Μιτσούκο Ουτσίντα: "Η υψηλή ιέρεια του Βόλφγκανγκ"...

 

Η Μιτσούκο Ουτσίντα συμπληρώνει σήμερα τα 73 της χρόνια. Χρόνια πολλά σε μια καλλιτέχνιδα που ανήκει στη σφαίρα του ουσιαστικού και διαχρονικού.

Από τις πρώτες μουσικές μνήμες που χαράχτηκαν ανεξίτηλα μέσα της ήταν μια παράσταση της Αΐντα από ιταλικό λυρικό θίασο στο Τόκυο.
"Το Θριαμβευτικό Εμβατήριο ήταν το ωραιότερο πράγμα που είχα ακούσει ποτέ", θυμάται. Ίσως εκεί, σε εκείνη την παιδική έκσταση, να γεννήθηκε η βαθιά της πίστη στη μουσική ως εμπειρία εσωτερικής αποκάλυψης και όχι εντυπωσιασμού.

Γιοχάνες Βερμέερ:"Το Μικρό Δρομάκι"

Η Ουτσίντα δεν ανέχεται τις μορφές τέχνης που "κάνουν θόρυβο". Όχι βέβαια τον θόρυβο της έντασης ή του χρώματος, αλλά εκείνον της κενής επίδειξης. Όπως έχει πει, υπάρχουν καλλιτέχνες βαθιά "πολύχρωμοι" που δεν κραυγάζουν και αναφέρει τον Βαν Γκογκ ως παράδειγμα μιας έντασης που παραμένει σιωπηλή και ουσιώδης.

Αν είχε τη δυνατότητα να κρατά κοντά της ένα και μόνο εικαστικό έργο, αυτό θα ήταν από τα νεανικά έργα του Γιοχάνες Βερμέερ. Ίσως "Το Μικρό Δρομάκι", εκείνος ο λιτός, ταπεινός δρόμος στο Ντελφτ, όπου το πορφυροκόκκινο των τοίχων φωτίζει μια σκηνή καθημερινής σιωπής. Η επιλογή δεν είναι τυχαία... όπως και στη μουσική της, έτσι και δώ την έλκει η συγκέντρωση, η εσωτερική λάμψη, η αλήθεια χωρίς στόμφο.

Όταν της ζητήθηκε κάποτε να "ντύσει μουσικά" τη ζωή της, επέλεξε τον Μότσαρτ και ειδικά τους Γάμους του Φίγκαρο. Γιατί, όπως είπε, πρόκειται για σκηνική μουσική που περιέχει ό,τι είναι κεντρικό στην ανθρώπινη ύπαρξη...χαρά και λύπη, ζήλια και λαχτάρα, καταστροφή αλλά και βαθιά ανθρωπιά.

Το όνομα της Μιτσούκο Ουτσίντα είναι άρρηκτα δεμένο με τον Μότσαρτ. Έχει ερμηνεύσει και ηχογραφήσει σχεδόν το σύνολο των έργων του για πιάνο και δικαίως χαρακτηρίστηκε "υψηλή ιέρεια του Βόλφγκανγκ".
Η μακρόχρονη, στοχαστική της μελέτη δεν την οδήγησε απλώς στη δεξιοτεχνία, αλλά σε μια βαθιά διείσδυση στην πολυπλοκότητα και στην πηγή της μοτσαρτικής μεγαλοφυΐας.

Θα την απολαύσουμε, φυσικά σε Μότσαρτ και ειδικότερα στο Κοντσέρτο αρ. 20 σε ρε ελάσσονα, K. 466.

Το παίξιμό της είναι μαλακό, το άγγιγμά της εξαιρετικά ευγενές, η έκφρασή της πυκνή και ουσιαστική. "Αδυσώπητα" αφοσιωμένη στην τέχνη της, η Γιαπωνέζα πιανίστρια υπηρετεί τη μουσική με πειθαρχία και βαθιά ηθική ευθύνη.

Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς, αφού -όπως έχει επανειλημμένα πει- η μουσική του Μότσαρτ είναι "η ουσία της ανθρώπινης ζωής".
 "Ο Μότσαρτ σε συγχωρεί", λέει. "Είναι σαν να ένιωθε τύψεις για όσα έκανε στη ζωή του και, μέσα από τη μουσική, αναζητούσε τη συγχώρεση".

Ας μην ξεχνάμε και μια ακόμη διάσταση της καλλιτεχνικής της πορείας...την επιλογή της να ηχογραφήσει Μότσαρτ και ως μαέστρος, αναλαμβάνοντας τον διπλό ρόλο του σολίστ και του διευθυντή. Εκεί, η ερμηνευτική της σκέψη αποκαλύπτεται στην πληρότητά της, ενιαία, καθαρή, βαθιά ανθρώπινη...