Τέχνης εκφράσεις για το Εβραϊκό Πουρίμ και την Εσθήρ...

Μποτιτσέλι: "O Aσσουήρος επιλέγει την Εσθήρ για βασίλισσα"

Σήμερα η Εβραϊκή κοινότητα με χαρμόσυνες τελετές γιορτάζει το Πουρίμ, γιορτή, σε ανάμνηση της απελευθέρωσης των Εβραίων από τον ζυγό των Περσών, την ημέρα που επρόκειτο να εξοντωθούν "δια κλήρου"(Πουρίμ).

Mια νεαρή Εβραία είναι εκείνη που μεσολάβησε στον Πέρση βασιλιά, Ασσουήρο για να αποτρέψει τη σφαγή του λαού της. Ηταν η Εσθήρ, που το θάρρος της τιμάται μέχρι σήμερα στο Πουρίμ, όταν η ιστορία της διαβάζεται δυνατά στη Συναγωγή το απόγευμα της 14ης μέρας του εβραϊκού μήνα, Αδάρ, που φέτος πέφτει στις 16 Μαρτίου.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ:

"Esther", Sir John Everett Millais

Ο Ασσουήρης της Περσίας παραγκώνισε τη βασίλισσα-σύζυγό του, Βάστι, επειδή δεν υπάκουσε σε κάποια εντολή του. Έτσι, οργάνωσε γιορτή προκειμένου να εμφανιστούν μπρος του οι γυναίκες του βασιλείου του και να επιλέξει τη νέα βασίλισσα. Ανάμεσα στις γυναίκες ήταν και η πανέμορφη Εβραία Εσθήρ, που καθώς ήταν ορφανή είχε μεγαλώσει με το θείο της, Μαρδοχαίο. Ο βασιλιάς θαμπώθηκε από τα κάλλη της νεαρής κοπέλας και την παντρεύτηκε.
Ο υπουργός του βασιλιά, Αμάν, μισούσε όλους τους Εβραίους και συνωμότησε ώστε να πάρει έγκριση από τον Ασσουήρο να θανατωθούν όλοι τους. Όταν ο Μαρδοχαίος αντιλήφθηκε του σκοπούς του έπεισε την Εσθήρ να μεσολαβήσει στον βασιλιά. Αυτό δεν ήταν τόσο απλό όσο ακούγεται. Η είσοδος στα προσωπικά διαμερίσματα το Ασσουήρου ακόμα και για τη βασίλισσα, απαγορευόταν. Έτσι, αφού πρώτα ζήτησε από τους Εβραίους να προσευχηθούν για τη σωτηρία τους, η γυναίκα φόρεσε τα ωραιότερα ενδύματά της, στολίστηκε με χρυσά κοσμήματα και μπήκε στην αίθουσα του θρόνου με τόλμη και θάρρος.

"Η Εσθήρ λιποθυμά ενώπιον του Ασσουήρου", Τιντορέτο

Όταν ο βασιλιάς την είδε έτσι εκθαμβωτική τής έγνεψε πως θα τη δεχτεί και κείνη -όπως αναφέρεται στη Βίβλο- ανακουφισμένη, λιποθύμησε.
Προσκάλεσε τον βασιλιά σε δείπνο, όπου του αποκάλυψε την εβραϊκή καταγωγή της και ζήτησε έλεος για τον λαό της. Να ανακαλέσει δηλαδή το διάταγμά του(Πουρίμ) που κατόπιν προτροπής του μοχθηρού Αμάν είχε ανακοινώσει εναντίον τους. Ο βασιλιάς κατάλαβε τη συνωμοσία του Αμάν κι έστειλε εκείνον στην αγχόνη, που είχε ετοιμαστεί για τους Εβραίους. O Aσσουήρος δίνει το δικαίωμα στου Εβραίους να υπερασπιστούν τη ζωή τους όποτε απειληθεί, κάτι που συμβαίνει την 13η ημέρα του μήνα Αδάρ, ημερομηνία που ο Αμάν είχε αποφασίσει την γενοκτονία τους. Είναι οι νικητές κι ευχαριστούν τον Θεό για την απελευθέρωσή τους...

"Η Εσθήρ ενώπιον του Ασσουήρου", Nicolas Poussin 

Τα γεγονότα, αναφέρονται στο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης "Εσθήρ", καθώς η θρησκευτική παράδοση θέλει την εβραία βασίλισσα να ζήτησε από τους σοφούς να διαιωνίσουν το όνομά της καθιερώνοντας μια ετήσια γιορτή και διαβάζοντας το βιβλίο που περιγράφει την ιστορία της.

Η βασίλισσα Έσθηρ εμφανίζεται ως επιτομή της γυναικείας σεμνότητας, του θάρρους και της αυτοθυσίας.
Το πραγματικό όνομα της ήταν Hadassah, αλλά όταν έγινε βασίλισσα, ονομάστηκε Eσθήρ, που στα περσικά σημαίνει Αφροδίτη.

Το Βιβλίο τη Εσθήρ(σε μορφή κυλίνδρου)

Στην ΤΕΧΝΗ: 

Η Εσθήρ υπήρξε η έμπνευση πολλών καλλιτεχνών, εικαστικών, λογοτεχνών και μουσικών. 

Μεγάλοι ζωγράφοι, από τους Μποτιτσέλι, Τιντορέτο, Βερονέζε, Ρέμπραντ ως τους Ρούμπενς, Πουσέν, Σερ Τζων Έβερετ Μίλαι, Πομπέο Μπατόνι, και Νταλί... απεικονίζουν σκηνές από την ιστορία της Εσθήρ.

Επίσης, προς το τέλος της ζωής του που ο γάλλος δραματουργός, Ρακίνας στράφηκε σε Βιβλικά θέματα για να αντλήσει έμπνευση, γράφει ένα από τα αριστουργήματά του, που αναφέρεται στην Εσθήρ. Δομημένο στα πρότυπα της κλασικής τραγωδίας, ο γάλλος συγγραφέας παρουσιάζει ξεκάθαρα τη δράση, με την πλοκή να γεννιέται από τα πάθη των χαρακτήρων και την ένταση του συναισθήματος:

"Γνωρίζεις πόσα χρεωστώ σ'αυτόν τον Μαρδοχαίον

Ο θάνατος μ’ εστέρησε των φίλων μου γονέων

Αλλά αυτό την δυστυχή του αδερφού του όρη

ως ιδικήν του πάντοτε ηγάπα κι εθεώρει

Η τύχη της πατρίδας του τον κάμνει να τρομάζει

από την ερημίαν μου λοιπόν ευθύς με βγάζει

και της ελευθερίας της μ'αφήνει τη φροντίδα

προσέτι δε θρόνου λαμπρού με δίδει την ελπίδα

Εις τους κρυφίους του σκοπούς με τρόμον υποκύπτω

κι έρχομαι -πλην στους εδώ, οποία είμαι, κρύπτω.

[...]

Τέλος με παρουσίασαν εμπρός του Ασσουήρου

και μ' είδε ο απόγονος, ο αλαζών του Κύρου

[...]

Ώραν πολλήν ο βασιλεύς μ' εκοίταζεν ασμένως

με παρετήρει εν σιωπή κι εις την στιγμήν εκείνην

ο Κύριός μας έκαμε δια εμέ να κλίνει

Η εκλογή του  και αυτός ενήργ' εις την ψυχήν του

όταν με την ελκυστική και θελκτική φωνή του

"Έσο βασίλισσα εσύ", με είπεν και προσέτι

ευθύς λαμπρόν διάδημα στο μέτωπόν μου, θέτει..."

("Εσθήρ", τραγωδία Ρακίνα, μτφ. Δ. Βικέλα)

"Eβραίοι που γιορτάζουν το Πουρίμ"

ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΕΜΠΝΕΥΣΕΙΣ:

1. Aπό τους μουσουργούς ο Αλεσάντρο Στραντέλα το 1677 έγραψε ένα ορατόριο με τίτλο: "Eσθήρ, η Ελευθερώτρια του Εβραϊκού λαού"

Ο Στραντέλα υπήρξε συνθέτης με πολυτάραχη ζωή που κατέληξε να δολοφονηθεί, για λόγους ερωτικής αντιζηλίας, ωστόσο αποτελεί ξεχωριστή φυσιογνωμία στην ιστορία της μουσικής. Συνθετικά, τοποθετείται στο μεταίχμιο πολλών στυλ και περιόδων. Βρίσκεται στο σταυροδρόμι μεταξύ όπερας και ιερού δράματος, και η μουσική του χαρακτηρίζεται από ζωντάνια, εκφραστικότητα και βαθιά ανθρωπιά.

Ο συνθέτης στο ορατόριο "Εσθήρ" για να αποτυπώσει τους χαρακτήρες με ακρίβεια αλλά και λεπτότητα, χρησιμοποιεί εξαιρετικές ηχητικές διακυμάνσεις δίνοντας τις φωτοσκιάσεις των συναισθημάτων, καθιστώντας τη δημιουργία του, έργο αντάξιο των "μεγάλων" τεχνών της περιόδου της Αντιμεταρρύθμισης. Το ορατόριο θαυμάστηκε τόσο, το ίδιο και ο συνθέτης του, που γι'αυτό τον αποκάλεσαν: "Καραβάτζιο της μουσικής".
Η "Εσθήρ" του Στραντέλα είναι γεμάτη εξαίσια και συνάμα έντονης μυστηριακής αίσθησης, μελωδικά μοτίβα.

Stradella: "Ester, Liberatrice del Popolo Hebreo":

2. To 1720 o Φρειδερίκος Χαίντελ συνέθεσε ένα ορατόριο με έμπνευση το βιβλικό θέμα και βασισμένο στην τραγωδία του Ρακίνα, για τον πάτρονά του, Δούκα James of Chandos.
Είναι το πρώτο βιβλικό ορατόριο του Σάξωνα και το πρώτο επίσης σε αγγλικό κείμενο.
Αν και πρωτόλεια Χαιντελική σύνθεση αποτελεί -ιδιαίτερα η εισαγωγή- μια από τις λαμπρότερες και ωραιότερες εισαγωγές του Χαίντελ. Για πολλές δεκαετίες υπήρξε το δημοφιλέστερο ορχηστρικό έργο στην Αγγλία και είχε καθιερωθεί να εκτελείται στην έναρξη της ετήσιας γιορτής του φιλανθρωπικού ιδρύματος απόρων κορασίδων στο Λονδίνο.

Το έργο βασίζεται σε παλιότερη μάσκα, που όμως ο συνθέτης αναθεώρησε στη συνέχεια, επειδή τότε με απόφαση του επισκόπου του Λονδίνου απαγορεύονταν να παρουσιάζονται επί σκηνής παραστάσεις με βιβλικά θέματα. Έτσι, ο Χαίντελ εκ των πραγμάτων προσάρμοσε μουσική και κείμενο σε συναυλιακή μορφή με αγγλικούς στίχους, γινόμενο έτσι το πρώτο αγγλικό ορατόριο, όπως προαναφέρθηκε.

Handel: "Esther, Overture":

Aκούμε και το λαμπρό τελικό χορωδιακό, "The Lord our enemy has slain- Ο Θεός αφάνισε του εχθρούς μας", με του Εβραίους να θριαμβολογούν και δοξάζουν τον Κύριο:

Τελικά, το Πουρίμ αποτελεί μια γιορτή αγαλλίασης, χαράς, κεφιού. Το Βιβλίο της Εσθήρ στη μορφή του κυλίνδρου διαβάζεται δυνατά στους παρευρισκόμενους με την παράδοση να απαιτεί θορυβώδες ξέσπασμα κάθε φορά που κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης προφέρεται το όνομα του μοχθηρού και εχθρού του Ιουδαϊσμού, Αμάν.

3. Mια κωμική όπερα σε δύο πράξεις και επηρεασμένος από την Εβραϊκή κληρονομιά του συνθέτει το 1925 ο Darius Milhaud, που πρωτοπαρουσιάστηκε στο Παρίσι με τίτλο: "Esther de Carpentras, Op. 89".
Το λιμπρέτο έγραψε ο παιδικός φίλος του συνθέτη, και μέλος της εβραϊκής κοινότητας, Armand Lunel.

Η υπόθεση διαδραματίζεται στην πόλη Kαρπαντρά της Προβηγγίας, όπου οι Εβραίοι ζητούν άδεια από τον νέο Επίσκοπο για να παρουσιάσουν το παραδοσιακό έργο της Εσθήρ κατά την εβραϊκή γιορτή του Πουρίμ. Ο Επίσκοπος δίνει την άδεια, αλλά σχεδιάζει να διακόψει την παράσταση ζητώντας από τους Εβραίους να απαρνηθούν την πίστη τους. Καθώς ο Επίσκοπος διακόπτει το δρώμενο, η υποδυόμενη την Εσθήρ εισέρχεται και συνεχίζει αγνοώντας την κατάσταση, απευθυνόμενη στον Επίσκοπο σαν να ήταν ο βασιλιάς Ασσουήρος. Συγκινημένος από την πίστη της, ο Επίσκοπος επιτρέπει στους Εβραίους να διατηρήσουν τη δική τους θρησκεία, προς ανακούφιση των ντόπιων, που αντλούν υλικό όφελος από την εβραϊκή κοινότητα.

Η μουσική της όπερας είναι πολύ μελωδική. Είναι γραμμένη κυρίως με τους παλιούς εκκλησιαστικούς τρόπους, ενώ σε μεγάλη έκταση χρησιμοποιείται πολυτονικότητα.

Ιδιαίτερο είναι το εικαστικό, που φιλοτέχνησε ο Σαλβαντόρ Νταλί το 1964 με τίτλο: "Ο Ασσουήρος ερωτεύεται την Εσθήρ".

S. Dali: "Assuerus Falls in Love with Esther"

Η έμπνευση προήλθε από το Βιβλίο της Εσθήρ 2:17:

"Η Εσθήρ σαγήνευσε το βασιλιά περισσότερο από κάθε άλλη γυναίκα, και προκάλεσε την εύνοια και τη συμπάθειά του περισσότερο απ' όλες τις άλλες παρθένες. Της έβαλε στο κεφάλι το βασιλικό διάδημα και την ανακήρυξε βασίλισσα".

Ο Νταλί αποτυπώνει το κεφάλι του βασιλιά, τη μεγαλύτερη έκταση του οποίου καταλαμβάνει η Εσθήρ. Όλες οι σκέψεις του περιστρέφονται γύρω από την πανέμορφη γυναίκα. Την βλέπει παντού, δεν μπορεί να σκεφτεί τίποτα άλλο, όπως κάθε ερωτευμένος.

Στην εικαστική σύνθεση ο Νταλί επηρεάστηκε βαθιά από τη θεωρία του Φρόιντ για το ασυνείδητο και την ονειρική απεικόνιση του σουρεαλισμού. Ο πίνακας εμφανίζεται ως ονειρική φαντασίωση, με την Εσθήρ "παγιδευμένη" ως σκέψη φωλιασμένη στο μυαλό του Ασσουήρου.O ζωγράφος στην ερμηνεία της ιστορίας της Εσθήρ επικεντρώθηκε στη δύναμη της ομορφιάς της με τη μορφή ονείρου.

Stradella: Ορατόριο για τον Άγιο Ιωάννη το Βαπτιστή...

Hendrik Frans van Lint: "San Giovanni dei Fiorentini, Rome"

Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής είναι και προστάτης των Φλωρεντινών. Έτσι, όταν πολλοί και πλούσιοι Φλωρεντίνοι μετοίκησαν στη Ρώμη, βοήθησαν οικονομικά στην ανοικοδόμηση της θαυμαστής Βασιλικής του San Giovanni Battista. Μια κατασκευή που διήρκησε 2 αιώνες με εναλλαγή σχεδίων και αρχιτεκτόνων και όπου εργάστηκαν τα μεγαλύτερα ονόματα της εποχής, οι ίδιοι που εργάστηκαν και για τον Άγιο Πέτρο που χτιζόταν παράλληλα.



Ο Alessandro Stradella έγραψε το ορατόριο: "San Giovanni Battista" το 1675, κατόπιν παραγγελίας για τον "Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή των Φλωρεντινών" της Ρώμης.
Ένα ορατόριο απαράμιλλης ομορφιάς, με βαθιά δραματικό λιμπρέτο, εξαιρετικά δεξιοτεχνικό, καθώς απαιτεί από τους σολίστες να ερμηνεύουν φράσεις με δύσκολες φιοριτούρες ή να ακολουθούν συνεχόμενα κινούμενη μελωδική γραμμή.
Το λιμπρέτο ήταν του εφημέριου, Ansaldo Ansaldi .

"O Iωάννης βαπτίζει τον Ιησού", γιγάντιο γλυπτό στο εσωτερικό του Αγίου Ιωάννη των Φλωρεντινών

Ο Στραντέλα υπήρξε συνθέτης με πολυτάραχη ζωή που κατέληξε να δολοφονηθεί, για λόγους ερωτικής αντιζηλίας, ωστόσο αποτελεί ξεχωριστή φυσιογνωμία στην ιστορία της μουσικής.

Συνθετικά, τοποθετείται στο μεταίχμιο πολλών στυλ και περιόδων. Βρίσκεται  στο σταυροδρόμι μεταξύ όπερας και ιερού δράματος, καθώς η παραγωγή του, και ιδιαίτερα το ορατόριό του "San Giovanni Battista" σηματοδοτεί τη συνάντηση του μεγαλοπρεπούς ορατορίου της Ρώμης που αναπτύχθηκε με τον Καρίσιμι με τη βενετσιάνικη όπερα του Καβάλι.
Η μουσική του χαρακτηρίζεται από ζωντάνια, εκφραστικότητα και βαθιά ανθρωπιά.

Παρότι το αριστουργηματικό ορατόριο "Αγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής" γνώρισε τεράστια επιτυχία όταν πρωτοπαρουσιάστηκε το 1675, στη συνέχεια πέρασε στην αφάνεια ως το 1949, που η παρτιτούρα του βγήκε από τα συρτάρια της βιβλιοθήκης που ήταν καταχωνιασμένη.
Ήταν για μια παράσταση στην εκκλησία του Αγίου Πέτρου στην Περούτζια, όπου το ρόλο της Σαλώμης ερμήνευσε η Μαρία Κάλλας, πρώτη ερμηνεία της σε ορατόριο..

[Εδώ, θα πρέπει να τονιστεί το οξύμωρο του θέματος, καθώς ο Στραντέλλα, που χαρακτηρίστηκε για τον ακόλαστο και φιλήδονο τρόπο ζωής του, καταπιάστηκε με ένα έργο ιερής μουσικής. Ίσως όμως μέσω όλων αυτών των συνθέσεών του στόχευσε στη μουσική ανάδειξη θεμάτων λύτρωσης;]

Επειδή είναι εκτεταμένη η αναφορά στο επεισόδιο με τον Ιωάννη, τον Ηρώδη και τη Σαλώμη που οδήγησε στον αποκεφαλισμό του Αγίου, πολλοί αναλυτές και λόγω της έντασης της ατμόσφαιρας που δημιουργεί ο Στραντέλα με τη μουσική του, το χαρακτηρίζουν "αληθινή Σαλώμη".

Ακούμε τη λαμπρή εισαγωγή:

Stradella : San Giovanni Battista - Sinfonia:

H πρώτη άρια του Ιωάννη του Βαπτιστή:

Amiche selve, addio,

graditi alberghi di tranquilla quiete,

ove del giorno mio l’ore trassi più liete,

e disgiunto da me non che dal mondo

sol per unirmi al Ciel vissi giocondo...

Φίλοι αγαπημένοι αντίο

ευχάριστα μέρη γαλήνιας ευφορίας,

όπου πέρασα τις πιο χαρούμενες ώρες

και, αποσπασμένος από τον κόσμο και τον εαυτό μου

έζησα με μόνο σκοπό να ενωθώ με τον Παράδεισο...

Το Βιβλικό επεισόδιο της ενάρετης Σωσάννας...

 

 

"Η Σωσάννα και οι Γέροντες", Tintoretto

Κυριακή των Προπατόρων, σήμερα, αγαπημένοι φίλοι, μαζί τους η Εκκλησία μας γιορτάζει και την τιμία Σωσάννα.
Μια ενάρετη και έντιμη γυναίκα, που αναφέρεται στο Βιβλίο του Προφήτη Δανιήλ.

"Η Σωσάννα και οι Γέροντες", Artemisia Gentileschi

Η Σωσάννα ήταν μια όμορφη και αγνή γυναίκα επί βασιλείας Ναβουχοδονόσορα. Παντρεμένη με τον πλούσιο Ιωακείμ, στο σπίτι τους είχαν έναν παραδεισένιο κήπο, στον οποίο η Σωσάννα έκανε τον περίπατό της.
Δυο γέροντες καταλήφθηκαν από φλογερή επιθυμία για τη γυναίκα, όταν την είδαν να παίρνει  το μπάνιο της στη λιμνούλα του κήπου μια ζεστή, καλοκαιρινή μέρα. 

Επειδή εκείνη δεν υπέκυψε στην απροκάλυπτη εκβιαστική τους επιθυμία τη συκοφάντησαν πως συνευρέθη με έναν νέο άνδρα.
Οι δικαστές -και μόνο με τη μαρτυρία των δυο γερόντων- καταδίκασαν την αγνή γυναίκα  εις θάνατον με λιθοβολισμό. Τότε παρουσιάστηκε ο νεαρός Δανιήλ και τούς κάλεσε να το ξανασκεφτούν.  Οι γέροντες ανακρίθηκαν μεμονωμένα κι έπεσαν σε αντιφάσεις.
Έτσι, αποκαλύφθηκε η αθωότητα της Σωσάννας και όλοι δόξασαν τον Θεό,  που σώζει όσους στηρίζουν τις ελπίδες τους σ’ Εκείνον.

Το επεισόδιο, που περιγράφει ο προφήτης Δανιήλ εμπνέει και δυο εκπροσώπους της κλασικής μουσικής:

1. Ο Φρειδερίκος Χαίντελ το 1748 γράφει με λιμπρέτο στην αγγλική γλώσσα ένα ορατόριο σε 3 πράξεις με τίτλο: "Susanna".
Το ορατόριο δεν ακολουθεί το ύφος του επιβλητικού, σοβαρού ορατορίου, αλλά γειτνιάζει περισσότερο στην αγγλική φόρμα της όπερας.
Η έξοχη σύνθεση χαρακτηρίζεται από λεπτές Χαιντελικές μελωδίες. Εκθαμβωτικά δεξιοτεχνικές άριες αλλά και δυναμικά χορωδιακά!
Στη χορωδία ο συνθέτης αναθέτει τους σχολιασμούς των σκηνών.  

Επίσης, ο Χαίντελ φαίνεται να ενδιαφέρεται για την εκφραστικότητα των βασικών ηρώων, ιδιαίτερα της ενάρετης Σωσάννας. Αναθέτει στο ρόλο να κινηθεί σε μελωδική γραμμή ιδιαίτερης δυναμικής και χρώματος. Αξιοσημείωτης εκφραστικότητας είναι η άριά της: "Crystal streams",όπου  η γυναίκα ερμηνεύει στην 2η σκηνή, όταν  ιδρωμένη από την αφόρητη λάβρα του καλοκαιριού αναζητά δροσιά στη στέρνα του κήπου της.  

"Κρυστάλλινα τρέχουν νερά και μουρμουρίζουν…"

Handel: "Susanna - Crystal streams"

Στο τελικό χορωδιακό το πλήθος εγκωμιάζει:

 

"Μια ενάρετη γυναίκα είναι πολυτιμότερη 

κι από χρυσή κορώνα"

Handel: "Susanna - A virtuous wife", Chorus:

2. Nωρίτερα, το 1681 ο Αλεσάντρο Στραντέλλα είχε συνθέσει επίσης ένα ορατόριο βασισμένο στο βιβλικό επεισόδιο. 

Το  ορατόριο για 5 σολίστες, έγχορδα και μπάσο κοντίνουο αφιερώθηκε στο Δούκα της Μόντενα, Φραγκίσκο ΙΙ και ολοκληρώθηκε λίγο πριν τη δολοφονία του συνθέτη...

Κάπως οξύμωρο και ειρωνικό να καταπιάνεται ο Στραντέλλα με μια ιστορία ερωτικής παρενόχλησης, καθώς ο ίδιος ζούσε μια έκλυτη ζωή με πολυάριθμους έρωτες με ανύπανδρες, αλλά και παντρεμένες γυναίκες. Αυτός ήταν και ο λόγος που αυτοεξορίστηκε στη Βενετία, όπου όμως αδιόρθωτος σύναψε σχέσεις με την ερωμένη του αριστοκράτη, που τον είχε προσλάβει ως μουσικοδιδάσκαλο.
Εκείνος ήταν που έφτασε στο σημείο να πληρώσει -χωρίς όμως επιτυχία- δυο δολοφόνους να τον βγάλουν από τη μέση. Στη συνέχεια ο Στραντέλλα κατέφυγε στη Γένοβα, όπου συνέχισε τις ερωτικές ατασθαλίες. Ένας ευγενής προσέλαβε  δολοφόνο, που έδωσε τέλος στη ζωή του Στραντέλλα...

Ίσως ο συνθέτης να είχε μετανιώσει για τον  ακόλαστο και φιλήδονο τρόπο ζωής του, καθώς στο ορατόριό του εκτός από τη λυρική περιγραφή του επεισοδίου στοχεύει παράλληλα στη μουσική ανάδειξη θεμάτων λύτρωσης και δικαιοσύνης.

Aκούμε τη σπαραχτική άρια της Σωσάννας: "Da chi spero aita, o cieli" από το δεύτερο μέρος του ορατορίου. Η κατηγορουμένη γυναίκα εναποθέτει τις ελπίδες της στο Θεό ώστε να φανερωθεί η αθωότητά της.            

"H Σωσάννα και οι πρεσβύτεροι", Annibale Carracci 

Από ποιον να ελπίσω βοήθεια, Θεέ μου,
αν κι αυτοί που μ' αγαπούν 
με αντιμετωπίζουν με σκληρότητα; 
Δεν γίνονται πιστευτά τα λόγια μου, 
κι η ομορφιά μου είναι το έγκλημα.

Γιατί όμως  τρέμω;
τι φοβάμαι, αφού είμαι αθώα;

Κι όμως δεν αρκεί αυτό 
για να απαλλαχτώ.
Σκληρά η ομορφιά μου 
με καταδικάζει να πεθάνω.

Stradella: "La Susanna - Da chi spero aita, o cieli":

Και το τελικό χορωδιακό "Belle figlie d’Israelle", όπου θριαμβεύει το καλό, η αλήθεια και η πίστη στο Θεό.

"Δίκαιες κόρες του Ισραήλ,

ελάτε και χαρείτε!

Πλέξτε  γιρλάντες απ' αστέρια

για τη Σωσάννα, που πάλεψε σθεναρά 

και μη χάνοντας την πίστη της,
θριαμβεύοντας επί του κακού"

Stradella: "La Susanna - Belle figlie d’Israelle":