Αγάπη, σε Σένα παραδίδομαι...

craiyon.com

14 Δεκέμβρη και Ημέρα της Αγάπης…

Σκέφτομαι πως μετά την υγεία, τίποτα δεν είναι τόσο απαραίτητο στη ζωή μας όσο η αγάπη. Είναι εκείνη που χρωματίζει τον καμβά της ψυχής μας, που δίνει νόημα και βάθος στην ύπαρξή μας. Κι όμως, η αγάπη δεν είναι μόνο συναίσθημα, είναι ενέργεια. Είναι δύναμη που ρέει, που μεταμορφώνει, που ζωογονεί. Μπορούμε άραγε να ζήσουμε χωρίς αυτήν;
Η απουσία της δεν μας κάνει φτωχότερους εσωτερικά, πιο σκληρούς, πιο μίζερους; Αντίθετα, η παρουσία της φέρνει ομορφιά, χαρά και έναν πλούτο που δεν μετριέται με υλικά μέτρα.

Με αφορμή τη σημερινή μέρα, και παρέα με αυτές τις σκέψεις, θέλω να μοιραστώ έναν παλιό θρύλο:

Λένε πως κάποτε, στην αρχή του κόσμου, τα ανθρώπινα συναισθήματα συναντήθηκαν για να αποφασίσουν ποιο είναι το πιο σημαντικό.
Η Χαρά, η Λύπη, ο Φόβος, η Σοφία, η Περηφάνια, όλα διεκδικούσαν την πρωτιά.
Η Αγάπη στεκόταν σιωπηλή.
Ξαφνικά, μια μεγάλη καταστροφή απείλησε να τα εξαφανίσει όλα και κάθε συναίσθημα έσπευσε να σωθεί μόνο του. Μόνο η Αγάπη έμεινε πίσω για να βοηθήσει τους άλλους.
Όταν τελικά σώθηκε και η ίδια, ήταν πληγωμένη και κουρασμένη, αλλά εξέπεμπε άπλετο φως. Τότε κατάλαβαν όλοι πως χωρίς την Αγάπη κανένα συναίσθημα δεν μπορεί να υπάρξει αληθινά.
Ίσως γι’ αυτό η αγάπη δεν φωνάζει, ενεργεί. Δεν ζητά, προσφέρει. Και όσο υπάρχει Αγάπη, ο κόσμος -όσο δύσκολος κι αν είναι- παραμένει ανθρώπινος...



Θα σας καλημερίσω με μια σύνθεση που συμπυκνώνει ιδανικά τον θρύλο της Αγάπης ως σιωπηλή δύναμη, θυσία και εσωτερική ενέργεια, με μελωδία και στίχο που αποδίδει την αγάπη ως υπέρβαση και αυτοθυσία. Πρόκειται για την άρια "Liebe, die du mich zum Bilde - Αγάπη, συ που με έπλασες" του Γιόχαν Κριστόφ Μπαχ, θείου του σπουδαίου κάντορα. 

Στους στίχους η Αγάπη κατονομάζεται ρητά. Είναι η δύναμη που δημιουργεί, που υπομένει, που θυσιάζεται χωρίς ανταλλάγματα, με τη μουσική να λειτουργεί ως ηχητική ενσάρκωση της Αγάπης, μιας αγάπης που υπερβαίνει το συναίσθημα και γίνεται πράξη, προσφορά και σιωπηλή παρουσία...Στη μουσική της άριας, η αγάπη μεταφράζεται σε πνευματικότητα, τάξη και βαθύ ανθρωπισμό. Δεν είναι συναίσθημα στιγμής, αλλά στάση ζωής.

Αγάπη, συ που με έπλασες

κατ’ εικόνα της θεότητός Σου

Αγάπη, συ που με πραότητα

με ανέστησες μετά την πτώση μου.

Αγάπη, σε Σένα παραδίδομαι,

δικός Σου να μένω στους αιώνες.

[...]

Αγάπη, συ που είσαι δύναμη και ζωή,

φως και αλήθεια, πνεύμα και λόγος

Αγάπη, συ που προσφέρεσαι ολοκληρωτικά

για τη σωτηρία μου και καταφύγιο της ψυχής μου.

Αγάπη, σε Σένα παραδίδομαι,

δικός Σου να μένω εις τους αιώνες.

Η επαναλαμβανόμενη φράση "Αγάπη, σε Σένα παραδίδομαι" υπογραμμίζει την απόλυτη αφοσίωση και την εμπιστοσύνη στον χαρακτήρα της Αγάπης ως αιώνιας και μεταμορφωτικής δύναμης, που συνδέει τον άνθρωπο με το θείο και με τους γύρω του. Μουσικολογικά, η αίσθηση αυτή ενισχύεται από την προσευχητική μελωδία της άριας, όπου η φωνή του βαρύτονου κινείται με λυρικές γραμμές, αιωρούμενη πάνω από το όργανο. Η επαναληπτική δομή της μελωδίας, σε συνδυασμό με τις διακριτικές αρμονικές ανατροπές, δημιουργεί έναν χώρο στοχασμού, ενισχύοντας την ένταση της αφοσίωσης και της πνευματικής συγκίνησης. Το συνοδευτικό όργανο λειτουργεί ως συνεχές ψαλμικό υπόβαθρο, υπενθυμίζοντας διαρκώς την σταθερή παρουσία και τη στοργική, προστατευτική φύση της Αγάπης. Η μουσική και ο λόγος συνεργάζονται έτσι ώστε η Αγάπη να βιώνεται εννοιολογικά αλλά και ηχητικά, ως δύναμη που ενώνει, προστατεύει και μεταμορφώνει.

J.C.Bach: "Liebe, die du mich zum Bilde":