"Ημέρα Όπερας": Από τη φλόγα της "Κάρμεν" στη λάμψη της "Νυχτερίδας"...

Η Παγκόσμια Ημέρα Όπερας γιορτάζεται στις 25 Οκτωβρίου, ημέρα γέννησης του Ζωρζ Μπιζέ και του Γιόχαν Στράους Υιού.

Η 25η Οκτωβρίου, ενώνει συμβολικά τους δύο μεγάλους δημιουργούς που μέσα από διαφορετικούς δρόμους, την όπερα και την οπερέτα, ύμνησαν τη δύναμη του μουσικού θεάτρου.
Ο Μπιζέ με το πάθος και το δράμα της "Κάρμεν", ο Στράους με τη φινέτσα και τη χαρά της "Νυχτερίδας", εκφράζουν τις δύο όψεις του ίδιου καλλιτεχνικού οράματος...τη μουσική ως σημαντικό μέρος του θεάτρου. 

Παρά τις διαφορετικές αισθητικές προσεγγίσεις, η "Κάρμεν"  και η "Νυχτερίδα" συνδέονται ως χαρακτηριστικά παραδείγματα μουσικού θεάτρου του 19ου αιώνα, όπου η μουσική και ο χορός δεν περιορίζονται σε συνοδευτικό ρόλο, αλλά υποστηρίζουν ενεργά την πλοκή, αναδεικνύουν τις ανθρώπινες σχέσεις και κάνουν τη σκηνική παρουσία μέσο έκφρασης συναισθημάτων.

Συγκεκριμένα:

Και τα δύο έργα απεικονίζουν αστικά περιβάλλοντα και κοινωνικές σχέσεις. Στην Κάρμεν, η δράση διαδραματίζεται σε ισπανική πόλη με εργάτες και στρατιώτες, σκιαγραφώντας την καθημερινή ζωή και τις κοινωνικές τάξεις, ενώ στη Νυχτερίδα, η κοινωνική ελίτ της Βιέννης γίνεται το σκηνικό για τις περιπέτειες, τα παιχνίδια και τις σκανδαλιές των χαρακτήρων. Παρά τη διαφορά ύφους -δραματικό στην πρώτη, κωμικό στη δεύτερη- και τα δύο έργα αντανακλούν τη ζωή της πόλης και τις σχέσεις των ανθρώπων μέσα σ' αυτήν.

Και στα δύο έργα κεντρικό θέμα είναι ο έρωτας, που καθοδηγεί την πλοκή με διαφορετικούς τρόπους. Στην "Κάρμεν", ο έρωτας είναι παθιασμένος, εκρηκτικός και μοιραίος, ενώ στη "Νυχτερίδα", εμφανίζεται μέσα από παρεξηγήσεις, μασκαρέματα και φάρσες, με χιουμοριστική διάθεση. Μέσα απ' αυτά τα έργα, ο Μπιζέ και ο Στράους εξερευνούν διαφορετικές όψεις του ίδιου συναισθήματος, αποδεικνύοντας την πολυπλοκότητα της ζωής.

Η μουσική και ο χορός παίζουν επίσης καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη της πλοκής και την ανάδειξη των χαρακτήρων. Στην Κάρμεν, τσιγγάνικες μελωδίες και χοροί όπως η seguidilla ενισχύουν τη δράση και την ένταση, ενώ στη Νυχτερίδα, τα βαλς και οι πόλκες δημιουργούν κίνηση, ρυθμό και αίσθηση γιορτής. Και στις δύο περιπτώσεις, η μουσική γίνεται κινητήριος δύναμη που ζωντανεύει την πλοκή.

Τέλος, και οι δύο δημιουργοί δίνουν μεγάλη σημασία στη σκηνική ζωντάνια και την θεατρικότητα των χαρακτήρων. Στην Κάρμεν, η ένταση και η τραγικότητα κορυφώνονται στη σκηνή της ταυρομαχίας, ενώ στη Νυχτερίδα, η κωμική σύγχυση φτάνει στο αποκορύφωμά της μέσα από μεταμφιέσεις και ανατροπές ώσπου τέλος οι παρεξηγήσεις να ξεκαθαρίζουν..

• Στην "Κάρμεν", η σκηνή της ταυρομαχίας συνοδεύεται από το μοτίβο της μοίρας που διακόπτεται απότομα αρκετές φορές για να δηλώσει το μοιραίο της αναμέτρησης μεταξύ Δον Χοσέ και Κάρμεν, που ακολουθεί. Δραματικές δοξαριές στα έγχορδα, έντονοι ρυθμοί και αρμονικές αντιθέσεις υπογραμμίζουν την αγωνία και τραγικότητα της σκηνής. Ο Δον Χοσέ παρακαλεί την όμορφη τσιγγάνα να επιστρέψει σ' αυτόν. Μάταια...Κι ενώ ακούγονται ζητωκραυγές από την αρένα η Κάρμεν πετάει περιφρονητικά το δαχτυλίδι που της είχε δώσει. Εκείνος θολωμένος τη μαχαιρώνει, και καθώς ο νικητής Εσκαμίγιο επευφημείται από το πλήθος, η Κάρμεν αφήνει την τελευταία της πνοή...
  
  

• 
  Αντίστοιχα, στη "Νυχτερίδα", στο φινάλε της Γ’ Πράξης, στη μεγάλη σκηνή της αποκάλυψης και της αποκατάστασης της τάξης, ακούγεται έντονη, γρήγορη μουσική χορευτικού ρυθμού που ενισχύει το κωμικό στοιχείο, την αίσθηση χάους, τις ανατροπές αλλά και τη χαρά. Όλα ερίχαν ξεκινήσει από μια φάρσα: μετά από έναν αποκριάτικο χορό, ο Δρ. Φάλκε βρέθηκε να περιφέρεται στους δρόμους, μασκαρεμένος με κοστούμι νυχτερίδας. Υπεύθυνος για τη φάρσα ήταν ο φον Άιζενστάιν, τον οποίο ο Φάλκε αποφασίζει να εκδικηθεί κατά τη διάρκεια του χορού που παραθέτει ο Ρώσος πρίγκιπας Ορλόφσκι. Άφθονο ποτό, ζαλισμένοι ήρωες και πλήθος μεταμφιέσεων δημιουργούν εορταστική ατμόσφαιρα, παρασύροντας τους χαρακτήρες σε μια σειρά κωμικών καταστάσεων που κορυφώνονται στη φυλακή, όπου τελικά οι παρεξηγήσεις ξεκαθαρίζουν. Όλοι τραγουδούν ευτυχισμένοι το "Τραγούδι της Σαμπάνιας", καθώς δέχονται ότι η άσχημη συμπεριφορά τους οφείλεται στην επίδραση του αφρώδους οίνου, που κατανάλωσαν. 

Απολαύστε τα δύο αυτά μέρη, που αποδεικνύουν πώς η μουσική και η δράση συνυπάρχουν αρμονικά, δημιουργώντας ένα ολοκληρωμένο θεατρικό αποτέλεσμα. 

Σήμερα, 25 Οκτωβρίου, που γιορτάζεται ως "Ημέρα Όπερας" τα δύο αυτά αριστουργήματα του παγκόσμιου μουσικού ρεπερτορίου μάς υπενθυμίζουν την αξεπέραστη δύναμη της μουσικής να εκφράζει βαθιά συναισθήματα και να ζωντανεύει χαρακτήρες. Μας δείχνουν πώς δύο διαφορετικές μορφές μουσικού θεάτρου μπορούν να συνυπάρξουν στην ίδια "σκηνή συναισθημάτων", αποκαλύπτοντας την καθολική γλώσσα της μουσικής που αγγίζει τον θεατή ανεξαρτήτως εποχής, ύφους και τόπου.

Bizet: "Carmen, Act IV":

Strauss II: Die Fledermaus, Act III - Finale:

"Η σαμπάνια είναι η εξήγηση,

Τρα-λα, λα-λα-λα-λα-λα-λα,

Για την παράβασή σου,

Τρα-λα, λα-λα-λα-λα-λα-λα.

Κι αν και σ’ αγαπώ πολύ,

Πρέπει να είμαι προσεκτική, σαφώς,

Να βεβαιωθώ ότι και όταν πίνεις,

Μόνο εμένα σκέφτεσαι.

Μαζί, λοιπόν,

Θα μοιραστούμε την γλυκιά αίσθηση

των φυσσαλλίδων που ξεσηκώνουν

και της γλυκύτατης μέθης.

Πιείτε, πιείτε, πιείτε!"

Moυσικές της Δύσης για την Αγία Θεοπρομήτορα Άννα...

"Η Σύλληψις της Αγίας Άννας", Jean Bellegambe the Elder

(pinterest)

"Ἑορτάζει σήμερον, ἡ οἰκουμένη, τήν τῆς Ἄννης Σύλληψιν, γεγενημένην ἐκ Θεοῦ·
καί γαρ αὐτή ἀπεκύησε, την ὑπέρ λόγον, τον Λόγον κυήσασαν"

Στο Χριστιανισμό η Αγία Άννα κατέχει περίοπτη θέση γι’αυτό και τη γιορτάζουμε τρεις φορές το χρόνο. Σήμερα, 9 του Δεκέμβρη γιορτάζουμε τη σύλληψη της Παναγίας με θαυμαστό τρόπο στα άγια σπλάχνα της μητέρας της, Άννας.

Η Άννα ήταν παντρεμένη με τον Ιωακείμ, αλλά το ζευγάρι δεν είχε παιδιά. Προσεύχονταν στο Θεό να τούς χαρίσει έναν απόγονο. Τότε παρουσιάστηκε άγγελος που τούς γνωστοποίησε πως θα αποκτούσαν μια κόρη "εξ επαγγελίας, αλλά και κατά τους νόμους της φύσης", που προοριζόταν να γίνει η μητέρα του Σωτήρα του κόσμου. Γι’ αυτό η Αγία Άννα θεωρείται προστάτις των άτεκνων ζευγαριών.


Το όνομα "Άννα" προέρχεται από το εβραϊκό Χάνα, που σημαίνει "εύνοια, χάρη" και κατ' άλλους "δόξα". Έτσι, η Αγία Άννα είναι εκείνη, που ευλογήθηκε με τη Χάρη και την Ευμένεια του Θεού.

Η Αγία Άννα τιμάται με λαμπρότητες και από τους Δυτικούς, με τις οικογένειες να δίνουν συχνά το όνομα στα κορίτσια τους...

1. Ο πέμπτος τόμος των συλλογών της Βενετσιάνας συνθέτριας της μπαρόκ περιόδου, Barbara Strozzi έχει τίτλο: "Sacri Musicali Affetti", και αφιερώθηκε στην Άννα των Μεδίκων.

Από τη συλλογή ξεχωρίζει το μοτέτο: "Mater Anna", με το οποίο η Στρότσι αποτίει φόρο τιμής στην μητέρα της Παναγίας, Αγία Άννα και συγχρόνως στην απόγονο του Οίκου των Μεδίκων, αρχιδούκισσα Άννα:

"Η μητέρα Άννα έφερε τον απόγονο της υπόσχεσης, 

που όλοι ευλογούν.

Η γλυκιά Άννα, η πιο ευσεβής, για όλους κάρπισε

τα πιο όμορφα φρούτα, απ'όπου ο γλυκός Ιησούς.

Μητέρα Άννα, γλυκιά Άννα, πόσο ευλογημένη είναι η μήτρα σου

και η Οικία του Δαβίδ απ' όπου ήρθες.

Ακούστε, έθνη, αυτό το απροσδόκητο θαύμα,

ακούστε την Άννα που λέει:

"Χαίρομαι γιατί από τη στείρα μήτρα μου

προήλθε ο Θείος σπόρος!"

H συνθέτρια επιβραβεύτηκε από την Aρχιδούκισσα για την έξοχη δημιουργία της με μια χρυσή κασετίνα διακοσμημένη με το πορτρέτο της και ρουμπίνια, και ένα χρυσό κολιέ με πολύτιμους λίθους.

Barbara Strozzi:"Sacri Musicali Affetti-Mater Anna":

2. Δυο μοτέτα για δύο υψίφωνες και μπάσο κοντίνουο βασισμένα σε λειτουργικό κείμενο ανωνύμων με θεματική την Αγία Άννα, τη σύλληψη και γέννηση της Παναγίας έγραψε ο Marc-Antoine Charpentier. Τιτλοφορούνται: "Gaude felix Anna, H 315" και "Sicut spina rosam, Η 309".
Η συνεισφορά του Γάλλου συνθέτη της μπαρόκ στην εκκλησιαστική μουσική, έτυχε μεγάλης αναγνώρισης στην εποχή του κι εδώ στα δυο μοτέτα διακρίνονται στοιχεία μελωδικής και αρμονικής βάσης από το ιταλικό στυλ το οποίο σπούδασε μαθητεύοντας στη Ρώμη πλάι στον Τζάκομο Καρίσιμι.
Ο διάσημος δάσκαλός του φημιζόταν για τα έργα ιερής μουσικής. 'Έτσι, ο Σαρπαντιέ θα τον μιμηθεί συνθέτοντας θρησκευτικές ιστορίες στα λατινικά. Εξάλλου είναι ο μόνος Γάλλος της περιόδου που θα ακολουθήσει αυτό το είδος με τόση επιμέλεια.
Σύντομα, αλλά μοναδικής ομορφιάς και τα δυο μοτέτα, όπου ο μελωδικός πλούτος, η χρήση των παύσεων και της μετατροπίας, καθώς και το γούστο των χρωματισμών υπογραμμίζουν το ευλαβικό και κατανυκτικό ύφος του κειμένου.

Marc-Antoine Charpentier: "Gaude felix Anna, H 315"

Marc-Antoine Charpentier: "Sicut spina rosam":

3. Στους τέσσερεις τόμους των "Ασκήσεων για πληκτροφόρο - Clavier-Übungen", που έγραψε ο Γ.Σ.Μπαχ ξεχωρίζει το επιβλητικό "Πρελούδιο και φούγκα σε Μι-ύφεση-μείζονα, BWV 552".  Ανήκει στο Τρίτο βιβλίο(Clavier-Übung III) γεμάτο αναφορές στη χριστιανική αριθμολογία.

Το Πρελούδιο αναπτύσσεται από τρία θέματα, που συμβολίζουν την Αγία Τριάδα.
Η Φούγκα με την οποία ολοκληρώνεται η συλλογή, είναι γραμμένη για πέντε φωνές και στηρίζεται κι αυτή σε τρία θέματα.
Μετρικά, ξεκινά σε 4/4 και προχωρά σε 6/4 και μετά 12/8. Παρατηρούμε πως το άθροισμα των αριθμών είναι 34 (4+6+4+12+8) ή 3+4= 7, ο ιερός κατά τον Μπαχ αριθμός και η πιο διαδεδομένη μορφή του προσδιορισμού της πληρότητας στην Αγία Γραφή...

Η πεντάφωνη Φούγκα αναδύεται απ' το "μοτίβο της Αγίας Άννας" που κυριαρχεί, θέμα τoυ ομώνυμου αγγλικού ύμνου του William Croft, γι' αυτό και στη σύνθεση έχει δοθεί το προσωνύμιο "St. Anne".

Fugue BWV 552, "St. Anne":

4. H Aγία Άννα είναι μεγάλη αγία όμως  και για τους Αυστριακούς. Εκτός από σήμερα την γιορτάζουν, όπως και μεις, και στις 26 τoυ Ιούλη.

Για τον δημοφιλή εορτασμό της καλοκαιρινής -λοιπόν- Αγίας Άννας το 1852 ο Γιόχαν Στράους υιός συνέθεσε μια πόλκα, που γι'αυτό το λόγο πήρε το όνομα: "Annen-Polka".

Παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ της Αγίας Άννας στο τεράστιο δημοτικό πάρκο του Πράτερ.
Μετά την πρώτη εκτέλεση όλοι παραδέχτηκαν πως ήταν "το ωραιότερο δώρο σε κάθε Άννα, Νάνα, Νίνα ή Νάννυ"...

Γοητευτική, χορευτική, εύθυμη μελωδία που το βράδυ της πρώτης παρουσίασής της μπιζαρίστηκε πολλάκις, απαιτώντας από το δημιουργό της τη συνεχόμενη εκτέλεσή της προς τέρψιν του φιλόμουσου, βιεννέζικου λαού.

Johann Strauss II : "Annen-Polka" / Daniel Barenboim-Wiener Philharmoniker

Μέρος του κειμένου δημοσιεύτηκε και στο ηλεκτρονικό περιοδικό iporta.gr

Ο Ραντέτσκυ στις αράδες ενός αυστριακού συγγραφέα...

Joseph Roth

2 Σεπτεμβρίου 1894 γεννιέται ο Αυστριακός συγγραφέας και δημοσιογράφος, Γιόζεφ Ροτ. Ένας λογοτέχνης, που κυριάρχησε την εποχή του Μεσοπολέμου, και τα γραπτά του αντανακλούν την ταραγμένη εκείνη περίοδο.

Κορυφαίο μυθιστόρημά του θεωρείται "Το εμβατήριο Ραντέτσκυ", στο οποίο αφηγείται την ιστορία τριών γενεών μιας οικογένειας στρατιωτικών, που υπηρέτησαν πιστά τον αυτοκράτορα Φραγκίσκο Ιωσήφ, όπου του δίνεται η ευκαιρία να παρουσιάσει  συγχρόνως την παρακμή και την πτώση της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας.

 

"Όλα τα κοντσέρτα που γίνονταν κάτω από το μπαλκόνι του έπαρχου άρχιζαν με το Εμβατήριο Ραντέτσκυ. [...] στα πρόσωπα των ακροατών ζωγραφιζόταν ένα συγκρατημένο χαμόγελο ευχαρίστησης, το αίμα άρχιζε να κυλάει πιο γρήγορα στις φλέβες τους. 
[...]
Τα κυριακάτικα μεσημέρια πάντα έρχονταν κι έπαιζαν έξω από το μέγαρο του έπαρχου, που στη μικρή αυτή πόλη ήταν ούτε λίγο ούτε πολύ ο εκπρόσωπος του ίδιου του αυτοκράτορα. Ο Καρλ Γιόζεφ στεκόταν κρυμμένος πίσω από τον κισσό στο μπαλκόνι κι άκουγε την μπάντα να παίζει. Δεχόταν τη μουσική σαν φόρο τιμής. [...]
Να θυσιαστεί κανείς για χάρη του αυτοκράτορα υπό τους ήχους ενός στρατιωτικού εμβατηρίου θα ήταν ο ιδανικός θάνατος. Υπό τους ήχους του Εμβατηρίου Ραντέτσκυ: ο πιο εύκολος απ’ όλους τους θανάτους..."

("Το εμβατήριο του Ραντέτσκυ", Γιόζεφ Ροτ, Εκδ. Άγρα, μτφ. Μ. Αγγελίδου)

Γιόχαν Στράους πατήρ

Όπως καταλαβαίνετε, ο τίτλος προέρχεται από την ομώνυμη σύνθεση του Γιόχαν Στράους πατρός:  "Radetzky March, Op. 228".
Είναι η πιο γνωστή σύνθεση του Γιόχαν Στράους του πρεσβύτερου, που έγραψε το 1848 προς τιμήν του Αυστριακού στρατάρχη Ραντέτσκυ, o oποίος ηγήθηκε επιτυχώς μιας επίθεσης στην Ιταλία. 

 

Το Εμβατήριο που έχει λαμπρό, εορταστικό χαρακτήρα, παρά ελεγειακό-πολεμικό, εκτελείται σήμερα στο τέλος της Πρωτοχρονιάτικης συναυλίας στη Βιέννη, με το ενθουσιασμένο κοινό πάντα να χειροκροτεί στον ζωηρό, ξέφρενο ρυθμό του. 

Strauss - Radetzky March - Karajan

Βιβλιονέτ
classicfm
Wikipedia

Προσκεκλημένοι στη στέψη μιας βασίλισσας...

 

"Η στέψη της βασίλισσας Βικτωρίας - 28 Ιουνίου 1838",
Sir George Hayter

"Μπορεί να είμαι πολύ νέα και άπειρη , όμως είμαι πεπεισμένη

πως ελάχιστοι έχουν αληθινή καλή πρόθεση και βαθιά επιθυμία

να πράξουν το δικαιότερο και καλύτερο για τη χώρα, απ' ότι εγώ".

Αυτά σημειώνει η Βασίλισσα Βικτώρια στο ημερολόγιό της, λίγες ώρες μετά τη στέψη της, σαν σήμερα, 28 Ιουνίου του 1838, μόλις δεκαεννιά χρονών.

Ο  Sir George Hayter  απεικόνισε τη μεγαλοπρεπή τελετή στο αριστουργηματικά λεπτομερές εικαστικό του: "Η στέψη της βασίλισσας Βικτωρίας - 28 Ιουνίου 1838", ενώ ένα χρόνο αργότερα ο John Martin  δίνει την εξίσου εκθαμβωτική δική του εκδοχή με τον ίδιο τίτλο, αποτυπώνοντας μάλιστα και το γνωστό ατύχημα του 82χρονου Λόρδου Rolle, που στην προσπάθειά του να ανέβει τα σκαλιά, σκόνταψε και έπεσε δυο φορές, ωθώντας τη μέλλουσα Βασίλισσα να προβεί σε μια πράξη που έκανε αίσθηση και χαρακτηρίστηκε από πολλούς πράξη ευγένειας και καλοσύνης. Η Βικτώρια  κατέβηκε από τον πρόναο προκειμένου να βρεθεί κοντά στον γέροντα τιτλούχο.

"Η στέψη της βασίλισσας Βικτωρίας"
John Martin

Πορτρέτο της Βικτώριας,
 φιλοτεχνημένο την ημέρα της στέψης
Sir George Hayter

Η στέψη έγινε στο Αβαείο του Γουεστμίνστερ και υπεύθυνος για τη μουσική ήταν ο αρχιμουσικός και δ/ντής της Βασιλικής Ακαδημίας, Sir George Thomas Smart, που είχε προετοιμάσει τις στρατιωτικές μπάντες ώστε να συνοδεύσουν την πομπή από και προς το Αβαείο. Εντός του Αβαείου είχε πάρει τη θέση της μεγαλειώδης ορχήστρα από 80 εκτελεστές, πλαισιωμένη από πολυμελή μικτή χορωδία από διπλάσιους σε αριθμό, τραγουδιστές.

Σάλπιγγες και κρουστά ήχησαν δυνατά και με άφθαστη λαμπρότητα, ενώ όταν η χορωδία άρχισε να ψάλλει το "God Save the Queen", αέρας πατριωτισμού φύσηξε απ' άκρη σ' άκρη.

Δεν γνωρίζουμε ποιος έγραψε τους στίχους και τη μουσική αυτού του χορωδιακού που αποτελεί και τον Εθνικό Ύμνο του Ηνωμένου Βασιλείου. Κάποιοι αναφέρονται στον John Bull, (σύνθεση του 1619), ενώ άλλοι πιθανολογούν πως  προέρχεται από παλιότερη ψαλμωδία.

"O Θεός είθε να σώζει τη μεγαλόψυχη Βασίλισσά μας

Πολλά χρόνια να ζήσει η ευγενής μας Βασίλισσα

Ο Θεός να σώζει την Βασίλισσα!

Στείλε τη νικηφόρα,

Ευτυχισμένη και δοξασμένη

Να μας κυβερνά για καιρό

Ο Θεός να σώζει την Βασίλισσα!"

Για την Ημέρα της στέψης υπήρξαν καλλιτέχνες που συνέθεσαν πρωτότυπους ύμνους, όπως ο William Knyvett  που είχε ετοιμάσει το: "This is the Day that the Lord hath made", που έψαλλε η χορωδία αμέσως μετά τον όρκο της νέας Βασίλισσας  και την ενθρόνισή της. Ένας-ένας οι Αρχιεπίσκοποι, Λόρδοι και στρατιωτικοί  γονάτιζαν και φιλούσαν το χέρι της Εστεμμένης.

Όμως, τα περισσότερα από τα έργα που ακούστηκαν ήταν του Φρειδερίκου Χαίντελ, που είναι θαμμένος στο Γουεστμίνστερ, καθώς υπήρχε παράδοση από το παρελθόν να εκτελούνται έργα του σε στέψεις Βρετανών μοναρχών.

Κατά τη διάρκεια της τελετής εκτελέστηκαν πέντε συνθέσεις του, συμπεριλαμβανομένου του δημοφιλούς χορωδιακού "Αλλελούια" από το ορατόριό του "Μεσσίας", η μοναδική φορά που ακούστηκε σε στέψη βασιλέα.

Ο Χαίντελ σε αυτή τη σύνθεσή του έβαλε "όλη την τέχνη και τη μεγαλοφυΐα του, ώστε αυτή να ξεπεράσει κάθε προηγούμενη, γιατί το θέμα της ξεπερνά κάθε άλλο, καθώς είναι ο ΜΕΣΣΙΑΣ", όπως είχε υπογραμμιστεί από τον λιμπρετίστα.

Πρόκειται για το αριστούργημα του Χαίντελ, που τον τοποθέτησε  στο βάθρο της αθανασίας, με το περίφημο Χορωδιακό  να χαρακτηρίζεται "μουσική επιτομή της θεϊκής Δόξας"!

Να θυμίσουμε πως καθώς αναμενόταν  τεράστια προσέλευση στην πρεμιέρα του ορατορίου που έλαβε χώρα  το Great Music Hall του Δουβλίνου το 1742, προκειμένου να χωρέσουν όσο το δυνατόν περισσότεροι θεατές, η διεύθυνση του θεάτρου ζήτησε από τους άνδρες θεατές να μη φέρουν σπαθιά και από τις γυναίκες να αποφύγουν να φορέσουν κρινολίνα.

Επίσης κατά την εκτέλεσή του είθισται το κοινό να σηκώνεται όρθιο. Μια παράδοση που καθιερώθηκε μετά την  πρώτη εκτέλεση του "Μεσσία" στο Λονδίνο παρουσία του βασιλιά Γεώργιου ΙΙ, που στάθηκε όρθιος µέχρι  το τέλος του χορικού, καθιερώνοντάς το ως παράδοση, όπως  έγινε και κατά τη διάρκεια της στέψης της Βασίλισσας Βικτώριας.

To απολαμβάνουμε σε μια εξαιρετική ερμηνεία από την Ακαδημία Παλαιάς Μουσικής υπό την δ/νση του Christopher Hogwood στο Αβαείο του Γουεστμίνστερ, όπου πραγματοποιήθηκε και η στέψη της Βικτώριας σαν σήμερα, 28 Ιουνίου 1837.

Handel:  "Messiah  Halleluja" /  Christopher Hogwood:

Στην ετήσια επέτειο από τη στέψη της Βασίλισσας διοργανώθηκε μια φαντασμαγορική εορταστική εκδήλωση, στην οποία κλήθηκε ο Γιόχαν Στράους πατήρ να συνθέσει ένα πρωτότυπο έργο για το χορό που θα ελάμβανε χώρα στα Ανάκτορα του Μπάκινγχαμ.
Ο επικεφαλής της Βιεννέζικης δυναστείας παραμένοντας στο ύφος των χορευτικών δημιουργιών του ανταποκρίθηκε, γράφοντας ένα λικνιστικό βαλς η εισαγωγή του οποίου διακρίνεται για τις τυμπανοκρουσίες και την έντονη χρήση χάλκινων πνευστών και κρουστών, που παραπέμπουν στην ευχητήρια φράση: "Cheer to the Queen – Victoria!". Ακολουθεί ο κανόνας του Thomas Arne "Rule, Britannia" για να καταλήξει σε παραλλαγή με τον βρετανικό εθνικό ύμνο: "God Save The Queen".


Το βαλς που είναι το Op. 103 του συνθέτη, τιτλοφορήθηκε "Homage to Queen Victoria of England":

.

Γιόζεφ Στράους:"Ohne Sorgen-χωρίς προσοχή, χωρίς ανησυχία"

 

"Δεν αισθάνομαι  καλά!

Το πρόσωπό μου κάτωχρο, τα μαλλιά μου πέφτουν και νοιώθω ατονία!

Οι θολούρες στο μυαλό μου δεν αφήνουν τη σκέψη μου να συγκεντρωθεί στη δουλειά...

Φοβάμαι..."

Μ'αυτά τα λόγια έκλεισε το γράμμα στη γυναίκα του Καρολίνα, στο τέλος του καλοκαιριού, ο Γιόζεφ. Βρισκόταν στο Παβλόσκ απ'τις αρχές της άνοιξης, προκειμένου να συντονίσει τη διεξαγωγή των συναυλιών στη Ρωσία.
Ο Γιόζεφ, μεσαίος γιος του Γιόχαν Στράους, αδερφός του Γιόχαν και του Έντουαρντ, παρότι ταλαντούχος στη μουσική, κατόπιν υπόδειξης του αυταρχικού πατέρα του σπούδασε μηχανολογία στο Πολυτεχνείο της Βιέννης και κατετάγη στον αυστριακό  στρατό των Αψβούργων με αυτή την ειδικότητα.

Τα τρία αδέλφια Στράους. Από αριστερά: Έντουαρντ, Γιόχαν ΙΙ, Γιόζεφ

Ταλαντούχος σε κάθε μορφή τέχνης! Ζωγράφος, ποιητής, τραγουδιστής, συνθέτης, βιρτουόζος του βιολιού, αλλά και εφευρέτης!
Σχεδίασε ένα όχημα-άλογο με περιστρεφόμενη βούρτσα σάρωσης δρόμων, που κατασκευάστηκε και χρησιμοποιήθηκε από το δήμο της Βιέννης και δημοσίευσε δύο βιβλία για θέματα μαθηματικών.

"Δεν πρέπει να φοβάμαι,το ξέρω...

Ο φόβος δεν έχει καμιά ιδιαίτερη δύναμη, εκτός αν τον δυναμώσεις υποκύπτοντας σ’ αυτόν...

Μα, η αγωνία έχει φωλιάσει μέσα μου, με πιέζει, με απειλεί..."

Ο Pepi, έτσι φώναζαν χαϊδευτικά τον Γιόζεφ η οικογένεια και οι στενοί του φίλοι, ήταν ντροπαλός, εσωστρεφής και ευαίσθητος ως παιδί.
Φιλάσθενος, μιας και από μικρή ηλικία είχε έντονους πονοκεφάλους, μέχρι λιποθυμίας, πολλές φορές!

"Θα γνωρίσεις πολλές ήττες στη ζωή σου, αλλά ποτέ μην επιτρέψεις στον εαυτό σου να νικηθεί'", 

σκέφτηκε ο Γιόζεφ.

Όλα βρίσκονται στο μυαλό μας, τελικά...

Γκρίζο, μελανό, μαύρο.Του φόβου τα χρώματα...

Εγώ όμως, αγαπώ την ώχρα του ήλιου, το ροδί και το πορφυρό της χαράς...

Κόντρα στη γκίνια, ας διπλώσω το φόβο στο φύλλο, να το πάρει ο άνεμος..."

Έπιασε το δοξάρι.
Μια μελωδία γρήγορη, ανέμελη άρχισε να χορεύει.
Η αγωνία και ο φόβος πολλές φορές, οδηγούν σε μονοπάτια μοναδικής δημιουργίας!

Το βιολί έπαιζε, σχεδόν μόνο του," χωρίς ιδιαίτερη φροντίδα, χωρίς προσοχή..."

Mε οδηγό τη δύναμη της θέλησης και την αισιοδοξία, είχε προκύψει μια πόλκα γρήγορη στο ρυθμό, με ζωντανό πνεύμα, λεπτή γοητεία, παιχνιδιάρικο ύφος και μια ελαφρότητα στην έκφραση, που έδινε την αίσθηση της γιορτής.

Το αποδείκνυε η σύλληψή του για το γελαστικό επιφώνημα "Χα, χα, χα!!!", των εκτελεστών...

Μια πόλκα με διάθεση πανηγυρική, "χωρίς ανησυχία" για το τί επιφυλάσσει το μέλλον.
Το κλειδί της επιτυχίας είναι να επικεντρώσουμε τη συνείδησή μας σε αυτά που θέλουμε, όχι σε αυτά που φοβόμαστε.

"Ο Pepi είναι ο πιο προικισμένος ! Εγώ απλά, είμαι πιο δημοφιλής ..." ,

είχε πει κάποτε ο Γιόχαν Στράους για τον αδερφό του.

Ο τάφος του Γιόζεφ στη Βιέννη

Η αισιοδοξία είχε δώσει το χέρι στο χαμόγελο ...
Οι παράλληλοι δρόμοι τους θα οδηγούσαν σε μικρά ή και, ποιος ξέρει, σε μεγάλα σύμπαντα!...

Ο Γιόζεφ ήταν ενθουσιασμένος με το αποτέλεσμα.
Το αξιοσημείωτο γι' αυτό το παιχνιδιάρικο, χαρούμενο κομμάτι είναι η αγωνία από την οποία προέκυψε.

Μια πόλκα-schnell (γρήγορη ρυθμικά), ανέμελη, "ohne sorgen" (χωρίς προσοχή), που έγινε αποδεκτή από το κοινό με μεγάλο ενθουσιασμό, όταν πρωτοπαρουσιάστηκε στο θέατρο του Παβλόσκ, 22 Σεπτεμβρίου του 1869.

Απερίγραπτη η δύναμη της θέλησης, τελικά, που ούτε κι εμείς οι ίδιοι γνωρίζουμε!
Κι όταν την ανακαλύψουμε μένουμε άφωνοι με το ανάστημά της...και το ρίχνουμε στην πόλκα!!
Μια πόλκα ευφρόσυνη, στο ύφος της ψυχής, που πανηγυρίζει για το τι κατάφερε!!!

Josef Strauss :"Ohne Sorgen"
Τη Φιλαρμονική της Βιέννης διευθύνει ο Herbert Von Karajan 

(Ακούστε το πρώτο γελαστικό επιφώνημα στο 1:03)

Το κείμενο έχει δημοσιευτεί και στο ηλεκτρονικό περιοδικό iporta.gr

Unknown23 Σεπτεμβρίου 2015 at 05:26

Χωρίς φροντίδα, χωρίς ιδιαίτερη προσοχή, αλλά με θέληση βράχο, η μουσική ανταμώνει τον Γιόζεφ Στράους! Έξοχο, Ελπίδα, το άρθρο σου!
ReplyDelete

ELPIDA NOUSA23 Σεπτεμβρίου 2015 at 05:34

Δεν είναι λίγες οι φορές, που η δύναμη της θέλησης εντυπωσιάζει και μας τους ίδιους, Χαρά!Η Τέχνη ατσαλώνει τη θέληση, ακόμα και χωρίς ιδιαίτερες περιποιήσεις...Ευχαριστω πολύ για το σχόλιο.
Delete

"Μια Γενοβέφα στο ποτήρι μου, χορεύει πατινάδα!"

Είπα να το πιω ένα ποτηράκι! 

Όμως το άρωμα και η λεπτή υφή της δε σ'άφηναν να μείνεις στο ένα.

Έτσι, ήπια και δεύτερο και τρίτο. Κάτι είχε αυτή η μπύρα που μου'φερε ο Πωλ από το Βέλγιο τις προάλλες...

Άρωμα παλαιικό, που θύμιζε μεσαίωνα αραχνιασμένο, γεύση από αγάπης καρδιοχτύπι, σαν έρωτα αγκάθι τυλιγμένο σε κάποιο υπαινιγμό...

Μάλλον ήπια όλο το μπουκάλι, δε θυμάμαι!

Κι αφού έκανα κεφάλι, είπα να φυσήξω τη σκόνη του παρελθόντος...Να γιομίσω μπουχό το μονοπάτι της μέρας μας...Παραμυθοτάξιδο, λοιπόν, στο χώρο και στο χρόνο..

Ξετυλίγοντας το κουβάρι, η μαγική κλωστή, μάς οδηγεί σε μια παραποτάμια περιοχή του Μεσαίωνα.

Στις όχθες του Μοζέλα ο ήλιος δύει κι ανατέλλει, κρύβει και αποκαλύπτει μυστικά σ'ένα τόπο, που τα ανθρώπινα ένστικτα, τα πάθη, η ζήλεια δημιουργούν ίντριγκες, συκοφαντούν, μπήγουν μαχαιριές σε αθώες καρδιές...

Δημιουργούν τοπικούς θρύλους, μεταμορφώνουν μορφονιές σε ηρωίδες, πλέκουν στεφάνια για τις αλήθειες, που στο τέλος θα λάμψουν!

Η δεσποσύνη Γενοβέφα, νεαρή και ωραιοτάτη κόρη του δούκα της Βραβάντης και περιζήτητη νύφη, παντρεύεται τον στρατιωτικό άρχοντα των Τρεβήρων, ο οποίος όμως αναγκάζεται να την αποχωριστεί λίγο μετά τον γάμο τους, για να πάρει μέρος σε μια εκστρατεία, που διεξήγαγε ο Κάρολος Μαρτέλος εναντίον των Μαυριτανών .

Αναθέτει την επίβλεψή της στον Γκόλο, αυλικό και επιστάτη του Δουκάτου, που όμως είναι κρυφά ερωτευμένος με τη Γενοβέφα...

Κι ο καιρός περνά, με την όμορφη δούκισσα να περιμένει το διάδοχο του Ζίγκφριντ. 

Ο τρελός έρωτας του Γκόλου πυρπολεί με πάθος τη γοητευτική, μικρομάνα Γενοβέφα...μα κείνη στέκει εκεί, απόρθητο φρούριο, πιστή στην συζυγική αγάπη.

Κι ο έρωτας μετατρέπεται σε ζήλεια δυνατή και καίει τα σωθικά!

Βγάζει τα πιο ζωώδη ένστικτα στην επιφάνεια κι όταν από την εκστρατεία ο σύζυγος γυρίζει όλο λαχτάρα να ριχτεί στην αγκαλιά της αγαπημένης του, μετατρέπεται σε τέρας με μάτια γουρλωμένα και νύχια γαμψά!

Ο έρωτας, που δεν βρίσκει ανταπόκριση, μεταλλάσσεται σε ψευδή συκοφαντία για απιστία της Γενοβέφας.

Ο άμυαλος σύζυγος πέφτει στην παγίδα του Γκόλου, που κατηγόρησε για μοιχεία τη δούκισσα και τελικά ο Ζίγκφριντ δίνει εντολή στους υπηρέτες του να την θανατώσουν μαζί με το μικρό της γιο. 

Εκείνοι, όμως τους λυπήθηκαν και τους άφησαν στο δάσος των Αρδενών...

Βροχή, κρύο και άνεμοι έδειχναν το άσχημό τους πρόσωπο... Άγριος ο καιρός για γιο και μάνα, που για να προστατευθούν καταφεύγουν σε μια μικρή σπηλιά. 

Και ο Θεός, που τ'άδικο δεν το αντέχει, ως εκ θαύματος στέλνει μια λαφίνα να ταΐσει με το γάλα της το μικρό αγόρι.

"Γενοβέφα", Andrian Ludwig Richter

Έξι χρόνια έμεινε εκεί η Γενοβέφα...που γι'άλλους κύλησαν σαν νεράκι της πηγής γάργαρο, μα για κείνη και το σπλάχνο της ήτανε καιρός μαρτυρικός...

Μια μέρα, που ο Ζίγκφριντ είχε βγει για κυνήγι, ακολουθώντας τα ίχνη της ελαφίνας βρήκε ανέλπιστα την Γενοβέφα και τον γιο του! 

Αποκαλύφθηκε η συκοφαντία του Γκόλου που τον σκοτώνουν, ενώ η Γενοβέφα επιστρέφει θριαμβευτικά στον πύργο της.

"H επιστροφή της Γενοβέφας"

Μπορεί να μην είμαι καλή στα παραμύθια, φίλοι μου αγαπημένοι...Θα το πω απλά...

Η συκοφαντημένη αγνότητα στο τέλος, θριαμβεύει, όπως συμβαίνει πάντα με ό,τι διάφανο, καθάριο και αληθινό...

Κι η Γενοβέφα, έγινε ηρωίδα! Έγινε έμπνευση!

Από τις μεγαλύτερες εμπνεύσεις στο χώρο της κλασικής μουσικής οι όπερες του Σατί ή του Σούμαν!

Μάλιστα, για τον τελευταίο ήταν το μοναδικό εγχείρημά του στο μουσικό δράμα, αφού στην εποχή του δεν στέφθηκε με επιτυχία.

Αλλά και στις μέρες μας δεν εκτελείται συχνά, παρότι είναι μια όπερα καθαρά Γερμανική, με χαρακτήρα ποιητικό, με επιρροές από το Βαγκνερικό μελόδραμα, που ο συνθέτης δίνει έμφαση στην εσωτερικότητα και το βαθύτερο νόημα του θρύλου.

Schumann: "Genoveva" Overture / Rattle · Berliner Philharmoniker

Το 1859 ο Όφενμπαχ μας χαρίζει τη θαυμάσια ομώνυμη κωμική οπερέτα, απ'την οποία ακούμε το χαριτωμένο Galop...

Aπό τη Γενοβέφα του Όφενμπαχ λίγο αργότερα παίρνει έμπνευση και ο Γιόζεφ Στράους, που παρουσιάζει ένα χαριτωμένο ρυθμικά και μελωδικά άκουσμα, τη γνωστή καντρίλια του, "Genofeva":

Εγινε λαϊκός μύθος, αγαπητός πολύ στα χρόνια του Μεσαίωνα, που διαδόθηκε σ'όλες τις χώρες της Ευρώπης.

Λόγο στο λόγο φτάνει στον τόπο τον ελληνικό...κι ο μύθος γίνεται σκοπός περίτεχνος της μουσικής!Με μελωδία ροδόσταμο και ρυθμό τονισμένο!

Γίνεται χορός αγαπητός στα μέρη της Ηπείρου, που μοιάζει με συρτό ελληνικό, μαρτυρά όμως μια σχέση με Επτάνησα και Δύση...

Ένας σκοπός που κατατάσσεται στις πατινάδες και χορεύεται σαν συρτός στα δύο. Ξεκινά με αργό, δεξιοτεχνικό οργανικό σκοπό, που στο δεύτερο μισό του γίνεται γρήγορο...

Με περιθώρια αυτοσχεδιασμού στο βηματισμό, χoρός με γερό πάτημα και σιγουριά...

Η αστική επίδραση στο ύφος υποδηλώνει ότι πιθανότατα να προέρχεται από κάποια δυτική σύνθεση, που αναπροσαρμοσμένη αφομοιώθηκε και αγαπήθηκε από τους Ηπειρώτες, αν και κάποιοι υποστηρίζουν ότι το κομμάτι ήταν διασκευή από ιταλική οπερέτα, που πέρασε από τα Επτάνησα στα αστικά κέντρα της Ηπείρου. 

Η Γενοβέφα έγινε θρύλος! Έγινε έμπνευση για πιτόρους και μουσικούς. Έγινε όμως και κεχριμπαρένια μπύρα, τον ουρανίσκο να χαϊδέψει.

Απαλή σαν τ'αεράκι του πρωινού  μα και σκληρή όσο ο ήλιος το καταμεσήμερο. Αυτή η μπύρα πλουτίζει με χρυσάφι την καρδιά, με χρώματα το νου να ταξιδέψει ...να λυθεί η γλώσσα, να πει την ιστορία την παλιά, να φυσήξει τη σκόνη ...

Να γιομίσει μπουχό το μονοπάτι της μέρας ...

Το κείμενο έχει δημοσιευτεί και στο ηλεκτρονικό περιοδικό iporta.gr

Ντριιιιν!!!... "Telephone Polka"!!!

 

"The Old Phone", Patricia Tribastone 
 (faso.com/boldbrush)

Σίγουρα, θα συμφωνήσετε πως σήμα κατατεθέν της Βρετανίας είναι ο κόκκινος τηλεφωνικός θάλαμος, μαζί με τα κόκκινα διώροφα λεωφορεία.

Χρώμα βαφής για το  "περίπτερο τηλεφώνου", που σχεδιάστηκε  από τον Sir Gilbert Scott, επιλέχτηκε το κόκκινο.
Αρχικά σκούρο κόκκινο, το λεγόμενο "κόκκινο της σταφίδας", που αντικαταστάθηκε γρήγορα από το "κόκκινο της παπαρούνας", ένα χρώμα έντονο, φωτεινό πορφυρό, προκειμένου οι θάλαμοι να εντοπίζονται εύκολα!

Photo : http://www.history.com/

Όπως θα καταλάβατε, αυτή είναι μια από τις άχρηστες πληροφορίες της ημέρας, που εγώ συνδύασα με την είδηση, που μας έρχεται από το σημερινό ημερολόγιο, που θέλει τον  Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ, εφευρέτη του τηλεφώνου (αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας, μην το αρνηθείτε), το 1876 σαν σήμερα 10 Μάρτη να πραγματοποιεί την πρώτη επιτυχημένη αμφίδρομη επικοινωνία μέσω τηλεφώνου!



Φυσικά, η ανακάλυψη δεν θα άφηνε ασυγκίνητο κάποιον καλλιτέχνη της εποχής, οπότε, δοθείσης της ευκαιρίας, απολαμβάνουμε μια  χαριτωμένη και εύθυμη πόλκα του Eduard Strauss, γιου και αδελφού των Γιόχαν, στην οποία ο δημιουργός της κάνει χρήση του ήχου  τηλεφωνικών κλήσεων:

 "Telephone Polka" 

Απολαυστικότατος στη δ/νση ορχήστρας ο Λετονός Mariss Jansons :

"Στον όμορφο Γαλάζιο Δούναβη"-Γιόχαν Στράους

"Νεκρή φύση με βιολί και παρτιτούρα του Στράους" : Luther Van Gorder
(πηγή: pinterest)

Η αργή εισαγωγή δίνει την αίσθηση της προσμονής...
Μια εσωτερική φωνή διερωτάται πότε θ'αρχίσει το χορευτικό τέμπο...
Ακόμα και μετά την είσοδο της ορχήστρας, η κύρια μελωδία δεν έχει κάνει ακόμη την εμφάνισή της...
Σ'αφήνει για λίγο ελεύθερο να ονειρευτείς ειδυλλιακούς περιπάτους στις όχθες του ποταμού...


Το βαλς των βαλς!!!

"Ο Γαλάζιος Δούναβης"

Έκανε πρεμιέρα σαν σήμερα 15 Φλεβάρη του 1867...
Ψάχνοντας στο διαδίκτυο να βρω μια εικόνα να συνοδεύσω το μικρό κείμενό μου, έπεσα πάνω σ'έναν όμορφο, ομότιτλο με το βαλς του υιού Στράους, πίνακα...

"On the beautiful Blue Danube"
(από mirjanakrstevska)

Noσταλγική εικόνα, διάχυτος ρομαντισμός...

Φαντασιώνομαι μια ονειρική βαρκάδα στα σμαραγδένια νερά του Δούναβη, αν και οι Βιεννέζοι κάνοντας πλάκα, λένε πως όταν ο Γιόχαν Στράους έγραφε το πιο γνωστό βιεννέζικο βαλς στον κόσμο, ήταν κατά πάσα πιθανότητα μεθυσμένος.
Βλέπετε τα νερά του, μόνο σμαραγδένια δεν είναι!!!!

"Πώς φτερουγίζει η σαγήνη,

και καθρεφτίζονται τ' αγέραστα δάση

στα θολά σου νερά!

Όμως, γαλάζια η αστραπή απ'το φιλί

που'δωσα κάποτε στις όχθες σου

με σφαλιχτά τα μάτια

παραδομένη στο βελούδο του νερού σου

Ντύνομαι το παραμύθι

και τη μαγεία του..."

(@ Εlpida N.)

"The Blue Danube", Marguerite Pearso
(από: encore-editions)

Ο "Γαλάζιος Δούναβης" γράφτηκε κατόπιν παραγγελίας προκειμένου να εκτελεστεί στο καρναβάλι της Βιέννης. Οι Βιεννέζοι αναζητούσαν κάτι ανάλαφρο, ζωντανό και εύθυμο να ανυψώσει το πεσμένο ηθικό τους από την πρόσφατη ήττα στην αναμέτρηση με την Πρωσία.
Το βιεννέζικο κοινό υποδέχτηκε την ορχηστρική εκδοχή του βαλς του υιού Στράους με μεγάλο ενθουσιασμό, σε αντίθεση με την χορωδιακή!
Οι κριτικές ήταν διθυραμβικές και στο συνθέτη αποδόθηκε "στρατιωτικός" τίτλος.
Αυτός, του "Ναπολέοντα των Συνθετών"!

Ο Στράους αφιέρωσε το βαλς στον έλληνα μεγαλέμπορο Νικόλαο Δούμπα, που λάτρευε τις τέχνες!

Τον τίτλο εμπνεύστηκε από ένα ποίημα του Karl Beck από την Ουγγρική Μπάχα, που υμνούσε το ποτάμι, που ομόρφαινε τη γενέτειρά του!

"Fair lady, endouring the world's pains

you who bask in dignity and youthfoylness are

The very foundation of our soul that

is to be found on the shores of the Danube

On the shores of the beautiful blue Danube

Oh,nightingale we hear young song

On thw shores of the Danube moving along

the beautiful blue Danube".

(Karl Isidor Beck)

                                          

Κάποτε η θετή κόρη του Στράους, ζήτησε ένα αυτόγραφο από τον Γιόχαν Μπραμς.
Εκείνος, καθώς είχε μεγάλη επιθυμία να ήταν αυτός ο συνθέτης του βαλς, αντί υπογραφής, έγραψε τα πρώτα μέτρα από το "Γαλάζιο Δούναβη", προσθέτοντας:

"Αλίμονο! Όχι από τον Brahms!!!"

Από την Φιλαρμονική της Βιέννης και κάτω από τη μαγική μπαγκέτα του Κάραγιαν:

Υπάρχει και η vocal version, καθώς αργότερα, πάνω στη μουσική του Στράους γράφτηκαν και στίχοι.

Κάτι που έμαθα πρόσφατα είναι πως ο Strauss παρουσίασε το βαλς στην Αμερική το 1872 στα πλαίσια εορτασμού για την Παγκόσμια Ειρήνη, σε μια μεγαλειώδη εκτέλεση από ορχήστρα 2000 εκτελεστών και 20.000 χορωδών!!!

Εμείς θα το ακούσουμε σε μια διαφορετική εκτέλεση από τις συνηθισμένες, από τη Sumi Jo:

Aπό τα δημοφιλέστερα κομμάτια μουσικής του κλασικoύ ρεπερτορίου, μάλλον αποτελεί για τους Αυστριακούς τον ανεπίσημο εθνικό τους ύμνο!

Είναι ένα έργο, που συχνά επιλέγεται να κλείνει τη μεγαλόπρεπη Πρωτοχρονιάτικη Συναυλία της Βιέννης...

Ας παρακολουθήσουμε το κονσέρτο από την Πρωτοχρονιά του 2014 με μαέστρο τον ομολογουμένως απολαυστικότατο Ντάνιελ Μπαρενμπόιμ...

Μέρος του κειμένου έχει δημοσιευτεί και στο listenclassicalmusiccs.



http://books.google.co.uk/
http://mirjanakrstevska.blogspot.co.uk/2010/06/landscapes.html
http://www.encore-editions.com/marguerite-stuber-pearson-the-blue-danube
http://www.8notes.com/scores/437.asp

Hara Nastou15 February 2015 at 03:19

Υπέροχοι και οι τρεις μουσικοί περίπατοι. Χόρεψε η ψυχή!! Μπράβο, Ελπίδα!! Ευχαριστούμε!

Replies


ELPIDA NOUSA15 February 2015 at 07:36

Μουσική περιήγηση σε χορευτικά μονοπάτια, που η ψυχή ευφαραίνεται,Χαρά μου!Σ'ευχαριστώ!!Delete



Anonymous15 February 2015 at 03:37

Τυχαία ανακάλυψα το μπλογκ σας!Έκανα μια γρήγορη περιήγηση και πραγματικά ενθουσιάστηκα!Σωστός Θησαυρός!Όλο αυτό απαιτεί κόπο και χρόνο!
ΜΠΡΑΒΟ!!
Αθηνά Κ.

ReplyDelete
Replies


ELPIDA NOUSA15 February 2015 at 07:43

Ο ενθουσιασμός σας μου δίνει μεγάλη χαρά!Σας ευχαριστώ πολύ!
Ελπίζω να κοντοστέκεστε στο "σεντούκι των θησαυρών" μου από δω και πέρα...
Καλό απόγευμα!

Reply


Rania15 February 2015 at 06:46

Ταξίδεψα μαζί σου Ελπίδα στα νερά του Γαλάζιου Δούναβη με το αγαπημένος βαλς σε τρεις επιτυχημένες εκδοχές και πήρα νέες γνώσεις δοσμένες όπως πάντα με γλαφυρό τρόπο. Εύγε!!
Replies


ELPIDA NOUSA15 February 2015 at 07:45

Ευχαριστώ,Ράνια μου!Αθάνατο έργο και το μεγαλείο του σε οποιαδήποτε εκδοχή, πάντα συγκινεί!