Ο Λόπε δε Βέγα, ο Χατσατουριάν και η χήρα της Βαλένθια...

 

Με το Θερβάντες μοιράζεται το στέμμα της ισπανικής λογοτεχνίας. Ο γεννημένος σαν σήμερα, 25 Νοεμβρίου 1562, Λόπε δε Βέγα, είναι ένας από τους κορυφαίους της Χρυσής Ισπανικής εποχής.
Παραγωγικότατος θεατρικός συγγραφέας, μα και με πρωτόγνωρο πάθος για το γυναικείο φύλο! Ασυγκράτητος σε συναισθήματα, ερωτύλος και παρορμητικός, σαγήνευε με το ιπποτικό στυλ του κάθε γυναικεία ύπαρξη!

Γύρω στα 1600 γράφει τη θεατρική κωμωδία: "Η χήρα της Βαλένθια", μια παραλλαγή του μύθου του "Έρωτα και της Ψυχής", όπου αναθέτει στο φτερωτό θεό της αγάπης το ρόλο του μυστικού εραστή και ίσως αποτελεί και μια μορφή αυτοβιογραφίας, καθώς ο ισπανός συγγραφέας μετά τις πολλές επιπόλαιες ερωτικές υποθέσεις και το θάνατο της νόμιμης συζύγου του ερωτεύθηκε τη χήρα Αντόνια Τρίγιο δε Αρμέντα, με την παράνομη συμβίωσή τους να οδηγεί σε σκάνδαλο και τη δημόσια διαπόμπευσή του.
Γεγονός, που τον ανάγκασε να απομακρυνθεί από τη Μαδρίτη.

Λόπε ντε Βέγκα: "Η χήρα της Βαλένθια"
(χειρόγραφο)

Ας δούμε όμως λίγο την ΥΠΟΘΕΣΗ του θεατρικού έργου:

Η Λεονάρντα μένει χήρα...Σύμφωνα με τα στερεότυπα της εποχής πρέπει να παραμείνει σεμνή και αφοσιωμένη στον εκλιπόντα σύζυγό της. Όμως κάτω από τα πλούσια στήθη της φλογίζεται η καρδιά της για τον εραστή της, Καμίλο.

Για να έχει την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο οργανώνει με τη βοήθεια των υπηρετών της ένα πονηρό σχέδιο…Κάθε βράδυ και μέσα στο σκοτάδι ο Καμίλο μπαίνει στο σπίτι από την πίσω πόρτα, μακριά από αδιάκριτα βλέμματα.. Εκείνη, πάντα καλυμμένη –είναι η αόρατη ερωμένη- απολαμβάνει τον έρωτα χωρίς να διακυβεύεται το όνομα και η θέση της.

Η διασκεδαστική και συναρπαστική πλοκή εκτυλίσσεται στην ισπανική Βαλένθια, μια πόλη που σφύζει από ζωντάνια και το εορταστικό κλίμα κορυφώνεται, ιδιαίτερα την καρναβαλική περίοδο …
Ο δε Βέγα επιλέγει αυτή την πόλη όπου επικρατεί χάος και τα πρόσωπα παρουσιάζονται με ψεύτικες ταυτότητες προκειμένου να θίξει θέματα του έρωτα, της κοινωνικής θέσης, των στερεοτύπων, της εξουσίας, αλλά κυρίως να αναδείξει το στοιχείο της  ίντριγκας και της γυναικείας σεξουαλικότητας.

Αυτά είναι και τα στοιχεία που εντυπωσιάζουν τον Αράμ Χατσατουριάν, όταν το 1940, διαβάζει το θεατρικό του τιμώμενου σήμερα ισπανού συγγραφέα και εμπνέεται τη σκηνική μουσική του που αντανακλά τέλεια το θεατρικό κείμενο, το πνεύμα και τις αρχές της εποχής στην οποία αναφέρεται.

Ο αρμένης συνθέτης αργότερα θα δώσει και την ομώνυμη Σουίτα που δομείται σε 5 μέρη μαζί με τον πρόλογο, μεταφέροντάς μας στην ισπανική πόλη της χαράς, των άκρατων επθυμιών και ερώτων. 

Επιστρατεύει ρυθμούς άλλοτε γρήγορους με τα χάλκινα κρουστά να υπογραμμίζουν  την κεφάτη, εορταστική ατμόσφαιρα κι άλλοτε πιο αργούς να σκιαγραφούν την ρομαντική, αισθησιακή και ειδυλλιακή  διάθεση των εραστών.

Τα μέρη της Σουΐτας:

Πρόλογος - Σερενάτα - Άσμα - Κωμικός χορός - Ιντερμέτζο - Τελικός χορός

Ι - ΙΙ: Μετά το σύντομο Πρόλογο, μια εξόχως δυναμική ορχηστρική εισαγωγή με θέματα που παραπέμπουν σε ζωηρούς ισπανικούς λαϊκούς χορούς, εμφανίζεται η "Σερενάτα",  ένα τραγούδι που με το βασικό του λυρικό θέμα διεγείρει τις αισθήσεις.

ΙΙΙ: Το "Άσμα", που ακολουθεί μοιάζει με μουσικό ψίθυρο καμωμένο από ωραίες, τρυφερές, ερωτικές λέξεις-νότες. Πρόκειται για ένα "εξωτικό" μελωδικό ανάπτυγμα από τα κλαρινέτα και τα όμποε,  αργό, σαγηνευτικό, διεγερτικό.

IV: Ο "Κωμικός χορός" ξετυλίγεται με στοιχεία ευθυμίας και μουσικής ιλαρότητας, έμπνευση από την αρμένικη παραδοσιακή μουσική με ρυθμούς εμβατηριακούς, απότομους να εναλλάσσονται και να παρασύρουν τη διάθεση του ακροατή, ανάλογα.Τα φλάουτα αναλαμβάνουν να ολοκληρώσουν ήρεμα το μέρος, με μια αυτοσχεδιαστικού ύφους μελωδικότατη καντέντσα.

V: Ακολουθεί το ραψωδικό "Intermezzo" σε πνεύμα μυστηριώδες, αινιγματικό να υπενθυμίζει την ερωτική λάβρα, που διαπνέει το σύνολο του έργου, με εμφανή την ισπανική επιρροή.

VI: Ο "Τελικός χορός" συναρπαστικός, ενθουσιάζει και ξεσηκώνει με την πολύχρωμη μελωδική γραμμή του, όπου δεσπόζει το λαμπερό μοτίβο, που κολακεύει ιδιαίτερα την δεξιοτεχνία των σολιστών που το εκτελούν, πίκολι, φλάουτα, φαγκότα αρχικά και σε απαντητική επανάληψη τρομπέτες και τρομπόνια.

Ο Χατσατουριάν είναι από τους διαπρεπέστερους συνθέτες της εποχής του, που διαμόρφωσε ένα δικό του, προσωπικό ύφος, το οποίο διακρίνεται για την νεοκλασσικιστική του καθαρότητα αλλά και για τις αναφορές του στην λαϊκή μουσική παράδοση της πατρίδας του.
Στη σύνθεση αυτή ξεχωρίζει ο τρόπος με τον οποίο ο δημιουργός χειρίζεται την ορχήστρα.
Πρόκειται για έργο μελωδικό, πολύχρωμο, αισθησιακό και λυρικό, το πρώτο έργο μεγάλης κλίμακας του συνθέτη που συνδυάζει το αρμένικο φολκλόρ με τη λαϊκή ισπανική μουσική παράδοση.
Έργο, που αναδεικνύει την μελωδική ευρηματικότητα του συνθέτη, τη δεξιότητά του στην ενορχήστρωση και έμφαση στις  ρυθμικές κορυφώσεις.

Aram Khachaturian : "The Valencian Widow, Suite":

Για τον Λόπε δε Βέγα μπορείτε να διαβάσετε κι εδώ.

Azy Gouziou (Άζη Γουζίου)25 November 2020 at 07:34

Ζωηρή, γιορταστική μουσική εναρμονισμένη στο ύφος και στον χαρακτήρα του λογοτεχνικού κειμένου αυτή η σύνθεση του Χατσατουριάν, Ελπίδα μου! Καταφέρνει να μεταφέρει όλο το πάθος, την ίντριγκα, την απαγορευμένη αγάπη μέσα από μελωδίες που παραπέμπουν σε Ισπανικά στοιχεία, μολονότι ο Χατσατουριάν δεν είναι Ισπανός. Κι εδώ βρίσκεται το μεγάλο του ταλέντο.
Ευχαριστούμε πολύ, Ελπίδα μου αγαπημένη για την όμορφη ανάρτηση αφιερωμένη στον σπουδαίο κι ερωτύλο Ισπανό συγγραφέα Λόπε ντε Βέγκα. Καλό απόγευμα! ❤ReplyDelete
Replies

ELPIDA NOUSA25 November 2020 at 08:11

Καλησπερα, αγαπημενη μου Αζη! Ευχαριστω για την ανταπόκριση!
Ετσι ειναι!Ζωηρό, κεφατο εργο και με στοιχεία που αντικατοπτρίζουν το φλογερό ταπεραμεντο του δημιουργού, το οποίο ταυτισε με τον ηρωα του Λοπε ντε Βεγκα, ο Χατσατουριάν αριστοτεχνικά ξεδιπλωνει τις μελωδικές και αρμονικες του ιδέες!
Το ισπανικο στοιχειο ειναι εντονο, καθως χρειάζεται να δωσει το χρωμα της πόλης οπου διαδραματιζεται η υποθεση του θεατρικού, ομως δεν λείπουν και οι αρμένικες μουσικές νυξεις, κυριως στον κωμικο χορό..

Αντευχομαι, καλό, ηρεμο απόγευμα Τεταρτης!Delete

"Νταβίντ Όιστραχ, ένα μαγικό δοξάρι!"

 

Πλούσιος ήχος, εκπληκτική τεχνική, ερμηνευτική δύναμη, διεισδυτικές δοξαριές, ήταν τα στοιχεία που καθιέρωσαν το ρώσο-εβραϊκής καταγωγής Νταβίντ Όιστραχ ως έναν από τους μεγαλύτερους βιρτουόζους βιολιού του αιώνα!!

Συμπληρώνονται σήμερα 110 χρόνια από τη γέννησή του στις 30 Σεπτεμβρίου του 1908.

Την αγάπη του για τη μουσική κληρονόμησε απο τους γονείς του. Ο μουσικόφιλος πατέρας του έπαιζε βιολί ερασιτεχνικά και η καλλίφωνη μητέρα του τραγουδούσε στη χορωδία της Όπερας της Οδησσού.Η μητέρα του έπαιρνε συχνά το γιο της σε παραστάσεις όπερας και ο μικρός όταν επέστρεφαν σπίτι προσποιούνταν τους χαρακτήρες των έργων, τραγουδώντας τους σπουδαίους ρόλους ή εκτελούσε χρέη μαέστρου κουνώντας ρυθμικά τα μικρά χεράκια του, απόδειξη πως το "μικρόβιο" της μουσικής υπήρχε μέσα του από πολύ νωρίς.


Ο ίδιος θυμάται πως "ήταν τριάμισι χρονών όταν ο πατέρας του έφερε στο σπίτι ένα καινούργιο βιολί. Η χαρά του μικρούλη Νταβίντ ήταν απερίγραπτη. Πήρε το όργανο στα χέρια του, το χάιδεψε απαλά και το στερέωσε στον ώμο. Εσυρε το δοξάρι πάνω στις χορδές προσποιούμενος έναν μουσικό του δρόμου..."
Ήταν η πρώτη επαφή με την ψυχή του βιολιού και μεταξύ τους γεννήθηκε ένα φλογερό πάθος που θα κράταγε για μια ολόκληρη ζωή...

Ο Όιστραχ στον οποίο έχει αποδοθεί ο χαρακτηρισμός του "ιδανικού βιολονίστα, που συνδυάζει δάχτυλα από ατσάλι με μια χρυσή καρδιά", προσέλκυσε την καθολική προσοχή το 1937, όταν κέρδισε στο Βέλγιο το 1ο βραβείο στο Διαγωνισμό Ysaye ανάμεσα σε 70 εκτελεστές που είχαν λάβει μέρος από 21 χώρες!

Κομβική εποχή για τον Όιστραχ υπήρξε η δεκαετία 1940-50, που του επετράπη η έξοδος από τη Σοβιετική Ένωση κι άρχισε να γίνεται γνωστός στη Δύση, με αποτέλεσμα τις θαυμάσιες ηχογραφήσεις του!

Τα δάχτυλά του ανεμίζουν αέρινα μα σταθερά, δυναμικά ή αιθέρια όπου χρειάζεται, πάντα όμως με την απαιτούμενη τεχνική και εκφραστικότητα που υποδεικνύει η παρτιτούρα...

Όιστραχ-Χατσατουριάν/listeners club

Η σύμπραξή του με Ομπορίν και Κνουσεβίτσκι στο περίφημο τρίο για πιάνο έκανε τον Αράμ Χατσατουριάν να συνθέσει και να του αφιερώσει το εκπληκτικό "Kονσέρτο του για Βιολί σε ρε ελάσσονα", που έκανε πρεμιέρα με σολίστα τον Όιστραχ το 1941.

Η σύνθεση ολοκληρώθηκε με υποδείξεις του ερμηνευτή προς το συνθέτη, όσον αφορά το μέρος του βιολιού, κι αποτελεί ένα από τα πιο απαιτητικά έργα στο ρεπερτόριο του οργάνου.

Αναπτύσσεται σε 3 μέρη:

Allegro con fermezza

Andante sostenuto

Allegro vivace

Το εναρκτήριο αλλέγκρο εμφανίζεται ενεργητικό με χαρακτηριστικές ρυθμικές εναλλαγές.

Η εμφάνιση του α΄θέματος γίνεται από το βιολί επίμονα, ενώ μια σύντομη cadenza προηγείται του τμήματος ανάπτυξης, που παρουσιάζει εμφανώς τον σολίστα σε διάφορα βιρτουόζικα περάσματα.

Το αντάντε, δεύτερο μέρος έχει χαρακτήρα αυτοσχεδιαστικό. Έντονα λυρικό, αναδύει μελαγχολία, οδύνη, αγωνία, συναισθήματα που στην έκφρασή τους εμπλέκονται λαϊκά αρμένικα ακούσματα.

Η τρίτη κίνηση ξεκινά εντυπωσιακά με ένα ορχηστρικό tutti.Πρωταγωνιστές τα κύμβαλα, τα τύμπανα και τα χάλκινα πνευστά, που προειδοποιούν για τη χαρούμενη, χορευτική συνέχεια.
Το δεξιοτεχνικό θέμα παίρνει το βιολί που κυριαρχεί φυσικά στο διάλογο με το κλαρινέτο.

Ο Όιστραχ ηχογράφησε το 1954 το κονσέρτο με την Philharmonia Orchestra,και τον Χατσατουριάν στο πόντιουμ.

Aκούμε το περίφημο κονσέρτο με τον συνθέτη να διευθύνει τη Συμφωνική της Μόσχας και σολίστα φυσικά τον τιμώμενο σήμερα, Νταβίντ Όιστραχ!

Αram Khachaturian: "Violin Concerto in D minor", Oistrakh / Khachaturian 

Έχει ενδιαφέρον να αναφέρουμε πως ο Όιστραχ εκτός από μάγος του δοξαριού υπήρξε και "μάγος της σκακιέρας".

chessbase

Φανατικός σκακιστής, ασχολήθηκε με το σκάκι όταν ο Στάλιν ενθάρρυνε τα καλύτερα μυαλά της χώρας να ασχοληθούν με το παιχνίδι στρατηγικής.
Έχει αφήσει εποχή ο αγώνας του με τον Σεργκέι Προκόφιεφ, τον οποίο κέρδισε εύκολα σε αγώνα δέκα γύρων. Ο Προκόφιεφ αποδ

εχόμενος την υπεροχή του αντιπάλου του αναγκάστηκε να παραιτηθεί...ο σπουδαίος συνθέτης Σεργκέι Προκόφιεφ και ο θρυλικός βιολονίστας Ντέιβιντ Οίστραχ. Ήταν μια κορυφαία στιγμή σκακιστικής αναμέτρησης μεταξύ των δύο γιγάντων της μουσικής.

Η επίσημη ανακοίνωση της σκασκιστικής αναμέτρησης Προκόφιεφ - Οίστραχ
(chessbase)

"Βενετσιάνικη Μάσκα και Μασκαράτα"

 

Alex Levin : "Venetian Mask"

Αναμφίβολα σήμα κατατεθέν της Αποκριάς, είναι η μάσκα.
Η ιστορία της μάσκας χάνεται στα βάθη των αιώνων. Στις μέρες μας, οι Βενετσιάνοι κρατούν την παράδοση και κατασκευάζουν περίτεχνες χειροποίητες μάσκες που κάνουν το καρναβάλι της Βενετίας μοναδικό.
Πριν όμως ξεκινήσουμε το ταξίδι στο παρελθόν για να γνωρίσουμε  την ιστορία της βενετσιάνικης μάσκας...ας αφεθούμε στα μαγικά φίλτρα της μουσικής τέχνης...

Ο Αράμ Χατσατουριάν, ένας  αρμένιος μάγος της μουσικής θα συνοδεύσει την ανάγνωση με την εμπνευσμένη από "Μασκαράτα", μουσική του!

 H "Masquerade suite" είναι μια Ορχηστρική σουίτα 5 μερών από προηγούμενη σκηνική μουσική του συνθέτη για το έργο του ρώσου ποιητή και θεατρικού συγγραφέα, Μιχαήλ Λερμόντοφ.

Τα μέρη: Waltz, Nocturne, Mazurka, Romance και Galop.

Λέγεται πως το περίφημο "Βαλς" είναι το μέρος που δυσκόλεψε περισσότερο τον Αρμένιο Χατσατουριάν, καθώς επιθυμούσε το θέμα του να απεικονίζει τα λόγια της ηρωίδας Νίνας του έργου: "...πόσο όμορφο είναι το καινούργιο βαλς!
Κάτι ανάμεσα σε λύπη και χαρά σφίγγει την καρδιά μου… "

Ο συνθέτης για να τα καταφέρει μελέτησε βαλς και ρομάντσες της εποχής του Λερμόντοφ, ώστε να κατανοήσει το ύφος και την ατμόσφαιρά της.

Η υπόθεση μάς μεταφέρει στην Αγία Πετρούπολη τη δεκαετία του 1830. Πρωταγωνιστής ένας νεαρός ευγενής με επαναστατικό πνεύμα, που προσπαθεί  να κερδίσει ανεξαρτησία και ελευθερία. Ομως εγκλωβισμένος μέσα σε κοινωνικές αντιλήψεις και στερεότυπα καταλήγει τυφλωμένος από ζήλεια να δολοφονήσει τη σύζυγό του, Nίνα.
Ο τίτλος "Μασκαράτα" παραπέμπει σε βαθύ στοχασμό υποδεικνύοντας την κοινωνία της εποχής που συνέβαλλε στην αποτρόπαια πράξη, καθώς απέκρυπτε την αλήθεια, παραπλανώντας και ωθώντας τον να προχωρήσει.

Khachaturian - Masquerade Suite - Waltz:

Η μάσκα στη Βενετία, εμφανίστηκε κατά το Μεσαίωνα, όταν οι άνθρωποι φοβούνταν να δείξουν τα πραγματικά τους συναισθήματα και να αποκαλύψουν την ταυτότητά τους.
Τις φορούσαν διάφορα πρόσωπα για να κρυφτούν από οποιαδήποτε παράνομη δραστηριότητα: τυχερά παιχνίδια, χορούς, παράνομες σχέσεις ή ακόμα και πολιτικά σκάνδαλα.

Pietro Longhi : "The Ridotto in Venice"

Ένα έθιμο, που συνηθιζόταν στη Βενετία ήταν οι Mattaccini, (άνδρες με μάσκες) να παίζουν το παιχνίδι κατά το οποίο έριχναν στις γυναίκες αυγά με ροδόνερο, από ψηλά κτίρια.

Πάντα η μάσκα αποτελούσε ένα σύμβολο της ελευθερίας και της καταπάτησης όλων των κανόνων της Ενετικής δημοκρατίας, αφού μέσα από την  ανωνυμία της δημιούργησε μια  "ισότητα" ανάμεσα στους πολίτες της Βενετίας.

Επίσης, ευνόησε την ανάπτυξη της αυτοσχέδιας Commedia dell'arte αλλά ευνόησε και ευγενείς, για να μπορούν να μπαινοβγαίνουν ανενόχλητοι σε λαϊκές γειτονιές, θέατρα, χορούς και μοναστήρια, διευκόλυνε άτομα που διέπρατταν παράνομες δραστηριότητες, κλοπές, βιασμούς, φόνους ή άτομα σαν τον διαβόητο καρδιοκατακτητή  Καζανόβα, που έγραψε ιστορία ξελογιάζοντας το "αδύναμο φύλο", ακόμη και μοναχούς και μοναχές που με την κάλυψη μιας μάσκας, επιδίδονταν σε ασυδοσίες.

Είναι καταγεγραμμένος νόμος του 1268 που περιορίζει την κατάχρηση της μάσκας και απαγόρευε στους Βενετούς να φορούν χυδαίες φορεσιές και να επισκέπτονται μοναστήρια με καλόγριες, μεταμφιεσμένοι ή να ζωγραφίζουν τα πρόσωπά τους ή να φορούν γενειάδες ή περούκες.
Αλλος πάλι  νόμος, αυτή τη φορά για την προστασία της ξεχασμένης "τιμής της οικογένειας", απαγόρευε στις γυναίκες να πηγαίνουν στο θέατρο χωρίς μάσκα!

Το 18ο αι., η ζήτηση για μάσκες στην πόλη των Δόγηδων, καθώς και η χρήση τους ήταν τόσο μεγάλη, που οι απλές μαύρες μάσκες άρχισαν να μετατρέπονται σε πιο περίτεχνες κατασκευές και να εξαπλώνονται και σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Οι βενετσιάνικες μάσκες κατασκευάζονται από δέρμα, papier mache, πορσελάνη ή με μια πρωτότυπη τεχνική από γυαλί.
Αρχικά ήταν μάλλον απλές στο σχέδιο και τη διακόσμηση, ενώ αργότερα ζωγραφίζονταν  στο χέρι και διακοσμούνται με φυσικά φτερά, πολύτιμα μέταλλα και λίθους.

Οι πιο γνωστές μάσκες :

1) Colombina: 

Είναι η κλασική μάσκα του καρναβαλιού.
Στην ουσία είναι μισή μάσκα γιατί καλύπτει μόνο τα μάτια, περίτεχνα διακοσμημένη από χρυσό, ασήμι, κρύσταλλα και φτερά.
Κρατιέται στο πρόσωπο με  μπαστούνι. Διαδόθηκε από την ηθοποιό στην Commedia dell 'arte με το ίδιο όνομα. Λέγεται ότι είχε σχεδιαστεί γι 'αυτήν γιατί δεν ήθελε  το όμορφο πρόσωπό της να καλύπτεται πλήρως.

2) Bauta: 

Διακοσμητικά, είναι ένα έργο τέχνης!
Καλύπτει όλο το πρόσωπο, με έντονο πηγούνι, χωρίς στόμα,με τετράγωνο σαγόνι με κλίση προς τα πάνω για να επιτρέπει στο χρήστη να μιλά, να τρώει και να πίνει εύκολα χωρίς να χρειάζεται να την βγάζει, διαφυλάσσοντας έτσι την ανωνυμία του.

 Συνήθως η Bauta ήταν γυναικεία μάσκα και συχνά συνοδευόταν από  κόκκινη κάπα.

3) Μάσκα-γιατρός - Medico della Peste " :

Η πιο γνωστή μάσκα του Βενετσιάνικου καρναβαλιού και από τις πιο παράξενες, με κύριο χαρακτηριστικό της το μακρύ ράμφος.

Ο σχεδιασμός της κρύβει μια  μακάβρια ιστορία:

Τον 17ο αιώνα,που στη Βενετία είχε πέσει πανούκλα, ο γάλλος γιατρός Charles de Lorme, την υιοθέτησε μαζί με άλλες υγειονομικές προφυλάξεις, για να θεραπεύσει θύματα της ασθένειας.
Η μάσκα είναι λευκή και αποτελείται από ένα κοίλο ράμφος ενώ γύρω από τα μάτια διακοσμείται με κρυστάλλους.

4) Οι γυναίκες των πατρικίων φορούσαν τη Moretta: Μια οβάλ μάσκα με μεγάλες τρύπες για τα μάτια, με πέπλο που κρέμεται στο λαιμό.Δημοφιλέστατη μάσκα, ονομάζεται και Servetta Muta δηλαδή "βουβή υπηρέτρια".

"Μοretta" σημαίνει σιωπηλός.

Άρα η Μορέτα είναι μια "βουβή" μάσκα, γιατί κρατιέται στερεωμένη στο πρόσωπο από το στόμα με ένα μικρό πείρο που βρίσκεται στην εσωτερική της πλευρά, στο ύψος του στόματος.

5) Μια μάσκα έντονα μυστηριακή, που συνοδευόταν από τριγωνικό καπέλο ήταν η Larva ή Volto.
Κάλυπτε όλο το  πρόσωπο και είχε λευκό χρώμα.








6) Μάσκα Zanni :

Είναι μισή μάσκα από δέρμα, με μεγάλη μύτη, διογκωμένα φρύδια και χαμηλό μέτωπο.

Λέγεται ότι η τόσο μεγάλη μύτη, σημάδι αφελούς και ανόητου χαρακτήρα είναι η πιο αστεία μάσκα του Βενετσιάνικου Καρναβαλιού.
O Zanni είναι ένας τύπος  της Commedia dell 'arte, γνωστός ήδη από τον 14ο αιώνα, κάτι σαν τον πονηρό απατεωνίσκο. Η αγγλική λέξη "zany=γελωτοποιός"  προέρχεται από αυτόν τον χαρακτήρα.

Φυσικά υπάρχουν πλήθος από μάσκες ανάλογα το κοστούμι και την περίσταση (αρλεκίνου, πιερότου, Πουλτσινέλα, κλπ)

Ο καθένας, καλοί μου φίλοι, έχει μια δική του μάσκα προκειμένου να μπορεί να "διανύει αποστάσεις!!!"
Άλλοι πάλι, πίσω από τη μάσκα νιώθουν πιο προστατευμένοι...
Μάσκες, βλέπεις δεν έχουν μόνο τα καρναβάλια ή το θέατρο..Έχει και η ζωή !

Δεν ξέρω... Λέτε να τη χρειαζόμαστε για να επιβιώσουμε;

Αφού σας ευχηθώ Καλή Αποκριά, θα κλείσω με μια απορία, που μου γεννήθηκε γράφοντας αυτό το κείμενο...

"Έρχονται γεγονότα, καταστάσεις που μας πείθουν να πετάξουμε τη μάσκα που φορέσαμε προκειμένου να έχουμε ελευθερία λόγου, κινήσεων, πράξεων...κι όμως, δεν περνά χρόνος πολύς, που πάλι άλλες καταστάσεις σε κάνουν να βιαστείς να την ξαναφορέσεις αναρωτώμενος... μήπως, καλύτερα με μάσκα αφού μια μασκαράτα δεν είναι  και η ίδια η ζωή;"...

Η ζωή ας είναι μασκαράτα, εμείς μην είμαστε μασκαράδες!...
κι αν κάποτε χρειάζεται τη μάσκα να φορέσεις, EΣΥ έχεις το πλεονέκτημα να ξέρεις το πού και το πότε θα τη βγάλεις...

Να περάσετε όμορφα!

Το κείμενο δημοσιεύτηκε και στην διαδικτυακή Κοινότητα The Mythologists

http://themascherade.com/contents/en-us/d5_Page_5.html

http://www.abeautifulwomaninvenice.com/

www.tripwant.com

http://hiccupsandtwizzlers.blogspot.co.uk/2013/10/halloween-costume-ideas.html

http://blog.museumoflondon.org.uk/hes-behind-you-pantomimes-and-pierrot/

Apostolis Alexopoulos15 February 2015 at 09:20

Μαγευτική δημοσίευση Ελπίδα μας... σε ευχαριστούμε, με άγγιξε. Μας ταξιδεύεις στις καταπληκτικές μάσκες οι οποίες συμβολίζουν και χαρακτηριστικά των περασμένων εποχών και μετά μας θυμίζεις τις δικές μας μάσκες... μάσκες που μοιάζουν να χτίζονται ανεπαίσθητα, χωρίς να το καταλαβαίνουμε μα έρχονται μετά και πετρώνουν πάνω μας, μοιάζουν Εμείς μα δεν είναι Εμείς... είναι οι φόβοι μας και η αδυναμία μας, σε έναν ομολογουμένως πολύπλοκο και δύσκολο κόσμο, να δουλεύουμε τη Μοίρα μας... φόβοι όπως να μην έχουμε δική μας προσωπική σπουδαιότητα, να είμαστε ανάξιοι, άχρηστοι, ανίκανοι να επιβιώσουμε από μόνοι μας, να πληγωθούμε ή να ελεγχόμαστε από άλλους... πίσω από αυτές χτίζεται το αληθινό μας πρόσωπο και φέρνει δάκρυα η μάχη μας να τις αποσπάσουμε από πάνω μας...!!!...
Replies


ELPIDA NOUSA15 February 2015 at 13:45

Με χαροποιεί ιδιαιτέρως Αποστόλη μου το ότι ευχαριστήθηκες την ανάρτησή μου!
Το Καρναβάλι είναι μια γιορτή, στην οποία όλα ανατρέπονται!Τα σοβαροφανή εμφανίζονται ως ευτράπελα και επιτρέπεται μια ,ας πούμε, χαλάρωση ηθών...

Ομως με τη ζωή δεν είναι έτσι!
Τα σύνορα αλήθειας και πλάνης, φωτός και σκότους διασαλεύονται φορώντας καθημερινά μάσκα...
Γι'αυτό και τόνισα κλείνοντας τη δημοσίευσή μου πως καλό είναι να "μασκαρευόμαστε", όχι όμως να γινόμαστε μασκαράδες!
Η μάσκα εχει μια αινιγματικότητα...τη φαντασμαγορία της...αφήνει τη φαντασίωση ελεύθερη...
Η άλλη , όμως μάσκα, που μερικοί άνθρωποι φορούν κατάσαρκα σχετίζεται με το φόβο, την αδυναμία, όπως λες να δουν και να αντιμετωπίσουν κατάματα τη ζωή με τις όποιες δυσκολίες της...Είναι μια μάσκα δειλίας απέναντι στις κακουχίες, που όμως μας κάνουν δυνατούς, μας ωριμάζουν , μας ολοκληρώνουν!

Ευχαριστώ πολύ, τώρα και πάντα, που με τα σχόλιά σου δίνεις την ευκαιρία για διάλογο εποικοδομητικό, διευρύνοντας την πλατφόρμα επικοινωνίας με ανταλλαγές απόψεων!ΚΑΛΟ ΒΡΑΔΥ!




Rania16 February 2015 at 12:20

Αγαπημένη μου γιορτή το καρναβάλι Ελπίδα μου κι έπιασες τόσο ωραία το σφυγμό της με λεπτομερέστατες περιγραφές για τις μάσκες, κύριο στοιχείο της γιορτής. Ομολογώ ότι δεν είχα διαβάσει τόσες πληροφορίες ποτέ... και είναι μια ξεχωριστή τέχνη! Πολύ ωραία έθιξες και την εικονική μάσκα που συχνά φοράμε μέσα στην κοινωνία. Συνήθως φορώντας κάποια μάσκα και κρύβοντας το αληθινό μας πρόσωπο, το κάνουμε από φόβο, χαμηλή αυτοεκτίμηση, όμως μήπως καμιά φορά επιθυμούμε να παίξουμε ένα ρόλο που η ζωή δε μας δίνει και θέλουμε έτσι κι αλλιώς να δοκιμάσουμε;
Replies


ELPIDA NOUSA16 February 2015 at 12:46

Ευχαριστώ πάρα πολύ για τα καλά σου λόγια,Ράνια μου και χαίρομαι που το πληροφοριακό υλικό της ανάρτησης πλούτισε ακόμη περισσότερο τη γνώση σου για τη μάσκα...

Στο δεύτερο σκέλος του σχολίου σου φιλοσοφείς και η τοποθέτησή σου με βρίσκει σύμφωνη σε όλα.
Η μάσκα, που πολλές φορές φοράμε εκουσίως οφείλεται στο φόβο, την ανασφάλεια, την αδυναμία να αντιμετωπίσουμε καταστάσεις μα και γιατί αναζητούμε να γευτούμε, έστω και εικονικά τη ζωή, που δε ζήσαμε...
Εδω η μάσκα μοιάζει σαν το εξεζητημένο ρούχο που το φοράμε για να γίνουμε ξεχωριστοί, άρα αρεστοί και αποδεκτοί στον κοινωνικό περίγυρο, να βγούμε έξω από τα όρια της "ανωνυμίας" και της ασημαντότητας.
Όμως , σε αυτό δεν θα συμφωνήσω...Γιατί η μάσκα αυτή δεν είναι δικό μου κατασκεύασμα , αλλά των άλλων!

Η προσωπικότητα είναι ΜΙΑ και ΜΟΝΑΔΙΚΗ ...Κι αν έχω αδυναμίες, δεν φοβάμαι να τις αποκαλύψω για να μην πληγωθώ γιατί και οι πληγές είναι μέρος της ζωής!Της ΑΛΗΘΙΝΗΣ ζωής και ουχί της μασκοφορεμένης!
Ευχαριστώ πολύ για το διάλογο!