Θα μπορούσε κανείς να πει πως μοιάζει με το δικό μας καρναβάλι. Είναι το Χάλογουιν, μια γιορτή με παγανιστικές ρίζες και μυστικιστική χροιά κατά την οποία τα παιδιά μεταμφιέζονται και βγαίνουν για "κέρασμα ή για πείραγμα".
Το όνομα της γιορτής και των εθίμων της προέρχεται από το All-hallow-even και αναφέρεται στην παραμονή της γιορτής των Αγίων Πάντων (All Hallows Day – All Saints Day).
Κανείς θα μπορούσε να βρει τις ρίζες της στις τελετές των Ρωμαίων για τη θεά των φρούτων και των καρπών, τη γνωστή Πομόνα ή στην τελετή των Νεκρών, την Παρεντάλια. Επίσης στους Κέλτες, που από πολύ παλιά απαντάται η γιορτή Σάουιν που σηματοδοτεί το τέλος της καλοκαιρίας και την έναρξη των προετοιμασιών για την έλευση της βαρυχειμωνιάς ,στο τέλος Οκτώβρη.
Ιδιαίτερο γνώρισμα αυτής της μέρας αποτελεί η "κολοκύθα",με την οποία στολίζονται τα σπίτια, που όμως σμιλεύονται ώστε να φέρουν χαρακτηριστικά ανθρώπων!
Το έθιμο αυτό μεταφέρθηκε από τους Ιρλανδούς ,που αναβίωσαν στη νέα πατρίδα τους το έθιμο του Τζακ. Ενός τεμπέλη αλλά παμπόνηρου αγρότη, που καταφέρνει να ξεγελάσει τον διάβολο,τον παγιδεύει και δεν τον απελευθερώνει μέχρι εκείνος δεχτεί πως δεν θα αφήσει το πνεύμα του Τζακ να πάει στην κόλαση. Η συμφωνία τηρείται και το πνεύμα του Τζακ φτιάχνει τα φανάρια από κολοκύθα,που βάζει μέσα τους κεριά και περιπλανάται σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης για να βρει ένα μέρος να αναπαυθεί.
Σε πολλά μέρη οι κολοκύθες ονομάζονται "φανάρια του Τζακ" και πιστεύεται πως κρατούν μακριά τα κακά πνεύματα ενώ συμβολίζουν τις ψυχές στο καθαρτήριο.
Trick or Treat ;
Το Χάλοουγιν έχει "τρομακτικό",θα λέγαμε χαρακτήρα . Τα παιδιά ντυμένα μάγισσες, ζόμπι ή σκελετοί πηγαίνουν από πόρτα σε πόρτα κάνοντας τη γνωστή ερώτηση : "Trick or treat?", δηλαδή "κέρασμα ή ξεγέλασμα", μια συνήθεια του Μεσαίωνα όταν οι φτωχοί την πρώτη μέρα του Νοέμβρη χτυπούσαν τις πόρτες των γειτόνων και έλεγαν ευχές για την Ημέρα των Ψυχών με αντάλλαγμα φαγητό.
Τ' αγαπημένα εδέσματα της γιορτής είναι τα μήλα και οι κολοκύθες,που είναι και εποχή συγκομιδής τους. Συνηθίζεται να φτιάχνουν κολοκυθόπιτες με σταφίδες και μέλι,το κέικ των ψυχών. Ενώ τα παιδιά το ρίχνουν στο παιχνίδι,στο χορό και στο τραγούδι...
"Walking down the street, on Halloween night
Lots of scary monsters, and other strange sites..."
Ξενόφερτο το έθιμο, μας φαίνεται ίσως αλλόκοτο...όπως αλλόκοτο είναι και το όνομα της μπάντας που θα μας ξεναγήσει μουσικά στη γιορτή των πνευμάτων.
Οι Marilyn Manson είναι ένα αμερικανικό ροκ συγκρότημα,που στο όνομά του συνδυάζει το θηλυκό σύμβολο του σεξ (Μαίρυλιν Μονρό) και έναν παρανοϊκό δολοφόνο (Charles Manson)...
Θεότρελοι αυτοί οι Αμερικάνοι!!
MARILYN MANSON : "This Is Halloween"
"Boys and girls of every age
Wouldn't you like to see something strange?
Come with us and you will see
This, our town of Halloween
This is Halloween, this is Halloween
Pumpkins scream in the dead of night
This is Halloween, everybody make a scene
Trick or treat till the neighbors gonna die of fright
It's our town, everybody scream
In this town of Halloween
I am the one hiding under your bed
Teeth ground sharp and eyes glowing red
I am the one hiding under your stairs
Fingers like snakes and spiders in my hair
This is Halloween, this is Halloween..."
(Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε και στο ηλεκτρονικό περιοδικό: iporta.gr)
"Ο Γαλατάς, που τα μάτια μου τον πεθυμούσαν από πολύ καιρό ...
Επειδή δεν είναι παρά μία Ελληνίδα, στην νεανική της άνοιξη
Ομορφη, στο κρεβάτι ενος τέκνου της Γαλλίας ,
Με γέννησε Γάλλο μέσα στους κόλπους του Βυζαντίου. "
Το απόσπασμα είναι από τις "Ελεγείες" του γάλλου ποιητή, Αντρέ Σενιέ, ελληνικής καταγωγής, που γεννήθηκε στο Γαλατά της Πόλης, σαν σήμερα, 30 Οκτώβρη του 1762.
Τιμώντας τη γενέτειρά του συνήθιζε να υπογράφει ως Andreas Byzantinus.
Η ποίησή του αισθησιακή, κινείται στα πλαίσια του ρομαντισμού.
Ξεχωρίζει για την καθαρότητα, τη δύναμη και την παραστατικότητα.
Ελεγείες, ωδές, βουκολικά, ειδύλλια ...
Η ελληνίδα μητέρα του τού εμφύσησε την αγάπη για τους αρχαίους έλληνες ποιητές και τη μυθολογία. Πολλές φορές στην ποίησή του αποτυπώνονται στοιχεία μυθολογικά όπως το παρακάτω ,που υμνεί την κόρη του Πανδίονα, Φιλομήλα, που οι θεοί μεταμόρφωσαν στη γνωστή Χελιδόνα...
"A L’Hirondelle-στη Χελιδόνα"
"Ω! κόρη του Πανδίονα, νεαρή Αθηναία,
για τροφή καταπίνεις το τζίτζικα, σκληρή μου...
τον πιστό τραγουδιστή..."
Από τους διασημότερους ποιητές του 18ου αι.αλλά και ποιητής-ήρωας.
Υποστηρικτής αρχικά της Γαλλικής Επανάστασης, αλλά όταν διαμαρτυρήθηκε για τις ακρότητες της Τρομοκρατίας, φυλακίστηκε και λίγους μήνες αργότερα τον περίμενε η καρμανιόλα!
"...Φυλακές Saint- Lazare. Εκεί φυλάκιζαν τους ευγενείς που προόριζαν για τη λαιμητόμο.
Εχει ένα μικρό δωματιάκι όπου πέρασε τις τελευταίες της ώρες η Μαρία Αντουανέτα.
Από εκεί πέρασε κι ο ποιητής Αντρέ Σενιέ, που τον έκανε όπερα μετά, ο βεριστής Umberto
Giordano, "αντίπαλος" του Πουτσίνι..."
Μια όπερα. που περιγράφει τη ζωή του επαναστάτη - ποιητή και αποτελεί το αποκορύφωμα της καριέρας του συνθέτη.
Charles-Louis Muller: "The Call for the Last Victims of the Terror (στο κέντρο ο Σενιέ)
Andres Chenier - η όπερα του Uberto Giordano
Bασισμένη στη ζωή του ιδεαλιστή ποιητή και με φόντο τη Γαλλική Επανάσταση,ένα δράμα που συνδυάζει την Ιστορία με μια παθιασμένη ιστορία αγάπης.
Δυναμική, σε ύφος επαναστατικό, η ενθουσιωδης μουσική του Giordano μεταφέρει την ατμόσφαιρα της εποχής.
(Πρώτη παρουσίαση στη Σκάλα του Μιλάνου το 1896)
Από τις πιο γνωστές και αγαπημένες άριες είναι η άρια της Μανταλένας : "Mamma morta".
Aνάμεσα στις ερμηνεύτριες που ξεχώρισαν στο ρόλο της Μανταλένας οι:
Φρένι, Κάλλας και από τις νεότερες η Άνγκελα Γκεόργκιου.
Διθυραμβικές όμως κριτικές για την εκφραστικότατη ερμηνεία της πήρε η Ρενάτα Τεμπάλντι.
Ανάμεσα στα πολιτικά του ποιήματα ξεχωρίζει η "Ωδή στην Charlotte Corday ", που έγραψε για την γυναίκα, που δολοφόνησε τον Μαρά.
David d'Angers - "Προτομή Chenier"
Η ερμηνεία της Κάλλας χρησιμοποιήθηκε στην ταινία : "Φιλαδέλφεια" του Τζόναθαν Ντέμι.
Μπορείτε να δείτε τη σκηνή εδώ:
Την περίοδο της φυλάκισής του ο Σενιέ έγραψε αρκετά ποιήματα, ανάμεσά τους και τη "Νεαρή αιχμάλωτη" για μια συγκρατουμένη του.
"Muse Of Andre Chenier", Denys Puech
Λίγο πριν καρατομηθεί, αναφέρει σε ένα από τα ποιήματά του:
"Πεθαίνω,
Πριν το σούρουπο το ταξίδι μου θα τελειώσει.
Ακόμα δεν άνοιξε στο φως, το δικό μου τριαντάφυλλο και έχει ξεθωριάσει
Η ζωή είχε για μένα γλυκές, φευγαλέες στιγμές
Ακόμα δεν τις είχα γευτεί και τώρα πεθαίνω..."
Η όπερα ανέβηκε το 2011 στην αυστριακή λίμνη Bodensee, όπου βρίσκεται η μεγαλύτερη πλωτή σκηνή του κόσμου, με εντυπωσιακότατα σκηνικά, μοναδικού θεάματος, καθώς είχε μισοβυθιστεί στα νερά της λίμνης ένα τεραστίων διαστάσεων κορμί, το "άγαλμα του Μαρά" (έμπνευση από τον γνωστό πίνακα) όπου λειτουργούσε ως σκηνή, που διαδραματίζεται το όλο σκηνικό.
Φωτογραφία από την παράσταση
Τον ομώνυμο ρόλο στην όπερα "Αντρέα Σενιέ" έχουν ενσαρκώσει οι:
Φράνκο Κορέλι, Καρούσο, Ντομίνγκο, Παβαρότι, αλλά και o Mάριο ντελ Μόνακο.
Τον ακούμε στο λυρικότατο ντούο "Vicino a te" με την Ελληνίδα ντίβα στο ρόλο της Μανταλένας ...
...25 Ιούλη 1794, στη φυλακή του Αγίου Λαζάρου.
Ο Αντρέ αποχαιρετά τους φίλους του... κι ενώ υπάρχει τρόπος για τη Μανταλένα να σωθεί, εκείνη προτιμά να μείνει και να πεθάνει μαζί του.
Μοιράζονται τις τελευταίες στιγμές πριν τη λαιμητόμο, τραγουδώντας...
"Vicino a te s'acqueta l'irrequieta anima mia..."
"Κοντά σου ηρεμεί η ανήσυχη ψυχή μου
είσαι κάθε πεθυμιάς μου ο σκοπός
εισαι τ'όνειρο κι η ποίησή μου...
Σ'αγαπώ...
Ο θάνατος θά'ρθει την αυγή
με βιολέτες και ρόδα..."
(Η ανάρτηση αυτή, αποτελεί μια μεγάλη περίληψη, μέρους μιας εργασίας μου με θέμα :
Εκπληκτική η ερμηνεία της Τεμπάλτι στην άρια της Μανταλένας "Μamma Morta". Τελειότητα φωνητικής τεχνικής, τίμβρου, άρθρωσης αλλά και υποκριτικής! Η σπαρακτική φωνή της εκστασιάζει. Θεωρώ, Ελπίδα μου ότι η συγκεκριμένη ερμηνεία είναι καλύτερη της Κάλας. Και βέβαια, το λιμπρέττο που πρόσθεσε την ιστορία αγάπης έδωσε ένα ακόμη πιο δραματικό στοιχείο στο ήδη συγκλονιστικό τέλος του νεαρού ποιητή. Έξοχο και το ντουέτο Τεμπάλτι - Ντελ Μόνακο με την σπουδαία αυτή ιστορική μαγνητοσκόπηση. Kaufmann - Westbroek, δίδυμο απαράμιλλης ομορφιάς! Τα εικαστικά εξαιρετικά αλλά μ' εντυπωσίασε το σκηνικό με το πεσμένο σώμα του Μαρά. Πραγματικά ανατρίχιασα και μόνο απ' την μικρών διαστάσεων φωτογραφία! Η εμπειρία όσων βρέθηκαν εκεί θα πρέπει να μην ξεχνιέται. Εξαίρετος κι ο Σενιέ που τόσο άδικα και τόσο νέος έχασε την ζωή του. Ταραγμένες εποχές, με το τίποτε μπορούσε κάποιος να βρεθεί στην λαιμητόμο. Ευχαριστούμε πολύ, Ελπίδα μου αγαπημένη για την υπέροχη αυτή ανάρτηση. Καλό ξημέρωμα! ❤ReplyDelete
"Accidental Music". Εμπνευσμένη από τους μουσικούς της Τερεζίν είναι αυτή η ελαιογραφία του Samuel Bak, ενός πολωνο-εβραίου ζωγράφου και συγγραφέα που επέζησε του Ολοκαυτώματος. (πηγή: tang.skidmore.edu)
Τα χρόνια ήταν δύσκολα. Όμως ο κόσμος είχε ανάγκη τη μουσική. Να πάρει δύναμη, ν' ανεβεί στα φτερά της, να πετάξει ψηλά! Ν'ανασκουμπωθεί, να διεκδικήσει, να πιστέψει σε ό,τι φάνταζε αδιανόητο, ασύλληπτο κι έξω απ΄την κοινή λογική!! Ήταν η δυνατή ψυχή, που αψηφούσε τη σκανδάλη και φτερούγιζε έξω από τα συρματοπλέγματα...
Στο τσέχικο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Τερεζίν είχαν μεταφερθεί πολλοί συνθέτες πρωτοποριακής μουσικής, που έστησαν τη μουσική ζωή μέσα στο γκέτο. Προικισμένοι, πολυτάλαντοι καλλιτέχνες κρατούσαν με τη μουσική τους, ανθισμένη την ελπίδα σε στιγμές που δίπλα τους λυσσομανούσε ο θάνατος...
H Tερεζίν ήταν ένα από τα λίγα στρατόπεδα με τόσο έντονη καλλιτεχνική δραστηριότητα και μάλιστα με τη σύμφωνη γνώμη των Ναζί, έστω και αν αυτό γινόταν για να παραπλανηθεί η κοινή γνώμη από τις πραγματικές προθέσεις τους.
Βίκτορ Ούλμαν, Χανς Κράσα, Πάβελ Χάας ...
Ανάμεσά τους και ο Γκίντεον Κλάιν που μεταφέρθηκε εκεί λίγο μετά τα είκοσι. Ο Κλάιν είχε γεννηθεί το 1919 στη Μοραβία και σπούδασε πιάνο και σύνθεση με τον Βίλεμ Κουρτς και τον Αλόις Χάμπα. Χαρισματικός μουσικός με ιδιαίτερη άνεση στις εναρμονίσεις και τις διασκευές παραδοσιακών τραγουδιών. Επίσης γνωστός για τα μαδριγάλια του, τη Φαντασία και Φούγκα για κουαρτέτο εγχόρδων, αλλά και την περίφημη Σονάτα του για πιάνο, έργα με επιρροές από τους Άλμπαν Μπεργκ και Λέος Γιάνατσεκ.
Τελευταίο έργο του είναι το "Τρίο Εγχόρδων" για βιολί, βιόλα και τσέλο, που γράφτηκε εννέα μέρες πριν από την απέλασή του στο κολαστήριο του Άουσβιτς.
Το έργο αποτελεί αφιέρωμα του συνθέτη στη μουσική της πατρίδας του Μοραβίας, με αρκετές παραλλαγές, ιδιαίτερα εμφανείς στη δεύτερη κίνηση, πάνω σε λαϊκά Μοραβικά τραγούδια. Για μένα από τις πιο συγκινητικές δημιουργίες από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς είναι η καλλιτεχνική φλόγα ενός πολυτάλαντου, και πολλά υποσχόμενου νέου λίγο πριν βρει το θάνατο στους θαλάμους αερίων ή με οποιονδήποτε άλλο φρικτό τρόπο, αφού πέθανε κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες. Λίγο πριν φύγει από την Τερεζίν εμπιστεύτηκε τα χειρόγραφά του σε μια φίλη του κι εκείνη τα παρέδωσε μετά τον πόλεμο στην αδερφή του.
Gideon Klein : "String Trio" I: Allegro II: Lento III: Molto vivace
Σας ευχαριστώ πολύ, κ.Αγγελοπούλου!Κάποιοι ήρωες γεννήθηκαν ασήμαντοι και μεγαλούργησαν όταν τους κάλεσε η μοίρα, όμως ήρωες ήταν και κείνοι που πολέμησαν μέσα από την Τέχνη τους την βαναυσότητα του πολέμου και προσπάθησαν να κρατήσουν άσβεστο το χαμόγελο στα χείλη και την ελπίδα στην ψυχή!
Jasper Francis Cropsey, Autumn on the Hudson river
"Περάσματα στο σύμπαν. Γέφυρες σ'ένα κόσμο καμωμένο από συγκρούσεις... Απ' το λιοπύρι του καλοκαιριού στη φθινοπωρινή σταγόνα, από την ασημόφεγγη νύχτα στη ροδοδάχτυλη αυγή κι από τη νηνεμία της θάλασσας στην τρικυμία της... Και η μελαγχολία στο στόμα, έχει μια γεύση παράξενη . Τη γεύση μιας πίκρας ανάκατης με τη ζάχαρη των αναμνήσεων ... Έφυγε το καλοκαίρι...Έφυγε κι άφησε μόνο μνήμες. Τρυφερές μνήμες να λειαίνουν τις γωνίες του σκληροτράχηλου χειμώνα,που έρχεται... Κι αυτό το βουητό της θάλασσας και το παράπονο στα χείλη των βράχων, που το κύμα τούς γδέρνει... Ξαφνιάσματα ηχητικά. Μοιάζουν περάσματα σιωπών στις αδυσώπητες κραυγές του εσωτερικού μας σύμπαντος! Σ'αυτούς τους δυσκίνητους καιρούς , ξεχνώ πως ζω, πως υπάρχει και το αύριο... Και δακρύζω απ'τον πόνο...όπως η θάλασσα, που πιτσιλάει στην επαφή της με άμορφες, τεράστιες πέτρες. Κάνω προσπάθεια ν'ακούσω αρμονίες στους πυροβολισμούς... ν'ακούσω τέμπο ρυθμικό στον καρδιακό παλμό... Να δω το διάφανο στη στάλα της βροχής, που κρέμεται στο φύλλο... Μα η ανθρωπιά λαχανιασμένη, άρρυθμα τρέχει .. δεν την προφταίνω να τη φιλέψω του κουταλιού γλυκό, να καλοπιάσω τον ουρανίσκο της... Ανόμοια, διαφορετικά κι αντίθετα τα ενδύματα, που ντύνω την ψυχή μου... Πώς να ταιριάξουν σ'εξαίσια συμφωνία, σε γλώσσα αρμονική, που αναζητώ; Πού 'ναι ένας μαέστρος ταλαντούχος να πειστεί με τη μπαγκέτα του να συντονίσει τις διαφορετικότητες; Πού'ναι η αγάπη να διευθύνει τα προσωπικά μας μονοπάτια, το άρωμα της ύπαρξής μας... Να κατευνάσει το σφορτσάντο της βίας... Πού'ναι η αγάπη να οδηγήσει σ'όνειρο το μουχλιασμένο σήμερα... Πού'ναι η αγάπη να πάρει το αδέξιο χέρι και μ'απαλές κινήσεις να του δείξει πώς χαϊδεύουμε τα πλήκτρα... να γεννηθεί γλυκό τραγούδι για να ξεπλύνει την ψυχή από τις σκόνες της..."
Φθινοπωρινές σκέψεις γλυκιάς μελαγχολίας, που επιλέγω να τις συνοδεύσω μουσικά με το "Φθινόπωρο" από την καντάτα για γυναικείες φωνές: "Λαϊκά τραγούδια για τις 4 Εποχές" του Vaughan Williams.
Αυτή η καντάτα βασίζεται σε παραδοσιακά τραγούδια της Βρετανίας και υπογραμμίζει το μουσικό χαρακτήρα του Βον Γουίλιαμς: την υποστήριξή του στην ερασιτεχνική μουσική δημιουργία και τη βαθιά αγάπη του για τα αγγλικά παραδοσιακά τραγούδια.
Το έργο ανατέθηκε από την Εθνική Ομοσπονδία Γυναικείων Χορωδιών για το πρώτο τους Φεστιβάλ Τραγουδιού το 1950.
Η καντάτα περιλαμβάνει δεκαέξι λαϊκές μελωδίες ταξινομημένες σε εποχικές ομάδες που καταφέρνουν να ταξιδέψουν τον ακροατή σε ένα συναρπαστικό ταξίδι στη διάρκεια του έτους. Στην εισαγωγή οι στίχοι προτρέπουν να "τραγουδήσουμε και να χαρούμε" προμηνύοντας τις γοητευτικές, ανάλαφρες μελωδίες των τραγουδιών που θα ακολουθήσουν ντυμένες με ευφάνταστη ορχηστρική συνοδεία. Στο "Φθινόπωρο" ο συνθέτης ως εικαστικός καλλιτέχνης με πινέλα του τις νότες σκιαγραφεί ένα γαλήνιο, μελαγχολικό τοπίο, που ενίοτε γίνεται κάπως σκοτεινό, σαν περίπατος σε αθόρυβους, στοιχειωμένους κήπους με χρυσοκίτρινες φυλλωσιές.
"Folksongs of the Four Seasons, III -AUTUMN", Ralph Vaughan Williams:
Σαν σήμερα, 10 Οκτωβρίου 1684 γεννιέται ο γάλλος ζωγράφος, Jean-Antoine Watteau, ένας από τους πρώτους εκπροσώπους του ροκοκό.
Η τέχνη του διακρίνεται για τα ωραία χρώματα, τον απαλό φωτισμό και τις ειδυλλιακές σκηνές κυρίως στην εξοχή με ανθρώπους που διασκεδάζουν και απολαμβάνουν την ομορφιά της ζωής. Γι' αυτό στα θέματά του συχνά αποτυπώνονται ποιμαντικοί χοροί και γλέντια, κομψές, ντελικάτες φιγούρες, ειδυλλιακά τοπία με διάχυτο ερωτισμό.
Έξοχο δείγμα αποτελεί το εικαστικό του: "Οι απολαύσεις της αγάπης", που βλέπετε παραπάνω. Μια σκηνή στο "Parc aux biches ή Πάρκο των ελαφιών" στις Βερσαλλίες. Ήταν χώρος στους κήπους των Βερσαλιών, όπου ο Λουδοβίκος συναντούσε τις ερωμένες του. Ο ζωγράφος με τα πινέλα του φέρνει στο φως το κοινό μυστικό περί επιθυμίας του Λουδοβίκου να φλερτάρει με τις κομψές κυρίες της Αυλής και όχι μόνο.
Είναι αυτός ο πίνακας που θα εμπνεύσει στον Φρανσίς Πουλένκ το μονόπρακτο μπαλέτο του: "Les Biches - Οι Ελαφίνες", ή κατ' άλλους "Οι Αγαπούλες". Σύνθεση που έδωσε την αφορμή στο κοινό να στρέψει την προσοχή του στο νεαρό τότε μουσικό.
Ήταν το 1923 που ο Σεργκέι Ντιάγκιλεφ ζήτησε από τον άγνωστο -τότε- συνθέτη να γράψει ένα μπαλέτο στο ύφος των "Συλφίδων" του Γκλαζουνόφ για τα Ρώσικα Μπαλέτα. Ο Πουλένκ επηρεασμένος από τον πίνακα του Βαττώ μεταφέρει με τη μουσική του σκηνές με τις ελκυστικές δεσποσύνες των σαλονιών της εποχής εκείνης που φλερτάρουν χαριτωμένα και ερωτοτροπούν με τρεις νεαρούς. Τα θέματά του ανάλαφρα, σπινθηροβόλα, όλο χάρη και σπιρτάδα, προκύπτουν από επεξεργασία μοτίβων της τζαζ, μουσικής τσίρκου και συνθέσεων του Στραβίνσκι. Σε πολλούς ίσως ακόμα θυμίζει το "Καρναβάλι των ζώων" του Σαιν Σανς.
Σίγουρα όμως η ακρόαση αποπνέει χάρη, ανεμελιά, ευγένεια και κυρίως ευθυμία, ένα κράμα από κωμικές όπερες του Μότσαρτ, αλλά και Σκαρλάτι, Φρανκ, Τσαϊκόφσκυ ή Στραβίνσκι, ενώ μια "αόρατη χορωδία" ανάμεσα στα μέρη θυμίζει παρόμοιες ενέργειες στα μπαλέτα του ιμπρεσιονιστή Ραβέλ.
O Πουλένκ λάτρευε το κλασικό μπαλέτο και η μουσική του γεμάτη λεπτότητα, χιούμορ, γνήσια συγκίνηση, πικάντικες αρμονίες και ρυθμική ελαφρότητα, το αποδεικνύει.
Η πρεμιέρα του μπαλέτου δόθηκε το 1924 στο Μόντε Κάρλο με τα Ballets Russes σε χορογραφία της Μπρονισλάβα Νιζίνσκα κι έκανε τον συνθέτη του παγκοσμίως γνωστό.
Ο Πουλένκ που είχε ενθουσιαστεί με την πρωτοπόρο και καινοτόμα χορογράφο, την εισαγωγή νέων βημάτων και κίνησης, καθώς και τη μινιμαλιστική αφήγησή της, τής έστειλε τη φωτογραφία του με την αφιέρωση:
"Στην αξιοθαύμαστη Νιζίνσκα που έκανε τις "Biches" μας, πανέμορφες. Με τη βαθιά μου στοργή, Francis Poulenc".
Xoρωδιακά μέρη βρίσκουμε:
Καταρχήν στο "Chanson dansée -Χορευτικό τραγούδι"(7:00). Πρόκειται για ανδρική χορωδία που ξεκινά απαλά και αθόρυβα, σε ρυθμούς που εναλλάσσονται μεταξύ 4/8 και 6/8 που οδηγούν σε ένα έντονα ρυθμικό τραγούδι στον τύπο εμβατηρίου με τον οποίο "πλασάρεται" ασυγκράτητα ο ανδρικός ναρκισσισμός.
Μικτή είναι η χορωδία που συνοδεύει το μέρος του "Jeu-Παιχνίδι"(14:53) και αποδίδει σε ένα ταχύτατο τέμπο τα λόγια ενός πατέρα που θέλει να παντρέψει τις κόρες του, καθώς και τις απορίες που τού θέτουν οι νεαρές σχετικά με την επιλογή συζύγου. Αιχμηρές καταλήξεις φράσεων, επιφωνήματα και προσθήκη νέων οργάνων με ξυλόφωνα και ντέφια αναδεικνύουν το γεμάτο φλόγα, μέρος.
Χορωδιακό σχήμα από γυναικείες και αντρικές φωνές συμμετέχει επίσης πριν το φινάλε στο "Petite chanson dansée"(28:34) με αρκετές ρυθμικές εναλλαγές. Μια σκηνή με τους άνδρες να γοητεύουν τις κοπέλες προσφέροντάς τους μπουκέτα λουλουδιών. Ευγενικές χειρονομίες και διάλογοι σε μια ειδυλλιακή σκηνή...
Μπορείτε να ακούσετε το μονόπρακτο μπαλέτο "Les Biches" ολοκληρωμένο
υπό την δ/νση του Georges Prêtre:
Το 1939 ο Φρανσίς Πουλένκ βασιζόμενος σε πέντε από τα μέρη του μπαλέτου ετοίμασε μια Σουίτα για ορχήστρα, από την οποία λείπουν η εισαγωγή και τα μέρη με τη χορωδία.
Εξαιρετικής ομορφιάς είναι το "Adagietto", που με το μελαγχολικό του πρόσωπο συγκίνησε ακροατές και ανθρώπους του χώρου. Ο Νταριούς Μιγιώ καθηλώθηκε στην ακρόαση του και εξέφρασε απόλυτη αποδοχή, δηλώνοντας πως "είναι η σύνθεση -περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη- που άγγιξε βαθιά, ολοκληρωτικά την ψυχή του".
Το μέρος διαπνέεται από πρωτόγνωρη θλιβερή μελαγχολία άμα τη ακροάσει του απαλού θέματος του όμποε, διάθεση που μετατρέπεται αργότερα. Ωστόσο, ο ίδιος ο Πουλένκ δεν επιθυμούσε "γλυκαντικό ρομαντισμό" στην ερμηνεία του μέρους γιατί, όπως έλεγε, "σκοπός του είναι να μεταφέρει την ερωτική επιθυμία, τη φλόγα και τη διαδικασία του ερωτικού παιχνιδιού".
"Η τέχνη μου θα σε καταπλήξει, θα σε αλλάξει. Η πραγματικότητα, όπως και η ζωγραφική, ζει συχνά στην εξαπάτηση. Ίσως στις ψευδαισθήσεις. .. Από το βαφτιστικό μου όνομα, Μιχαήλ Άγγελος, προτίμησα αυτό του τόπου όπου οι ρίζες της οικογένειάς μου είναι αλληλένδετες: ΚΑΡΑΒΑΤΖΙΟ*"
Έχει την τιμητική του, αφού σαν σήμερα το 1571, γεννήθηκε!
Ο ιταλός ζωγράφος, Μικελάντζελο Μερίζι ντα Καραβάτζιο χαρακτηρίστηκε ως "μάγος του φωτός"! Είναι ο μάστορας του κιαροσκούρο, μιας επαναστατικής τεχνικής δραματικών φωτοσκιάσεων, που καθιέρωσε ο καλλιτέχνης, ενισχύοντας τη θεατρικότητα, το δραματικό και μυστηριακό χαρακτήρα των έργων του.
Στο εικαστικό του "Οι Μουσικοί", φέρνει απαράμιλλη ζωντάνια και παραστατικότητα με την αντίθεση των φωτεινών και σκοτεινών αποχρώσεων, εντυπωσιάζοντας τον φιλότεχνο θεατή. Παρατηρώντας, εντοπίζουμε τέσσερεις νεαρούς μουσικούς με κλασική φορεσιά, μάλιστα ένας εξ αυτών ως Έρως, που κρατά στο χέρι του ένα τσαμπί σταφύλι, το "ζουμί" της ζωής!
Αχ, αυτός ο έρωτας με τις απολαύσεις και τις απογοητεύσεις του!
Κεντρική φιγούρα στο εικαστικό είναι ο λαουτίστας. Τα μάτια του διακρίνονται υγρά, γεμάτα μελαγχολία. Εγκλωβιζόμαστε στο άλαλο βλέμμα του, που περιγράφει τη θλίψη και την απογοήτευση, ίσως τη βαθιά οδύνη από τα βέλη του έρωτα... Ο ζωγράφος τοποθετεί το βιολί σε πρώτο πλάνο, έτοιμο να απαλύνει τον πόνο με τις δοξαριές του... Το αγόρι στα δεξιά συγκεντρώνεται στη μελέτη της παρτιτούρας... Στο προσκήνιο υπάρχουν δύο ανοιχτά βιβλία με μουσικές παρτιτούρες επίσης, καθώς και ένα βιολί, στοιχεία που φαίνεται να καλούν τον θεατή να συμμετάσχει στη συναυλία.
Στην εποχή του Καραβάτζιο ήταν συνήθεις οι "Συναυλίες των Νέων" γι' αυτό και ο πίνακας έχει τον συγκεκριμένο ως δεύτερο τίτλο του. Σε αυτά τα σύνολα οι νέοι ασκούνταν σε μαδριγάλια, μια κοσμική σύνθεση για όργανα και φωνή, που άνθισε την περίοδο της Αναγέννησης... Δυστυχώς δεν είναι ευδιάκριτος ο τίτλος της σύνθεσης που μελετά η παρέα των νέων μουσικών, όμως στην παρτιτούρα δηλώνεται πως πρόκειται για τετράφωνο μαδριγάλι.
Εικάζουμε πως το μαδριγάλι έχει θέμα του την λύπη, την απογοήτευση και τη βαθιά απελπισία από τον έρωτα, καθώς ο κεντρικός λαουτιέρης, (η φιγούρα του Μάριο Μινότι, συντρόφου και μοντέλου του Καραβάτζιο σε πολλά έργα του) απεικονίζεται με τα μάτια νοτισμένα και θλιμμένα...
Φίλοι μου, η τέχνη του ζωγράφου εδράζεται στις αισθήσεις, διαθέτει μια μαγική δύναμη όπως οι νότες μιας μελωδίας, που αιωρείται στον αέρα αυτού του φθινοπωρινού πρωινού.
Aπό τις Αυλές της ιταλικής αναγέννησης μάς έρχεται το τετράφωνο μαδριγάλι περί έρωτος του Marchetto Cara: "Hor Vendut'ho la Speranza".
Στους στίχους του ο ευαίσθητος ποιητής αποτυπώνει την πρόσφατη μεγάλη ερωτική του απογοήτευση από την ερωμένη του, που αποδείχθηκε απατηλή και κενή σε συναισθήματα, αλλά συγχρόνως και την ελπίδα να αγαπηθεί αληθινά στο μέλλον...
Μελωδικές καλημέρες!
ΚΑΡΑΒΑΤΖΙΟ*: Γενέτειρα του ζωγράφου, μικρή πόλη ανατολικά του Μιλάνου στην επαρχία του Μπέργκαμο.
Στο μπλογκ υπάρχουν πολλά άρθρα για τον Καραβάτζιο. Περιηγηθείτε!
Cariamici,καλησπέρα! Μπορεί να μέσιασε ο Σεπτέμβρης, μα το καλοκαιράκι ακόμη, καλά κρατεί!
Παρατηρώ τον παιχνιδιάτορα ήλιο, που ετοιμάζεται για εντυπωσιακό μακροβούτι στις ακτές του ονείρου...Πάλι θα αναριγήσει η πλάση απ'το μενεξεδί του! Απολαμβάνω τη βασιλική του ρότα, παρέα με ένα μυρωδάτο, σπιτικό λιμοντσέλο, φτιαγμένο απ΄τα χεράκια μου.
Θυμάμαι, κάθε φορά μετά από τα τρελά φαγοπότια της Κυριακής, στο σπίτι της ιταλίδας νόνας μου, το κέρασμα με το χωνευτικό λικεράκι... Ακόμα ηχεί η λεπτεπίλεπτη φωνή της γιαγιάς από τη Φλωρεντία στ'αυτιά μου:
"...αν ήταν και με Σορεντίνικο λεμονάκι με την αφράτη, χνουδωτή φλουδίτσα, θα μας πήγαινε στα ουράνια"
Κάπως έτσι, σαν απλό μάθημα γεωγραφίας μέσω γευστικής απόλαυσης, έμαθα το Σορέντο της Ν.Ιταλίας με την καταπληκτική θέα στον κόλπο της Νάπολης, και τον παραλιακό δρόμο, γεμάτο κήπους κι αρώματα!
Κι είν' όλος ο αιθέρας, ποίημα που ευφραίνει ψυχές!...
Ένα κράμα θαλασσινής ανάσας και λεμονάτης ευωδίας.
Μια ντελικάτη μοσχοβολιά, που αναδεικνύει την ιταλική φινέτσα και κομψότητα, ακόμα και σ' ένα απλό σπιτικό λικεράκι! To Σορέντο, τό' μαθα καλύτερα μέσα απ'τα ποιήματα του Γκαίτε και του Μπάυρον, τη μουσική του Βέρντι και του Βάγκνερ, που με την τέχνη τους εκθείαζαν το μοναδικό ηλιοβασίλεμά του!
Μεγαλώνοντας, το θαύμασα περισσότερο διαβάζοντας την "Ελεύθερη Ιερουσαλήμ", το επικό ποίημα του Τορκουάττο Τάσσο, άξιου απογόνου της όμορφης, μεσογειακής πόλης... Μιας πόλης, που έχει τη λάβρα του μεσογειακού ήλιου, το απαλό χάδι της μεσογειακής αύρας, το μοσχοβόλι απ'τους λεμονανθούς στους κήπους...
Όποιος επισκέπτεται το Σορέντο, φεύγει με μια γλυκόπικρη, ανακουφιστική αίσθηση πως κάποια μέρα θα γυρίσει πάλι πίσω...tornaaSurriento...(γύρνα πίσω στο Σορέντο)
Ένα νοσταλγικό τραγούδι, που θρηνεί τον αποχωρισμό από μια νεανική αγάπη, τον ήλιο, τη φύση, τη θάλασσα, την ομορφιά!
Καημοί, τσαλακωμένες οπτασίες, μεταμορφωμένες σε νότες! Σε μουσική του ναπολιτάνου ErnestoDeCurtis, πάνω σε στίχους του αδερφού του, λέγεται πως γράφτηκε κατόπιν παραγγελίας του δημάρχου του Σορέντο το 1902, εν όψει της επίσκεψης του πρωθυπουργού της Ιταλίας στην περιοχή.
Φυλλάδες της εποχής, αναφέρουν πως ο πρωθυπουργός συγκινήθηκε τόσο με την "υποδοχή μετά...μουσικής", που υποσχέθηκε να ξεκινήσουν αμέσως έργα για την αναδιαμόρφωση της μικρής πόλης. Από κείνο το καλοκαίρι, το άσμα ξεκίνησε το αέναο ταξίδι στην οικουμένη.
Τραγουδήθηκε από τα μεγαλύτερα ονόματα της μουσικής τέχνης. Υμνήθηκε απ'τη φωνή των λυρικών Παβαρότι, Καρρέρας, Ντομίνγκο, Μποτσέλι, αλλά και σε πιο ανάλαφρες εκδοχές από τους Φρανκ Σινάτρα, Ντην Μάρτιν ή Έλβις Πρίσλεϋ.
"Vir 'o mare quant’è bello..."
"Κοίταξε τη θάλασσα πόσο όμορφη είναι εμπνέει τόσα συναισθήματα όσα και συ για τους ανθρώπους που έχεις στην καρδιά! Τούς κάνεις να ονειρεύονται ενώ ακόμη είναι ξύπνιοι Κοίτα αυτό το περιβόλι μύρισε τις ανθισμένες πορτοκαλιές Αγγίζει την ψυχή η υπέροχη ευωδία τους κι εσύ απαντάς: Φεύγω, αντίο... Μακριά απ'τον τόπο της αγάπης η καρδιά σου δε θέλει να γυρίσει μη μ'έγκαταλείπεις, μη μ'αφήνεις στον πόνο Γύρνα πίσω στο Σορέντο..."
Μεταφράστηκε σε αρκετές γλώσσες. Με ανέμελη, ερωτική διάθεση η διασκευή του στα αγγλικά, με τον τίτλο "Surrender" , του 1961, ερμηνευμένη από το βασιλιά Έλβις:
Είναι Σεπτέμβρης, οι διακοπές των περισσοτέρων έχουν τελειώσει και η ψυχή γεμίζει φθινοπωρινά νέφη. Ακούστε το τραγούδι σε ερμηνεία του Κων/νου Παλιατσάρα.
Όσες κι αν είναι οι εσωτερικές ομίχλες, η γεμάτη ζέση φωνή του ξυπνά αισθήματα φωτεινά και πολύτιμα!
Πλοηγός σε πρασινογάλαζη θάλασσα, οδηγεί την ψυχή σε τόπους μυστικούς με απόκρυφους θησαυρούς!
Με άνεση καταπληκτική, σε ανιούσες και κατιούσες μελωδικές οδούς, ρέει σαν κρυστάλλινο νερό...πρώτη ύλη, που προσφέρεται γενναιόδωρα για να στηθεί μουσικά η περιγραφή ενός μαγικού τόπου, που λούζεται απ'τον μεσογειακό ήλιο, μας ξεμυαλίζει και μας καλεί σε βουτιά στην παραμυθένια ακτή ενός μουσικού ονείρου!
Όσο το τραγούδι εξελίσσεται, η αισθητική απόλαυση αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο!
Η δε μελωδία, μαγεύει!...σα να υφαίνει δίχτυ, που αγκαλιάζει τις επίγειες ομορφιές και τους πλέκει ειρμό...
Οι νότες, η μία μετά την άλλη, άψογα τοποθετημένες στη συγκεκριμένη θέση από τον ταλαντούχο τενόρο χτίζουν μια ανάλαφρη οντότητα, με ταξιδιάρικη διάθεση και μεσογειακό ταμπεραμέντο!
Καλή ακρόαση!
Το κείμενο έχει δημοσιευτεί παλαιότερα στο ηλεκτρονικό περιοδικό iporta.gr
Τα ξερόφυλλα της κράνας σκέπασαν τα όνειρα, μη φοβηθούν και φύγουν! Μόνο το κλάμα μιας Λουσίλ ακούγεται στο χτύπο της ψιλής βροχούλας ... (16 Σεπτεμβρίου του 1925 γεννιέται ο Αμερικανός κιθαρίστας της r'n b και των μπλουζ, B.B.King. Aπό το 1950 αγκαλιά με μια μαύρη Λουσίλ, μια κιθάρα Gibson,που της είχε δώσει αυτό το όνομα, μάς χαρίζει άλλοτε γλυκές κι άλλοτε μελαγχολικές μελωδίες...πάντα όμως ανάσες ψυχής από χορδές που δονούνται και αναπνέουν στο εσωτερικό της σκέψης μας!
Artwork: "Lovin Lucille B.B.King", C Foret (pinterest)
Το όνομα της κιθάρας του προέκυψε μετά από μία πυρκαγιά. Όταν το κέντρο στο οποίο εμφανιζόταν έπιασε φωτιά, έτρεξε να πάρει την κιθάρα του μην καεί! Την επόμενη μέρα, που έμαθε ότι δυο άντρες πέθαναν εξαιτίας της φωτιάς, επειδή καβγάδιζαν για μια γυναίκα, που την έλεγαν Λουσίλ, αποφάσισε να δώσει το όνομα αυτό στην κιθάρα του…
Το τραγούδι της καλημέρας μου αφηγείται αυτή την ιστορία... Όμορφη Τρίτη, φίλοι μου!
Κόρη του Ήλιου,των ανέμων...αδέρφι των πουλιών...σπάνιο λουλούδι...θρύλος... Ιερή θεότητα ινδιάνικης φυλής...τροπικού ,σπάνιου δέντρου λυγερή κορμοστασιά ... Του τραγουδιού το πάθος ζωγραφισμένο στα μελιχρά της μάτια ... και χείλη ,που όλη την ποίηση υπόσχεται το σχήμα τους. μαύρα μαλλιά, ξεχύνονται καταρράκτες στους λευκούς της ώμους! Εξωτική νεράιδα των Ίνκας, υπνωτίζει με τη σαγήνη μιας "μάμα - Κίγια"* ... Ιέρεια στου δάσους το ναό, ψιθυρίζει τ'ανάλαφρα εκείνα θροΐσματα , όταν ο άνεμος φλερτάρει επίμονα τα δέντρα... Αερικό των πόθων, των ονείρων που αιωρούνται στο Περουβιανό σύμπαν... Άστρινος κι αλλοπαρμένος ο μουσικός κόσμος της! Ο ΄Ηλιος έχει τη λάμψη της...η Σελήνη το παράξενό της βλέμμα... τη φωνή της, τα "ουιραπουρού"* του μύθου, που όταν αρχίζουν το τραγούδι, τα υπόλοιπα πουλιά ,σιωπούν! Κι απ' το "Ουμπίνας"* κλεμμένη η λάβρα της ψυχής της!
Τριγυρνούσε στα υψίπεδα των Άνδεων και τραγουδούσε συνεχώς σε μια γλώσσα ακαταλαβίστικη . "Τόσο όμορφη!", έλεγαν όλοι εκστασιασμένοι, εννοώντας εκτός από την ανεπανάληπτη εξωτική ομορφιά της και την ασύλληπτη φωνή της! Πρόκειται για την περουβιανή σοπράνο Ζογίλα Μπεατρίς Τσαβαρί ντε Καστίγιο, ευρέως γνωστή με το ψευδώνυμο Ύμα Σουμάκ, που στα ινδιάνικα "κέτσουα"* σημαίνει : "όμορφo κορίτσι !" Γεννήθηκε σαν σήμερα, 13 Σεπτέμβρη του 1922. Η έκταση της φωνής της ξεπερνούσε τις 4 οκτάβες! Ερμηνεύτρια παραδοσιακών, ινδιάνικων τραγουδιών, τραγουδιών τζαζ αναμεμιγμένων με στοιχεία λατινοαμερικάνικης μουσικής. Φαινόμενο της φωνητικής μουσικής, αφού εκτός από το σπάνιο εύρος της φωνής, μπορούσε μ' αυτήν να μιμηθεί τον ήχο των πουλιών, το βρυχηθμό των ηφαιστείων και το φύσημα του ανέμου! Πέρα απ'τη φωνή και την ομορφιά της ξεχώριζε και για τις ενδυματολογικές της επιλογές, καθώς προτιμούσε τις εκκεντρικές εμφανίσεις με έντονα χρώματα, φανταχτερά κοσμήματα, που την έκαναν να μοιάζει με ινδιάνα πριγκίπισσα(η ίδια διέδιδε πως ήταν απόγονος του βασιλιά των Ίνκας!)
Θα την ακούσουμε στο "Chuncho-πλάσματα του δάσους". Ένα τραγούδι, στο οποίο κανείς μπορεί να διακρίνει την ευρεία φωνητική της έκταση, από τα χαμηλά επίπεδα ενός βαρύτονου ως τα υψηλότατα μιας κολορατούρα σοπράνο. Eξωπραγματική, κυριολεκτικά! Ένα τραγούδι που επιβεβαιώνει κάτι που είχε πει η ίδια η Σουμάκ: "Τα πλάσματα του δάσους μού δίδαξαν τον τρόπο να τραγουδώ..."
Ενα μοναδικό φαινόμενο φωνής και ηχοχρωμάτων! Έχεις την αίσθηση πως ακούς κελαηδητό εξωτικών πουλιών, θροΐσματα σε φυλλωσιές, τη γάργαρη ροή του ποταμού, το σφύριγμα του ανέμου ή τις κραυγές ενός πληγωμένου θηρίου...
Το αηδόνι των Ίνκας πέταξε για τον ουρανό την πρώτη του Νοέμβρη του 2008...
*Μάμα-Κίγια : Στη μυθολογία των Ίνκας, θεότητα της σελήνης. *Ουιραπουρού : Πουλί των δασών του Αμαζονίου, σύμβολο της αιώνια αγάπης. Ινδιάνικος μύθος αναφέρει πως όταν αρχίζει το τραγούδι, όλα τα πουλιά σιωπούν! *Ουμπίνας : ενεργό ηφαίστειο στο νότιο Περού. *Κέτσουα :Ιθαγενής γλώσσα του Περού, κυρίως των Ίνκας. Η εμφάνισή της χρονολογείται από το 2.600 π.Χ.
Μέρος του κειμένου έχει δημοσιευτεί και στο περιοδικό iporta.gr
Το παραπάνω ποίημα γράφτηκε από τον Κώστα Βάρναλη για ένα μεγάλο λυρικό της γαλλικής λογοτεχνίας, τον ποιητή του 16ου αι. Pierre de Ronsard , "τον πρίγκηπα των ποιητών", όπως τον αποκαλούσε η βασιλική Αυλή, που γεννήθηκε σαν σήμερα, 11 Σεπτέμβρη 1524.
Το έργο του χαρακτηρίζεται από την προσπάθεια να δημιουργήσει ποίηση στη γαλλική γλώσσα άξια να συναγωνιστεί τους αρχαίους Έλληνες και Λατίνους.
Χάρη στον Ρονσάρ η γαλλική ποίηση απέκτησε μουσικότητα, ευγένεια και λεπτότητα.
Ο Ρονσάρ εισπνέει νέα ζωή, όπου η φύση κατέχει κυρίαρχο ρόλο, το λεξιλόγιο είναι προσεκτικά επιλεγμένο και εκφραστικής δύναμης τέτοιας, ώστε να αποδίδονται πάθος, ευαισθησία, τρυφερότητα...
Μια ποικιλία αναρριχόμενης τριανταφυλλιάς, που οι ειδικοί ονομάζουν "Εδέμ, η πριγκίπισσα των ρόδων", έχει μετονομαστεί με το όνομα του ποιητή "Pierre de Ronsard " - έμπνευση από την πρώτη φράση από το ποίημά του :
"Ωδή στην Κασσάνδρα" : "Mignonne allons voir si la rose"
Είναι το πρώτο ποίημα της συλλογής "Ωδές" και το εμπνεύστηκε όταν έφηβος ακόμα συνάντησε μια όμορφη νεανίδα ονόματι Κασσάνδρα.
Το ποίημα αναφέρεται στη νιότη, που περνά και μαραίνεται όπως το τριαντάφυλλο:
"Μικρούλα, πάμε να δούμε το ανθισμένο ρόδο, που το ξημέρωμα είχε ανοιγμένο στη λάμψη του ήλιου το φόρεμα το πορφυρό.
Άραγε να'χει χάσει στη βραδινή δροσιά
τη βελουδένια και πτυχωτή του φορεσιά
και της μορφής σου το κοκκίνισμα το αβρό; Αλίμονό μου!Δες σε πόσο λίγη ώρα, μικρούλα, ξέθωρα έχουνε πέσει τώρα αλίμονό μου, αλί! τα κάλλη του στο χώμα
Ω, μοχθηρή μητριά κι άκαρδη φύση,
να μην μπορεί τέτοιο λουλούδι να κρατήσει παρά μόνο απ' το χάραμα μέχρι το γιόμα!
Γι' αυτό λοιπόν, μικρούλα μου, αν με πιστεύεις,
τώρα που ακόμη μες στον κόσμο βασιλεύεις
καθώς ακμάζει η πιο χλωρή νεότητά σου,
δρέψε το άνθος της, ανοίξεων τραγούδι,
τα γηρατειά όπως και τούτο το λουλούδι
σκληρά θα μαραζώσουνε την ομορφιά σου.
(Pierre de Ronsard: "Ωδή", "Του Έρωτα και της Αγάπης, μτφ-επιμ. Στρ. Πασχάλης, εκδ. Μεταίχμιο, σελ. 42)
Ο αναγεννησιακός γάλλος συνθέτης Jehan Chardavoine, θεωρείται ένας από τους πρώτους γνωστούς συντάκτες τραγουδιών. Δημοφιλέστατη είναι η "Συλλογή των πιο όμορφων και εξαιρετικών τραγουδιών με τη μορφή voix de ville". Πρόκειται για συλλογή με κείμενα διαφόρων Γάλλων συγγραφέων και ποιητών με μουσική προσαρμοσμένη στην κύρια μελωδία τους, έτσι ώστε "ο καθένας να μπορεί να την τραγουδήσει σε όποιο μέρος κι αν είναι, τόσο με φωνή όσο και με όργανα". Δημοσιεύθηκε το 1576, είναι η παλαιότερη συλλογή γαλλικών δημοφιλών τραγουδιών που έχουν ποτέ τυπωθεί και περιλαμβάνει 186 τραγούδια βασισμένα σε στροφικά ποιήματα, ανάμεσά τους και την Ωδή: "Mignonne allons voir si la rose" του τιμώμενου σήμερα γάλλου ποιητή, Pierre de Ronsard,το οποίο ακούμε σε μια εξαιρετική εκτέλεση:
Jehan Chardavoine: "Mignonne, Allons Voir Si La Rose", Pierre de Ronsard
Το συγκεκριμένο ποίημα του Pierre de Ronsard ντύνει με μια κομψή κι ευγενική μελωδία της νεότητάς του ο Ρίχαρντ Βάγκνερ. Πρόκειται για ληντ, με το οποίο ο γερμανός συνθέτης των επικών μελοδραμάτων καταφέρνει να δηλώσει το τεράστιο ταλέντο του και στην απεικόνιση του συναισθήματοςμε μόνους συμμάχους πιάνο και φωνή. Μελοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της παραμονής του Βάγκνερ στο Παρίσι τη διετία 1839-1841, όπου ο νεαρός συνθέτης αναζητούσε φήμη και καταξίωση στα κοσμικά σαλόνια της γαλλικής κοινωνίας, κατά τα πρότυπα του Σούμπερτ και των λήντερ του.
Wagner: "Mignonne". Ερμηνεύει η Nathalie Stutzmann:
To 1894 η γαλλίδα Cécile Chaminade εμπνέεται μια ιδιαίτερα εκλεπτυσμένου ύφους σύνθεση βασισμένη στο κείμενο του συμπατριώτη της, Pierre de Ronsard. Να θυμίσουμε πως η Chaminade θεωρείται από τις σπουδαιότερες γαλλίδες συνθέτριες και πιανίστες. Το ταλέντο της εντυπωσίασε τον Georges Bizet ενώ ο Ambroise Thomas δήλωσε γι' αυτήν πως "δεν είναι μια γυναίκα που συνθέτει, αλλά ένας συνθέτης που είναι γυναίκα". Είναι η πρώτη γυναίκα συνθέτιδα που τιμήθηκε με το μετάλλιο της Λεγεώνας της Τιμής.
Τη σύνθεσή της σε ποίηση του τιμώμενου σήμερα, Pierre de Ronsard, θα ακούσουμε από τον αγαπημένο κοντρατενόρο, Philippe Jaroussky.
Cécile Chaminade - Pierre de Ronsard: "Mignonne" / Philippe Jaroussky:
%2B-%2BCopy%2B-%2BCopy.jpg)
