Η σχέση του Αντόνιο Βιβάλντι με το φλάουτο αποκαλύπτει τη βαθιά εκτίμησή του για την εκφραστική δυνατότητα του οργάνου. Αν και κυρίως γνωστός για τα κοντσέρτα του για βιολί, ο Ιταλός συνθέτης αναγνώρισε στο φλάουτο έναν ήχο ικανό να ζωγραφίζει μουσικές εικόνες, να περιγράφει φυσικά φαινόμενα και να δίνει πνοή στην έντονη δραματικότητα της μπαρόκ μουσικής. Συνέθεσε έτσι πλήθος κοντσέρτων τόσο για το φλάουτο ντόλτσε όσο και για το φλάουτο τραβέρσο, αξιοποιώντας πλήρως τις δυνατότητες του οργάνου για λεπτές αποχρώσεις και δεξιοτεχνικά περάσματα.
Στην εποχή μπαρόκ, το φλάουτο ντόλτσε χρησιμοποιούνταν κυρίως για την απεικόνιση ποιμενικών σκηνών στη σκηνική μουσική. Αντίθετα, το φλάουτο από ξύλο καθιερώθηκε σταδιακά στα μεγαλύτερα ορχηστρικά σύνολα, επειδή μπορούσε να αναλάβει δεξιοτεχνικά σόλι. Ο Βιβάλντι αξιοποίησε και τους δύο τύπους οργάνου, συνδυάζοντας δεξιοτεχνία με λυρική εκφραστικότητα.
Κοντσέρτο αρ. 1 "La Tempesta di Mare (Η Τρικυμία)"
Κοντσέρτο αρ. 2 "La Notte (Η Νύχτα)
Κοντσέρτο αρ. 3 "Il Gardellino (Η Καρδερίνα)
Το Κοντσέρτο αρ. 2, "Η Νύχτα", είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικό. Ο Βιβάλντι δεν απεικόνισε ένα ρομαντικό νυχτερινό ειδύλλιο, αλλά μια ιστορία φαντασμάτων. Ακόμα και το εναρκτήριο Largo έχει απόκοσμη χροιά. Ήσυχοι, διακεκομμένοι ρυθμοί και τρίηχα που κυλούν παραπέμπουν στην ηρεμία πριν την καταιγίδα.
Στο Presto που ακολουθεί κι έχει τον υπότιτλο "Fantasmi", τα φαντάσματα εμφανίζονται μπροστά στα μάτια του τρομοκρατημένου κοιμισμένου, με σκελετούς, που κροταλίζουν και στοιχειώνουν. Μια σύντομη ανάπαυλα έπεται. Το Largo επιτρέπει στον ήρωα να ηρεμήσει, πριν επιστρέψουν τα άυλα πλάσματα να ξαναπροκαλέσουν τρόμο. Στο Allegro, οι σκελετοί υπαινίσσονται να χορεύουν με "κροταλιστές" συγχορδίες, ενώ τελικά ο φοβισμένος άντρας πέφτει σε βαθύ ύπνο στο Largo με τον υπότιτλο "Il Sonno - Ο Ύπνος", αν και οι ζοφερές αρμονίες προδίδουν ότι ο εφιάλτης δεν έχει τελειώσει. Ωστόσο στο μέρος αυτό, ο Βιβάλντι αφαιρεί, σε κάποιες εκδοχές, το τσέμπαλο από τη συνοδεία, προκειμένου να δημιουργήσει τον κατάλληλο ηχητικό χώρο για την αποτύπωση της "εικόνας", μια λεπτομέρεια που αναδεικνύει την εκφραστική του φαντασία και τη βαθιά αίσθηση του χρώματος στον ήχο. Στο φινάλε επανέρχονται τα φαντάσματα για ένα allegro τελευταίο φοβιστικό πέρασμα, πριν εξαφανιστούν...
Πιθανότατα η αρχική έκδοση του κοντσέρτου συντέθηκε μετά το 1718 στη Μάντοβα, όταν ο Βιβάλντι υπηρέτησε ως αρχιμουσικός του αυτοκρατορικού κυβερνήτη Φίλιππου της Έσσης-Ντάρμστατ. Η σύνθεση συνδυάζει την τεχνική δεξιοτεχνία, τη λυρική ευαισθησία και την προγραμματική φαντασία του συνθέτη, προσφέροντας ένα αριστουργηματικό παράδειγμα της μπαρόκ μουσικής για φλάουτο.
Ο Αντόνιο Βιβάλντι γεννήθηκε σαν σήμερα 4 Μαρτίου 1678 στη Βενετία.. Γνωστός και με το προσωνύμιο il Prete Rosso= ο κοκκινομάλλης παπάς λόγω του χρώματος των μαλλιών του, υπήρξε ιερέας και δεξιοτέχνης βιολιστής της εποχής Μπαρόκ. Θεωρείται από τους σημαντικότερους συνθέτες της εποχής του, καθώς με τη μουσική του επηρέασε πλήθος συνθετών, ανάμεσά τους ο Μπαχ και ο Τέλεμαν.
Στο μπλογκ υπάρχουν πολλές αναφορές στο συνθέτη. Περιηγηθείτε!
!!!!!!!!!!!!!
ΑπάντησηΔιαγραφή