεογέννητο Κύριο 

αντίκρυσαν στη φάτνη!

Ω, Ευλογημένη  Παναγία 

που η μήτρα της αξιώθηκε

 να φέρει στον κόσμο

τον Κύριο Χριστό μας!"

Ο Μεσαιωνικός ύμνος γράφτηκε για τον εορτασμό των Χριστουγέννων με σκοπό να εκφράσει τη χαρά και το δέος που αισθάνθηκαν οι βοσκοί καθώς αντίκρισαν το Χριστό βρέφος μέσα στην ταπεινή φάτνη...
Ύμνος που αναδεικνύει το μυστήριο και την κατάνυξη της σκηνής...
Μουσική και λέξεις, συνδράμουν την ψυχή για προσευχή, ικανοποιούν την ανάγκη της για επικοινωνία με το  θείο...


1. "O magnum mysterium" τιτλοφορείται και ένα μοτέτο σε 6 μέρη του Παλεστρίνα, το οποίο βασίζεται στον μεσαιωνικό ύμνο και πρόκειται για ένα απλό a capella πολυφωνικό έργο χωρίς ιδιαίτερα μελίσματα. Ο συνθέτης το συνέθεσε ως απάντηση σε αιτήματα  πως η θρησκευτική μουσική πρέπει να μην είναι σύνθετη και  πολύπλοκη.

Palestrina: "O Magnum Mysterium"

2. Γνωστός και ως "Ισπανός Παλεστρίνα", -αφού μάλλον υπήρξε μαθητής του-  ονομάζεται ο Τομάς Λουίς ντε Βικτόρια.Η μουσική του βασίζεται σε απλές μελωδικές γραμμές, με προτίμηση στην ομοφωνική γραφή και απηχεί θρησκευτικό μυστικισμό, ενώ θεωρείται περισσότερο συγκινησιακή από του Παλεστρίνα.

T. L. de Victoria: "O Magnum Mysterium"

3. Ο Βενετός Giovanni Gabrieli , από τους βασικότερους εκπροσώπους της Βενετσιάνικης Σχολής, μαθήτευσε δίπλα στο θείο του Andrea Gabrieli, στον Καθεδρικό του Αγίου Μάρκου πριν ταξιδέψει στο Μόναχο για να διδαχτεί από τον Ορλάντο ντι Λάσσο. 

Επιστρέφοντας στη Βενετία, διορίστηκε οργανίστας στον Άγιο Μάρκο και καπελμάιστερ, παίρνοντας τη θέση του θείου του. Το 1587 εκδίδεται η πρώτη συλλογή του με μοτέτα, τα οποία αφιέρωσε στον "άνθρωπο, τον λίγο κατώτερο από Άγιο", όπως αποκαλούσαν τον Αντρέα. Στη συλλογή αυτή περιλαμβάνεται και το ευλαβικότατο "O magnum mysterium" για δύο τετράφωνες χορωδίες. Η αίσθηση της ηρεμίας και της αγαλλίασης κυριαρχεί, ενώ ψυχική ευδαιμονία κατακλύζει τον ακροατή όταν ακούγεται το καταληκτικό "Αλληλούια".

 Giovanni Gabrieli: "O Magnum Mysterium":

4. Ο Φρανσίς Πουλένκ όπως και οι υπόλοιποι της Ομάδας των Έξι, απoμακρύνονται από το γερμανικό τυπικό και τον γαλλικό ιμπρεσιονισμό και στις συνθέσεις τους  χρησιμοποιούν ένα απλό στυλ και ύφος. Στα θρησκευτικά του έργα , ο Πουλένκ αντιπαραβάλει αυστηρές, υφές με πλούσιες, αισθησιακές αρμονίες, όπως στα "Quatre Motets pour le temps de Noël".
Ολοκληρώθηκαν το 1952, και ο Πουλένκ τα εμπνεύστηκε από τέσσερις σκηνές από την ιστορία της Γέννησης.
Το πρώτο τιτλοφορείται "O magnum mysterium",  και αποτυπώνει  το δέος και το μυστήριο της γέννησης, ενώ συγχρόνως με απέριττη μουσική ευλάβεια εγκωμιάζεται η  Θεοτόκος.

Francis Poulenc: «O Magnum Mysterium»

Ω, Μέγα, θαυμαστό, συγκινητικό και θεοφιλέστατο Μυστήριο της Χριστού Γέννησης!

Επέλεξα τα εικαστικά: "O Magnum Mysterium-The Nativity" του Giotto, του ζωγράφου που το όνομά του είναι συνδεδεμένο με τη μυστηριακή αυτή σκηνή...
Oι μορφές του έχουν μάζα και βάρος..., έχουν έκφραση και "χειρονομία"...
Γιατί με τα πινέλα, τα σχήματα και τη φόρμα του σμίγει το πρόσκαιρο με το αιώνιο, το ανθρώπινο με το θείο, το γήινο με το ουράνιο, και διηγείται το "Μέγα Μυστήριο" της Γέννησης με έναν τρόπο που εξακολουθεί να συγκλονίζει, πιστούς και μη...

"Εσύ είσαι ο Πέτρος, και θα σου δώσω τα κλειδιά για τη Bασιλεία των Oυρανών"...

"Ο Χριστός παραδίδει τα κλειδιά της Βασιλείας των Ουρανών  στον Απόστολο Πέτρο",
όπως περιγράφεται στο Κατά Ματθαίον 16:18,
Pietro Perugino-Καπέλα Σιξτίνα

Πρωταγωνιστικό ρόλο  έπαιξε ο Πέτρος μεταξύ των Αποστόλων, γι'αυτό κλήθηκε από τον Ιησού με ένα όνομα που τον συνδέει με την πέτρα, το βράχο πάνω στον οποίο ο Χριστός θα χτίσει την Εκκλησία Του, αναλαμβάνοντας σε αυτό ηγετικό ρόλο, όπως περιγράφεται στις Πράξεις των Αποστόλων.

"Εσύ είσαι ο Πέτρος, και πάνω σ’ αυτή την πέτρα θα οικοδομήσω την εκκλησία μου, και δε θα την κατανικήσουν οι δυνάμεις του Άδη.
Θα σου δώσω τα κλειδιά που ανοίγουν την πόρτα της Bασιλείας των Oυρανών, και ό,τι κρατήσεις ασυγχώρητο στη γη θα είναι ασυγχώρητο και στους ουρανούς· και ό,τι συγχωρήσεις στη γη θα είναι συγχωρημένο και στους ουρανούς"

(Ματθ. 16,18-19)

• Από τα πλέον δημοφιλή και επιμελημένα έργα θρησκευτικής μουσικής του Παλεστρίνα είναι το "Tu es Petrus"(σε τρεις εκδοχές, για 5, 6 ή 7 φωνές) που ο συνθέτης έγραψε για να αποδοθεί ανήμερα στη Γιορτή του Αγίου Πέτρου στις 29 Ιουνίου  στην Καπέλα Σιξτίνα, το παρεκκλήσι του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό.
  
  Πρόκειται για ιερά μοτέτα α καπέλα, βασισμένα στο παραπάνω κείμενο-αναφορά στον Απόστολο Πέτρο, από το Ευαγγέλιο του Ματθαίου, στο ύφος της πολυφωνίας της αναγεννησιακής εποχής.

Palestrina: "Tu es Petrus á 6"

Στο παραπάνω έργο του Pietro Perugino από τοιχογραφία στο Βατικανό, ο δημιουργός απεικονίζει τη σκηνή ακριβώς που περιγράφει ο Ματθαίος στο Ευαγγέλιό του,  το "Χριστό να παραδίδει τα κλειδιά της Βασιλείας των Ουρανών στον Απόστολο Πέτρο".
Τα κλειδιά αντιπροσωπεύουν τη δύναμη της συγχώρεσης και της μοιρασιάς του Λόγου του Θεού, επιτρέποντας με αυτόν τον τρόπο σε όλους τον Παράδεισο.
Σε πρώτο πλάνο και στο κέντρο απεικονίζεται ο Ιησούς που παραδίδει τα κλειδιά στο γονατιστό Πέτρο, ενώ περιβάλλονται από τους υπόλοιπους Αποστόλους. Πίσω ως φόντο ο ζωγράφος απεικονίζει τρία κτίσματα εξαιρετικής αρχιτεκτονικής. Στο κέντρο δεσπόζει ένα οκταγωνικό οικοδόμημα, ένας επιβλητικός ναός με κεραμοειδή τρούλο και περίτεχνες αψίδες.

• Το ίδιο κείμενο από το Ευαγγέλιο του Ματθαίου αξιοποιούν και άλλοι συνθέτες, ανάμεσά τους ο Γκαμπριέλ Φωρέ, στο ομότιτλο μοτέτο του για 4φωνη μικτή χορωδία, ανδρική φωνή και όργανο, με τους χορωδούς να στήνουν έναν ιερό διάλογο με τον βαρύτονο σολίστα.
  
  Η σύνθεση γράφτηκε  το 1872, την εποχή που ο Φωρέ υπηρετούσε ως  οργανίστας στην εκκλησία του Αγίου Σουλπικίου στο Παρίσι. 

Faure: ""Tu es Petrus":

Tης ίδιας θεματικής είναι και το παρακάτω εικαστικό του φλαμανδού  Peter Paul Rubens, που φιλοτεχνήθηκε το 1614 και εκτίθεται στο Βερολίνο.
Ο ζωγράφος ντύνει τον Ιησού με ένα χιτώνα σε εκθαμβωτικό πορφυρό χρώμα κι έχοντας το ένα χέρι ανασηκωμένο, κίνηση που υπογραμμίζει τη σημασία της πράξης Του να παραδώσει στο συγκεκριμένο Απόστολο τα κλειδιά της Βασιλείας των Ουρανών.
Ο Πέτρος απεικονίζεται σκυφτός με ταπεινότητα, με απόλυτη ευλάβεια και πίστη προς το Δάσκαλο, ενώ κάποιοι από τους υπόλοιπους μαθητές παρακολουθούν με δέος τη μεγαλειώδη σκηνή.

"Ο Χριστός παραδίδει τα κλειδιά της Βασιλείας των Ουρανών στον Απόστολο Πέτρο",
όπως περιγράφεται στο Κατά Ματθαίον 16:18,
Peter Paul Rubens

• Ο Φραντς Λιστ,  ενσωματώνει το κείμενο "Tu es Petrus" στο ορατόριό του  "Christus".
  Το μέρος καθηλώνει με την πνευματικότητά του κι αποπνέει συγκλονιστική γαλήνη, θεϊκή ηρεμία, όπως επίσης ωθεί σε βαθύ στοχασμό. Ο Λιστ επιλέγει λιτή και με εσωτερικότητα γραφή και μέσα δυναμικής και αρμονίας που δηλώνουν  τη σπουδαιότητα της σκηνής μεταφέροντας το νόημά της πως το πνεύμα, η αλήθεια, η πίστη, η εμπιστοσύνη και η αληθινή αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον είναι ο  βράχος,  που μπορεί ν’ αντιστέκεται στην "κόλαση".

Liszt: "Christus-Tu es Petrus" :

Του 1520 είναι η παρακάτω ελαιογραφία του Vincenzo Catena της Βενετσιάνικης Σχολής. Τη σκηνή της παράδοσης των κλειδιών στον Απόστολο Πέτρο (σύμβολο της παραχώρησης εξουσίας στην Εκκλησία)  παρακολουθούν  τρεις νεαρές γυναίκες, στο πρόσωπο των οποίων διακρίνουμε έντονα την ευφορία της ψυχής για την πράξη του Ιησού.
Οι μελετητές ταυτίζουν τις γυναικείες φιγούρες με τις θεολογικές Αρετές:
τη Φιλανθρωπία, ντυμένη σε λευκό χιτώνα στεκόμενη δίπλα στο Χριστό, την Πίστη σε βιολετί  στη μέση και την Ελπίδα, με χιτώνα πράσινου χρώματος να αγγίζει με τα δυο της χέρια την πλάτη του Αποστόλου Πέτρου, δείγμα παρότρυνσης στο θεάρεστο έργο του. 

"Ο Χριστός παραδίδει τα κλειδιά της Βασιλείας των Ουρανών στον Απόστολο Πέτρο", 
Vincenzo Catena