Ο Βενιαμίν Φραγκλίνος και η άγνωστη μουσική του πλευρά...

Γεννήθηκε σαν σήμερα, στις 17 Ιανουαρίου 1706.
Ο Βενιαμίν Φραγκλίνος υπήρξε μία από τις σημαντικότερες μορφές του Διαφωτισμού και ένας από τους σπουδαιότερους διανοητές του 18ου αιώνα. Άνθρωπος με εντυπωσιακή ευρύτητα ενδιαφερόντων, διακρίθηκε για τις ανακαλύψεις, τις θεωρίες και τη βαθιά επίδρασή του στην επιστήμη, την πολιτική και τον πολιτισμό.

Η μουσική αποτέλεσε πάντοτε φωτεινό νήμα στη ζωή του. Μικρός άρχισε μαθήματα βιολιού. Κρατώντας το όργανο στα χέρια του έμαθε να αντιλαμβάνεται τον κόσμο. Η οικογένειά του ενθάρρυνε τη μουσική του εκπαίδευση και σύντομα ο νεαρός Φραγκλίνος συμμετείχε σε κοινωνικές συναυλίες στη Φιλαδέλφεια, ενώ συνέθετε μικρές μελωδίες για φίλους και πολιτιστικά δρώμενα.

Η πρώτη του γνωστή σύνθεση, η μπαλάντα "The Downfall of Piracy - Η Πτώση της Πειρατείας", αφηγείται με νεανικό θάρρος το τέλος του διαβόητου πειρατή Μαυρογένη.
Παρά τα επικριτικά σχόλια του πατέρα του και τη σκληρή αυτοκριτική του ίδιου -καθώς αργότερα χαρακτήρισε το έργο του "άθλιο"- η σύνθεση διασώζεται ως πολύτιμη μαρτυρία της πρώιμης δημιουργικότητάς του και του ανήσυχου, τολμηρού πνεύματός του.

Benjamin Franklin: "The Downfall of Piracy"

Σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, ο Φραγκλίνος επέλεγε την απλότητα και την εκφραστικότητα στη μουσική. Βιολί, άρπα και κιθάρα γέμιζαν τα σαλόνια και τις μικρές συναυλίες που οργάνωνε, ενώ έδειχνε ιδιαίτερη προτίμηση στα παλιά σκωτσέζικα τραγούδια, σαν να αναζητούσε τη μουσική ψυχή στα καθημερινά και τα ανεπιτήδευτα.

"Ο Φραγκλίνος παίζει γυάλινη αρμόνικα", Alan Foster

(από: pinterest)

Το 1761, η μουσική του περιέργεια πήρε τη μορφή εφεύρεσης. Η glass harmonica(γυάλινη αρμόνικα), με τον κρυστάλλινο, σχεδόν ουράνιο ήχο της, κατέκτησε τα ευρωπαϊκά σαλόνια και κέρδισε τον θαυμασμό συνθετών όπως ο Μότσαρτ και ο Μπετόβεν. 

Ο ίδιος περιέγραφε το όργανο σαν έναν ζωντανό οργανισμό, με τόνους γλυκείς και μακράς διάρκειας, που προσαρμόζονταν στην αφή του εκτελεστή και δεν απαιτούσαν ποτέ εκ νέου ρύθμιση, μια "φωνή αγγέλων", όπως συχνά το χαρακτήριζε.

Κατά τη διάρκεια της διπλωματικής του θητείας στη Γαλλία, ο Φραγκλίνος συνέθεσε ένα κουαρτέτο εγχόρδων, στο οποίο επέλεξε να αποκλίνει από την τυπική δομή της εποχής. Αντί για δύο βιολιά, βιόλα και τσέλο, το έργο του γράφτηκε για τρία βιολιά και τσέλο, αποκαλύπτοντας την προσωπική του αισθητική και την αγάπη του για μια μουσική που απευθύνεται περισσότερο στο συναίσθημα και την εσωτερική εμπειρία.

Ακόμη και όταν οι πολιτικές του υποχρεώσεις αυξήθηκαν και η ηλικία τον βάραινε, η μουσική παρέμεινε στον πυρήνα της ζωής του. Ήταν μια φλόγα που φώτιζε αδιάκοπα την περιέργεια και τη δημιουργικότητά του. Μέσα απ' αυτήν άφησε και τη μουσική του κληρονομιά. Μια κληρονομιά άξια προσοχής, που παραμένει ζωντανή στη μνήμη όσων αγαπούν την έμπνευση, τη δημιουργική έκφραση και την καλλιτεχνική αναζήτηση...

Benjamin Franklin: "String Quartet":

Για τον Φραγκλίνο και τη γυάλινη αρμόνικα μπορείτε να διαβάσετε εδώ.