Υπάρχει μια μοναδική σχέση ανάμεσα στο πιάνο και τον εκτελεστή. Εκείνες οι στιγμές σιωπής λίγο πριν τα δάκτυλα πατήσουν τα πλήκτρα είναι γεμάτες από την ανάσα και τις σκέψεις εκείνου που κάθεται μπροστά στο πιάνο. Ο πιανίστας και το όργανο γίνονται ένα. Το πιάνο δεν είναι μόνο χορδές, το ξύλινο ηχείο ή τα κοκκάλινα πλήκτρα, αλλά καθρέφτης της ψυχής, δέκτης της εσωτερικής αγωνίας και της ανεξερεύνητης ευαισθησίας. Κάθε άγγιγμα μοιάζει να συλλαμβάνει κάτι αθέατο, κάτι που κρύβεται στις σκιές του μυαλού και να το μεταμορφώνει σε ήχο...Ήχο που πονά, που αγαπά, που αναζητά την ίδια του την αλήθεια.
Είναι αυτή η αθέατη συνομιλία ανάμεσα στον άνθρωπο και το πιάνο, το μυστικό δέσιμο του καλλιτέχνη με τον ήχο, που κάνει κάθε νότα μοναδική και κάθε σιωπή φορτωμένη συναισθήματα…
Κάποτε o Φρειδερίκος Σοπέν είχε πει:
"Όταν είμαι κάπως αδιάθετος, παίζω πιάνο Εrard και βρίσκω εύκολα έναν ήχο πρόχειρο. Αλλά όταν νιώθω σε καλή φόρμα και αρκετά δυνατός για να βρω τον δικό μου ήχο, χρειάζομαι ένα Pleyel"
Η φράση αυτή δεν αποτελεί απλή προτίμηση ανάμεσα σε δύο κατασκευαστές πιάνων, αλλά μια βαθιά, εξομολογητική μαρτυρία για τη σχέση του καλλιτέχνη με τον ήχο. Πίσω από τη σύγκριση ανάμεσα στο Εrard και στο Pleyel κρύβεται η λεπτή διάκριση ανάμεσα στο "παίζω" και στο "εκφράζομαι". Το πρώτο μπορεί να υπάρξει και με έναν ήχο έτοιμο, το δεύτερο όμως, προϋποθέτει μια βαθιά ανάγκη για προσωπική αλήθεια.
Έτσι, το Pleyel γίνεται για τον Σοπέν ένας καθρέφτης της ψυχής του, ένα όργανο που απαιτεί λεπτότητα, έλεγχο και εσωτερική ένταση, για να αναδυθεί ο προσωπικός του ήχος, αυτός που δεν αναδύεται απ'τα πλήκτρα, αλλά γεννιέται από τη σιωπή και επιστρέφει σ' αυτήν...
Το πιάνο Pleyel της εποχής του Σοπέν ξεχώριζε για τη διαβαθμισμένη, αιθέρια χροιά του, και πολλοί έλεγαν πως οι ψηλές του συχνότητες είχαν "ασημένια λάμψη". Αυτή η ποιότητα απαιτούσε προσπάθεια, κόπο και αφοσίωση από τον κατασκευή, αλλά η σχέση μεταξύ συνθέτη και οργανοποιού ήταν αμοιβαία καρποφόρα. Ο Σοπέν αντλούσε έμπνευση από τον ήχο του πιάνου, ενώ η εταιρεία επωφελούνταν από τις προσωπικές του συστάσεις. Ο συνθέτης και ο κατασκευαστης Καμίλ Πλεγιέλ έγιναν στενοί φίλοι.
Η πρώτη συναυλία του Σοπέν στο Παρίσι, το 1832, δόθηκε σε ένα νέο πιάνο Pleyel.
Οι κριτικοί -εκτός από το κοινό- ενθουσιάστηκαν και επαίνεσαν τις "πνευματικές μελωδίες, τα φανταστικά τοπία που αναδύονταν από το νέο όργανο"...
Ο ίδιος ο Σοπέν γοητεύτηκε από το λεπτεπίλεπτο άγγιγμα των πλήκτρων και τον τραγουδιστό, μελωδικό τόνο του οργάνου, που φαινόταν να ανταποκρίνεται απευθείας στις σκέψεις και τα συναισθήματά του.
Από τότε, το Pleyel έγινε το πιάνο που προτιμούσε, ένα όργανο που καθρεφτίζε την ψυχή του και μετέφερε σε κάθε νότα τα πιο βαθιά συναισθήματα, τις πιο λεπτές αποχρώσεις της μουσικής του...
"Parfois, je ne peux que gémir, souffrir et vider mon désespoir au piano"
"Kάποιες φορές γκρινιάζω, υποφέρω και ξεχύνω όλη την απελπισία μου στο πιάνο", θα εκμυστηρευτεί ο Φρεντερίκ Σοπέν, γνωστός ως "ποιητής του πιάνου"..
Είναι βλέπετε που το πιάνο έχει ψυχή..
H "ψυχή" του κλείνεται μέσα στα 88 πλήκτρα του. Τα πατήματά τους μπορούν να προκαλέσουν δάκρυα, ξεχειλίσματα χαράς, ανακουφιστικής αγαλλίασης...
"ΗΜΕΡΑ του ΠΙΑΝΟΥ" σήμερα, η 88η μέρα του χρόνου, που καθιερώθηκε με σκεπτικό τα 88 μαγικά ασπρόμαυρα πλήκτρα του. Την έκτασή του δηλαδή που είναι 7 κ 1/3 οκτάβες ήτοι 88 πλήκτρα, (αν και ορισμένα πιάνα, όπως της Bοsendorfer έχουν έκταση 8 οκτάβων).
"Το πιάνο ως μέσο έκφρασης είναι ένας ολόκληρος κόσμος από μόνος του. Κανένα άλλο όργανο δεν μπορεί να γεμίσει ή να αντικαταστήσει τo δικό του αποτύπωμα στον κόσμο των συναισθημάτων, της ποίησης, της εικόνας και της φαντασίας"
Leopold Godowsky
Τάδε έφη περί πιάνου, ο βιρτουόζος του οργάνου, Leopold Godowsky, γνωστός ως "Βούδας του πιάνου".
Ένας από τους γίγαντες του πληκτρολογίου, δημοφιλής για την εξαιρετική τεχνική του. Ήταν ο τελευταίος στην κάστα μουσικών που συνέβαλαν ουσιαστικά στην ανάπτυξη της μουσικής για πιάνο(μαζί με τους Ραχμάνινοφ και Μπουσόνι).
Εξαιτίας του πολύ δυνατού αριστερού του χεριού, χαρακτηρίστηκε "απόστολος του αριστερού".
Mετέγραψε τις Σπουδές για πιάνο του Φρ. Σοπέν("Studies on Chopin's Études"), γνωστές για την τεχνική τους δυσκολία, που έκαναν τον μουσικοκριτικό Harold Schonberg να τις αποκαλέσει "ως τις πλέον δυσκολότερες συνθέσεις, που γράφτηκαν ποτέ για πιάνο."
Οι διασκευές των Σπουδών από τον Γκοντόφσκι εκτός από εξαιρετικά δύσκολες είναι και πολύ περίπλοκες. Πχ. συνδυάζει δυο Σπουδές σε μία, φέρνει προς εκτέλεση το μέρος του αριστερού χεριού στο δεξί ή μεταγράφει τη Σπουδή για το αριστερό χέρι μόνο.
Με αφορμή την Ημέρα του Πιάνου, θα ακούσουμε την 9η Σπουδή από το Op.10 του Σοπέν, μια σύνθεση υψηλής ερμηνευτικής δυσκολίας λόγω των ταχύτατων αλμάτων στο αριστερό χέρι, για την οποία ο βιρτουόζος "Βούδας του πιάνου" συνέθεσε τρεις διαφορετικές εκδοχές. Στην τρίτη εκδοχή αναθέτει την εκτέλεσή της μόνο στο αριστερό, επιβεβαιώνοντας το χαρακτηρισμό "απόστολος του αριστερού χεριού".
Leopold Goowsky: "Study on Étude Op.10 No.9, for left hand alone"
Για την Piano Day μπορείτε να διαβάσετε παλαιότερα άρθρα εδώ, εδώ και εδώ.
"Δεν είναι απαραίτητο να μάθεις πώς παράγονται οι ήχοι - ένα άγγιγμα του πλήκτρου αρκεί και αυτό θα αρχίσει να τραγουδά. Τόσο απλά. Το πιάνο έχει αυτή την ιδιαιτερότητα σε σχέση με τα υπόλοιπα όργανα. Τα ογδόντα-οκτώ του πλήκτρα, ορατά με μια ματιά, προσφέρονται για τους άπειρους πιθανούς συνδυασμούς του μέλλοντος και του παρελθόντος της δυτικής μουσικής. Αυτάρκες, επιβλητικό, μοναχικό...[...] Το πιάνο συναρπάζει... [...] Το πιάνο είναι ο τόπος που συντελείται μια "μεταμόρφωση". Μπορεί ο πιανίστας, αν το θέλει, με τον ήχο του να μάς θυμίσει το τραγούδισμα της ανθρώπινης φωνής, τη χροιά άλλων οργάνων ή της ορχήστρας, ένα ουράνιο τόξο, ακόμη και την αρμονία των σφαιρών. Η μεταμορφωτική αυτή ικανότητα και αλχημεία είναι ο πλούτος μας. [...] Τι χρειάζεται ένας απαιτητικός πιανίστας; ένα πιάνο που να ηχεί ομοιόμορφα, τόσο στο ηχόχρωμα όσο και στις δυναμικές. Ο ήχος να είναι καθαρός, ούτε πολύ ξερός, ούτε μεταλλικός. Οι νότες που παίζονται με σουρντίνα να είναι πλούσιες και γλυκές με μια δυναμική που να εκτείνεται από το πιανίσιμο στο μέτζοφόρτε..."
Αυτά σημειώνει ο σπουδαίος αυστριακός πιανίστας Αλφρεντ Μπρέντελ , βαθύς γνώστης της μουσικής, μα και της ποίησης και της ζωγραφικής στο βιβλίο του: "Αλφαβητάρι ενός πιανίστα, το εγχειρίδιο ενός πιανομανούς".
("Η σαγήνη του πιάνου", ανθολογία Cecile Balavoine, εκδ. ΑΓΡΑ, Γ. Σιδέρης, σελ. 80-83 και οπισθόφυλλο)
***
Έχει 88 πλήκτρα με ..."ΨΥΧΗ", καθώς τα πατήματά τους μπορούν να προκαλέσουν δάκρυα, ξεχειλίσματα χαράς, ανακουφιστικής αγαλλίασης...
Happy Piano Day, φίλοι μου!
"ΗΜΕΡΑ του ΠΙΑΝΟΥ" σήμερα, η 88η μέρα του χρόνου, που καθιερώθηκε με σκεπτικό τα 88 μαγικά ασπρόμαυρα πλήκτρα του. Την έκτασή του δηλαδή που είναι 7 κ 1/3 οκτάβες ήτοι 88 πλήκτρα, (αν και ορισμένα πιάνα, όπως της Bοsendorfer έχουν έκταση 8 οκτάβων).
Από τα 88 πλήκτρα του οργάνου, τα 52 που αντιστοιχούν στους διατονικούς ήχους είναι άσπρα και κατασκευάζονται από ελεφαντόδοντο (ή στην εποχή μας από συνθετικό υλικό) και τα 36 που αντιστοιχούν στους χρωματικούς ήχους είναι από έβενο, άρα μαύρα, μικρότερα σε μέγεθος και ταξινομημένα σε ομάδες των τριών και δύο πλήκτρων εναλλάξ.
Bartolomeo Cristofori, το παλαιότερο πιάνο στον κόσμο
Ο πρώτος τύπος πιάνου επινοήθηκε από τον ιταλό οργανοποιό Μπαρτολομέο Κριστοφόρι, ο οποίος χρησιμοποίησε σφυράκια να κρούουν τις χορδές αντί της ακίδας, που υπήρχε στο τσέμπαλο και ο ήχος παραγόταν με νύξη, με αποτέλεσμα ο ήχος του νέου οργάνου να' χει την δυνατότητα να γίνεται απαλότερος (piano) ή εντονότερος (forte), ανάλογα με την πίεση που ασκούσε στα πλήκτρα ο εκτελεστής.
Όρθιο πιάνο
Αρχικά το νέο όργανο ονομάσθηκε pianoforte, αργότερα όμως επικράτησε η ονομασία πιάνο.
Απόγονος των κλειδοκυμβάλων, λοιπόν το πιάνο, χορδόφωνο και πληκτροφόρο (για κάποιους μελετητές και "κρουστό"), για μένα ο "βασιλιάς των οργάνων" με πλήθος δυνατοτήτων!
Τα πιάνα διακρίνονται σε "όρθια" και "πιάνα με ουρά".
Πιάνο με ουρά
Στα όρθια πιάνα, οι χορδές τοποθετούνται σε κάθετη διάταξη με το επίπεδο των πλήκτρων ενώ στα πιάνα με ουρά, σε οριζόντια διάταξη.
Τα πιάνα με ουρά έχουν συνήθως μήκος ουράς που κυμαίνεται από 1,5 ως 3 μέτρα, ανάλoγα το είδος του οργάνου.
Στα όρθια πιάνα το ύψος κυμαίνεται μεταξύ 110 - 135 εκ. Το πλάτος τους είναι περίπου 155εκ. και το βάθος τους 60εκ., με το ύψος να αποτελεί την κύρια διαφορά μεταξύ των μοντέλων.
Mε τον σπουδαίο πιανίστα Alfred Brendel, γιορτάζουμε την Ημέρα του πιάνου! Ο Μπρέντελ θεωρείται σπεσιαλίστας στον Μπετόβεν, οπότε επιλέγουμε το λυρικότατο "Andante favori" του τιτάνα συνθέτη.
Πολλά και γνωστά είναι τα σχετικά με την "Αθάνατη αγαπημένη" του Μπετόβεν, η ταυτότητα της οποίας αποδίδεται σε διάφορα γυναικεία πρόσωπα. Ανάμεσά τους και η κοντέσσα Josephine Brunsvik που ο συνθέτης είχε γνωρίσει στις αρχές του 1800 και μεταξύ τους αναπτύχθηκε ένα τρυφερότατο ειδύλλιο.
Ο Μπετόβεν εμπνεύστηκε για την δεσποσύνη το "Andante favori", τίτλος που του δόθηκε λόγω της μεγάλης δημοτικότητάς του την εποχή εκείνη. Αρχικά αποτέλεσε μέρος της "Waldstein" σονάτα, που όμως λόγω της έκτασής της αποσύρθηκε από το Μπετόβεν και αποτέλεσε έργο ανεξάρτητο.
Φαίνεται να είχε "ταλαιπωρήσει" η κοντεσίνα το συνθέτη, κάτι που μαρτυρούν οι "διαθέσεις" του κομματιού, αφού παρότι ομαλή η μελωδική γραμμή, η εναλλαγή των θεμάτων, της ρυθμικής αγωγής και της δυναμικής, αντικατοπτρίζουν την ουράνια έκσταση του έρωτα, αλλά και την ταραχή της απόρριψης ή τη θλίψη από την παραμέληση και αδιαφορία. Μελωδίες ολισθαίνουν σε μορφή παραλλαγών, άλλοτε παιχνιδιάρες, άλλοτε κοφτές και σκερτσόζες κι άλλοτε πάλι ν' αντηχούν ένα βαθύ συλλογισμό για το φόβο της άρνησης και αμφισβήτησης.
Ο Μπρέντελ, σαν ποιητής εκτός από μουσικός, μια προσωπικότητα με ευρεία ακαδημαϊκή μόρφωση προσεγγίζει το όργανο, που τιμά υπηρετώντας το μοναδικά τόσα χρόνια, μ'ένα πρωτόγνωρα βελούδινο άγγιγμα! Ο σπουδαίος πιανίστας πετυχαίνει να εκφράσει την πνευματική δύναμη του δημιουργού, και να την συνδυάσει με άφθαστο ερωτισμό. Ερμηνεία χρωματισμένη, παίξιμο με ευαισθησία με στόχο την αναζήτηση της μουσικής ψυχής...
Beethoven: "Andante Favori", Alfred Brendel
Το άρθρο δημοσιεύτηκε και στο ηλεκτρονικό περιοδικό iporta.gr
όπου πάνω της, τα χέρια ενός άντρα, λιγνά κι ασυγκράτητα
κόβαν και μοιράζαν γύρω
τον άρτο της αιωνιότητας"
(Τάσος Λειβαδίτης, "Μουσική")
Mια μεγάλη μερίδα μουσικόφιλων, το λατρεύουμε στην κυριολεξία! Έχει 88 πλήκτρα με ..."ΨΥΧΗ", καθώς τα πατήματά τους μπορούν να προκαλέσουν δάκρυα, ξεχειλίσματα χαράς, ανακουφιστικής αγαλλίασης...
Ημέρα του Πιάνου σήμερα, η 88η μέρα του χρόνου, που καθιερώθηκε με σκεπτικό τα 88 μαγικά ασπρόμαυρα πλήκτρα του. Την έκτασή του δηλαδή που είναι 7 κ 1/3 οκτάβες ήτοι 88 πλήκτρα, (αν και ορισμένα πιάνα, όπως της Bοsendorfer έχουν έκταση 8 οκτάβων).
Απόγονος των κλειδοκυμβάλων, το πιάνο, χορδόφωνο και πληκτροφόρο (για κάποιους μελετητές και "κρουστό"), για μένα ο "ΒΑΣΙΛΙΑΣ των οργάνων" με πλήθος δυνατοτήτων!
To ΠΙΑΝΟ είναι ΠΑΘΟΣ!
Ετσι, λέω σήμερα -λόγω πιάνου- να διακόψουμε τη σιωπή με Μπετόβεν και "Παθητική"...
Είναι ο συνθέτης που με τη σονάτα του αυτό το πρωινό θα
"δώσει ζωή στον ήχο...
Πριν, υπάρχει η απόλυτη σιωπή, κι η μουσική αναδύεται μέσα απ' αυτήν
[...]
Η έναρξη της Παθητικής Σονάτας του Μπετόβεν, αποτελεί μια προφανή περίπτωση διακοπής της σιωπής.
Η πολύ συγκεκριμένη συγχορδία της αρχής διακόπτει τη σιωπή και η μουσική αρχίζει..."
(Η μουσική κινεί το χρόνο, Ν. Μπαρενμπόιμ)
Σιωπές που αποκτούν φωνή και ψυχή με το μαγικό πάτημα των πλήκτρων! Ο Μπαρενμπόιμ υποστηρίζει όσα ερμηνεύει ...Ενας καλλιτέχνης, που ως παιδί υπήρξε προικισμένο, και εξελίχτηκε σε έναν από τους διασημότερους πιανίστες και διευθυντές ορχήστρας της γενιάς του, κάτι που είχε προβλέψει κι ο Φουρτβαίνγκλερ όταν τον πρωτάκουσε χαρακτηρίζοντάς τον "φαινόμενο"!!
Η "Παθητική", ένα κορυφαίο έργο της πιανιστικής φιλολογίας, που ο Ντάνιελ αποδίδει με την απαιτούμενη εκφραστικότητα και συναισθηματική γοητεία...
"Είναι ο "βασιλιάς των οργάνων" κατά τον Λιστ, ....ο "κρουστός αυτοκράτορας των αισθήσεων" κατά τον Προκόφιεφ,... "η ολοκληρωμένη φόρμα κρουστού οργάνου", κατά τον Μιγιό, ..."το αινιγματικό κουτί με τις μακριές χορδές" κατά τον Σνίτκε..." (εφημ. Το Βήμα)
Έχει 88 πλήκτρα με ..."ΨΥΧΗ", καθώς τα πατήματά τους μπορούν να προκαλέσουν δάκρυα, ξεχειλίσματα χαράς, ανακουφιστικής αγαλλίασης...
Happy Piano Day, φίλοι μου!
"ΗΜΕΡΑ του ΠΙΑΝΟΥ" σήμερα, η 88η μέρα του χρόνου, που καθιερώθηκε με σκεπτικό τα 88 μαγικά ασπρόμαυρα πλήκτρα του. Την έκτασή του δηλαδή που είναι 7 κ 1/3 οκτάβες ήτοι 88 πλήκτρα, (αν και ορισμένα πιάνα, όπως της Bοsendorfer έχουν έκταση 8 οκτάβων).
Από τα 88 πλήκτρα του οργάνου, τα 52 που αντιστοιχούν στους διατονικούς ήχους είναι άσπρα και κατασκευάζονται από ελεφαντόδοντο (ή στην εποχή μας από συνθετικό υλικό) και τα 36 που αντιστοιχούν στους χρωματικούς ήχους είναι από έβενο, άρα μαύρα, μικρότερα σε μέγεθος και ταξινομημενα σε ομάδες των τριών και δύο πλήκτρων εναλλάξ.
Ο πρώτος τύπος πιάνου επινοήθηκε από τον ιταλό οργανοποιό Μπαρτολομέο Κριστοφόρι, ο οποίος χρησιμοποίησε σφυράκια να κρούουν τις χορδές αντί της ακίδας, που υπήρχε στο τσέμπαλο και ο ήχος παραγόταν με νύξη, με αποτέλεσμα ο ήχος του νέου οργάνου να' χει την δυνατότητα να γίνεται απαλότερος (piano) ή εντονότερος (forte), ανάλογα με την πίεση που ασκούσε στα πλήκτρα ο εκτελεστής. Αρχικά το νέο όργανο ονομάσθηκε pianoforte, αργότερα όμως επικράτησε η ονομασία πιάνο. Απόγονος των κλειδοκυμβάλων, λοιπόν το πιάνο, χορδόφωνο και πληκτροφόρο (για κάποιους μελετητές και "κρουστό"), για μένα ο "βασιλιάς των οργάνων" με πλήθος δυνατοτήτων!
Τα πιάνα διακρίνονται σε "όρθια" και "πιάνα με ουρά".
Στα όρθια πιάνα, οι χορδές τοποθετούνται σε κάθετη διάταξη με το επίπεδο των πλήκτρων ενώ στα πιάνα με ουρά, σε οριζόντια διάταξη.
Τα πιάνα με ουρά έχουν συνήθως μήκος ουράς που κυμαίνεται από 1,5 ως 3 μέτρα, ανάλoγα το είδος του οργάνου.
Στα όρθια πιάνα το ύψος κυμαίνεται μεταξύ 110 - 135 εκ. Το πλάτος τους είναι περίπου 155εκ. και το βάθος τους 60εκ., με το ύψος να αποτελεί την κύρια διαφορά μεταξύ των μοντέλων.
Στο πέρασμα των χρόνων και της εξέλιξης του πιάνου, σπουδαίοι εκτελεστές του οργάνου διατύπωσαν φράσεις γι' αυτό, που έμειναν στην ιστορία:
"Όταν παίζεις πιάνο, μη σε νοιάζει αν σ'ακούνε. Μόνο παίζε!", δήλωνε ο Ρόμπερτ Σούμαν που πριν επιδοθεί στη σύνθεση και τη μουσικοκριτική υπήρξε βιρτουόζος εκτελεστής.
Νικητής του Διεθνούς Διαγωνισμού Τσαϊκόφσκι στη Μόσχα το 1958, ο Αμερικανός πιανίστας Βαν Κλάιμπερν ήταν μια προσωπικότητα με μεγάλη επιρροή στον κόσμο του πιάνου. Όπου βρισκόταν δεν έχανε ευκαιρία να διατυμπανίζει πως "...με το πιάνο ζωγραφίζεις τον ήχο. Τον αιχμαλωτίζεις στην καρδιά σου και δεν τον χάνεις ποτέ...Ένα αιώνιο μυστήριο".
Από τους καλύτερους πιανίστες του 20ου αι, ο Άρθουρ Ρουμπινστάιν περιόδευσε ανά την υφήλιο ακόμα και όταν τυφλώθηκε. Για το πιάνο υποστήριζε πως "Δεν μπορείς να παίξεις καλά, αν πρώτα δεν τραγουδάς μέσα σου".
Ο εκκεντρικός καναδός, Γκλεν Γκουλντ έλεγε πως "το πιάνο δεν παίζεται με τα δάκτυλα, αλλά με το μυαλό μας",
ενώ ο θρυλικός Σβιατοσλάβ Ρίχτερ υποστήριζε πως "ένα πραγματικά υπέροχο πιάνο είναι αυτό που δίνει τη δυνατότητα στον εκτελεστή να γίνει διερμηνέας βαθέων συναισθημάτων".
Με έναν από τους τελευταίους μεγάλους ρώσους πιανίστες θα σάς καλημερίσω, που συμπτωματικά χτες συμπληρώθηκαν 76 χρόνια από το θάνατό του.
Ο ΣΕΡΓΚΕΙ ΡΑΧΜΑΝΙΝΟΦ με τα "μαγικά χέρια" φημίζονταν για την καθαρή και βιρτουόζικη τεχνική του.
Ήταν ένας εξαιρετικών δυνατοτήτων καλλιτέχνης των πλήκτρων, που απέκτησε φήμη και δόξα, αλλά και ένας από τους πιο ακριβοπληρωμένους πιανίστες του 20ου αι. Κορυφαίος εκτελεστής, που προκαλούσε ντελίριο ενθουσιασμού σε κάθε του εμφάνιση με το αέρινο παίξιμο του, που ξεχώριζε για την ακρίβεια, ρυθμική κίνηση, σαφήνεια και αξιοσημείωτη χρήση του staccato. Διέθετε εξαιρετικά μεγάλα χέρια (το άνοιγμα της παλάμης του έπιανε διάστημα 13ης, όσο δηλαδή εικάζεται και για τον Λιστ με τον οποίο είχαν τον ίδιο τύπο χεριού), που τον βοηθούσαν να ελίσσεται μέσα από τις πιο πολύπλοκες συγχορδίες, ενώ η τεχνική του αριστερού χεριού ήταν ασυνήθιστα ισχυρή!
Ο Ραχμάνινοφ έγραψε τέσσερα κοντσέρτα για πιάνο που δοκιμάζουν στο έπακρο τη δεξιοτεχνία του ερμηνευτή, με το δεύτερο δημοφιλέστερο όλων, το οποίο συγκλονίζει με το μελωδικό και συναισθηματικό του πλούτο. Είναι η σύνθεση που αφιέρωσε στον ψυχοθεραπευτή του Νικολάι Νταλ, που τον βοήθησε να ξεπεράσει την μελαγχολία και τη νοσηρή κατάθλιψη που είχε υποπέσει μετά την συσσωρευμένη, χλευαστική κριτική που είχε δεχτεί.
_in_1915.jpg)
